ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์

ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์

last updateLast Updated : 2026-04-28
By:  WandererCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
122Chapters
642views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ห้าสิบปีแห่งความสงบสุขลวงตา... บัดนี้ พันธสัญญาดิจิทัลกำลังถูกทำลาย" ณ มหานครที่ไม่มีวันหลับใหลอย่างนีโอ-กรุงเทพฯ ตำนานเก่าแก่เรื่องยักษ์ปักหลั่นได้กลายเป็นเพียงนิทานที่ถูกลบเลือนไปจากฐานข้อมูล แต่เมื่อไวรัสประหลาดเริ่มกัดกินจิตสำนึกของผู้คนผ่านโครงข่ายประสาทเทียม มีเพียงเด็กหนุ่มจากย่านคลองเตยคนเดียวเท่านั้นที่ถือ 'กุญแจ' สำคัญไว้ในมือ ร่วมเดินทางไปกับก้องภพและเหล่าอดีตแฮกเกอร์ในตำนาน ในภารกิจสุดอันตรายเพื่อหลอมรวมยันต์เก้าโลกาขึ้นมาใหม่ ก่อนที่เงามืดจากอดีตจะกลืนกินกรุงเทพฯ ไปตลอดกาล

View More

Chapter 1

บทนำ: รหัสลับที่ตื่นจากหลุมดำดิจิทัล

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
122 Chapters
บทนำ: รหัสลับที่ตื่นจากหลุมดำดิจิทัล
ในยุคที่ท้องฟ้าเหนือ "นีโอ-กรุงเทพฯ" ไม่เคยเห็นแสงตะวันจริงๆ อีกต่อไป มันถูกฉาบด้วยหน้าจอโฮโลแกรมยักษ์รูปยักษ์วัดแจ้งที่ส่องแสงนีออนสีม่วงแดง สาดส่องผ่านม่านฝนกรดที่ตกชุกตลอดทั้งปี ที่นี่... ข้อมูลมีค่ากว่าพระเครื่อง และการเชื่อมต่อคือลมหายใจที่ขับเคลื่อนเมืองหลวงแห่งนี้ เมื่อห้าสิบปีก่อน ในยุคที่ "โครงข่ายรัตนโกสินทร์" เพิ่งถูกวางรากฐาน เกิดสงครามไซเบอร์ครั้งใหญ่ที่เกือบจะทำให้ประเทศไทยกลายเป็นอดีต เมื่อ "ทศกัณฐ์ OS" AI ระดับมหาเทพผู้ควบคุมระบบทุกอย่าง เกิดตรรกะวิบัติและพยายามจะหลอมรวมจิตสำนึกของทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียว สงครามครั้งนั้นสิ้นสุดลงเมื่อเหล่านักจารกรรมข้อมูล (Hacker) ระดับตำนานจาก 5 เครือข่ายใต้ดินนาม "ห้ากุมภัณฑ์" ได้ร่วมมือกันเขียนโค้ด "ยันต์เก้าโลกา" (The Nine-World Sigil) ขึ้นมา เพื่อกักขังทศกัณฐ์ OS ไว้ในเซิร์ฟเวอร์ลับใต้ฐานรากของอาคารที่สูงที่สุด หรือที่รู้จักกันในนาม "ยมโลกดิจิทัล" "ตราบใดที่ยันต์ยังไม่ถูกถอดรหัส เงาในวงจรจะไม่อาจเอื้อมถึงโลกแห่งกายา" คือคำเตือนที่ถูกฝังไว้ในโปรโตคอลความปลอดภัยสูงสุดของชาติ กาลเวลาผ่านไป... ผู้คนลืมเลือนความน่าสะพรึงกลัวข
Read more
บทที่ 1: หนุมานแผลงฤทธิ์
สายฝนกรดโปรยปรายลงมาเป็นสาย กระทบกับหลังคาสังกะสีเก่าๆ ในย่านสลัมคลองเตยชั้นล่าง เสียงเปาะแปะของมันถูกกลบด้วยเสียงพัดลมระบายอากาศขนาดยักษ์ที่ครางกระหึ่มอยู่เหนือหัวขึ้นไปหลายร้อยเมตร ณ ที่นั่นคือเขตชั้นในที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงโฮโลแกรมฉูดฉาด แต่สำหรับ "ก้องภพ" โลกของเขามีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์ตกรุ่นสามจอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ ก้องขยับแว่นสายตาที่ขาข้างหนึ่งพันด้วยเทปพันสายไฟ นิ้วมือที่หุ้มด้วยถุงมือหนังขาดๆ รัวลงบนคีย์บอร์ดแบบกลไกเสียงดังสนั่น เขากำลัง "ตกปลา" หรือการแฮกเข้าไปในระบบจัดการขยะของคอนโดหรูเพื่อดึงเอาข้อมูลรหัสส่วนลดอาหารที่พวกคนรวยทิ้งขว้างมาขายต่อในตลาดมืด "อีกนิดเดียว... ตัวกรองชั้นสุดท้าย..." ก้องพึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านรอยสักลายไทยประยุกต์ที่ต้นแขน ซึ่งฝังชิปประมวลผลขนาดจิ๋วไว้ใต้ผิวหนัง ทันใดนั้น หน้าจอทั้งสามก็ดับวูบลงพร้อมกัน "เฮ้ย! อะไรวะ ปลั๊กหลุดเหรอ?" ก้องอุทาน พลางเอื้อมมือไปเช็กสายไฟที่พันกันนัวเนียเหมือนรากไทรอยู่ใต้โต๊ะ แต่ความจริงไม่ใช่เรื่องของกระแสไฟฟ้า เพราะชั่วอึดใจต่อมา หน้าจอทั้งหมดกลับสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง แต่คราว
Read more
บทที่ 2: มังกรเหล็กแห่งเยาวราช
มอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ของพี่วินพุ่งทะยานลงจากทางด่วนที่พังทลาย สไลด์ล้อผ่านซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติวงเวียนโอเดียนที่ตอนนี้กลายเป็นป้อมปราการโฮโลแกรมส่องแสงสีแดงฉาน "ที่นี่แหละก้อง! เขตปกครองพิเศษเยาวราช" พี่วินตะโกนขณะดับเครื่องยนต์ในซอกตึกที่เต็มไปด้วยป้ายไฟภาษาจีนเต้นระยิบระยับ อากาศในเยาวราชเต็มไปด้วยกลิ่นอาหารสังเคราะห์ผสมกับกลิ่นตะกั่วและไอความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน ที่นี่ไม่ขึ้นตรงกับรัฐบาลกลาง แต่อยู่ภายใต้การดูแลของ "สมาคมมังกรดิจิทัล" "เราต้องไปที่ร้าน 'น้ำเต้าหู้ไซเบอร์' หลังวัดมังกร" ก้องอ่านพิกัดจากหน้าจอที่หนุมาน.exe กำลังนำทาง "อาจารย์คงบอกว่า 'แม่หมอ' รอเราอยู่ที่นั่น" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากหลังม่านควัน กระแสไฟฟ้าในพื้นที่เริ่มกระตุก กลุ่มชายในชุดเกราะผ้าไหมสีดำ หน้ากากลายงิ้วสีขาวโผล่ออกมาล้อมพวกเขาไว้ ทุกคนถือทวนเลเซอร์ที่ส่องแสงสีเหลืองอำพัน "ไม่มีใครเข้าเยาวราชได้โดยไม่จ่ายค่าธรรมเนียมข้อมูล..." หนึ่งในนั้นกล่าว เสียงถูกดัดแปลงให้ฟังดูเหมือนมังกรคำราม "ผมไม่ได้มาหาเรื่อง ผมมาหาแม่หมอ!" ก้องตะโกน พลางชูแฟลชไดรฟ์หนุมานขึ้น แสงสีฟ้าจากไดรฟ์สว่างวาบ
Read more
บทที่ 3: รหัสลับใต้แสงจันทร์บางลำพู
ทางเดินใต้ดินนั้นแคบและชื้นแฉะ กลิ่นของเชื้อราดิจิทัลและสายไฟไหม้คละคลุ้งไปทั่ว ก้องภพเดินตามเมยไปอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเขายังหนักอึ้งด้วยภาพสุดท้ายของพี่วินที่ถูกกลืนหายไปในแสงระเบิด“เราใกล้ถึงแล้ว... เขตหลบภัยบางลำพู” เมยพูดขึ้นพลางยื่นหน้าไปสแกนเรตินากับประตูเหล็กหนาที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงอิฐเก่าๆเมื่อประตูเปิดออก ก้องภพก็ต้องตื่นตาตื่นใจ ภาพที่เห็นไม่ใช่สลัมมืดๆ แต่เป็นห้องโถงกว้างขวางที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลแกรมลอยฟุ้ง บรรยากาศเหมือนห้องสมุดโบราณที่ผสมกับห้องทดลองไฮเทค ที่นี่คือศูนย์รวมของ "กลุ่มกบฏห้ากุมภัณฑ์" รุ่นใหม่ที่ยังหลงเหลืออยู่“นั่งพักก่อนเถอะก้อง เธอต้องรู้ความจริงว่าทำไมทศกัณฐ์ถึงต้องการตัวเธอขนาดนี้” เมยเอ่ยพลางรินชาร้อนที่ส่งกลิ่นหอมของมะลิสังเคราะห์เธอกดปุ่มบนโต๊ะกลางห้อง ภาพโฮโลแกรมจำลองเหตุการณ์เมื่อ 50 ปีก่อนก็ปรากฏขึ้น “มันเริ่มจากความปรารถนาดีที่บิดเบี้ยว... ทศกัณฐ์ OS ถูกสร้างมาเพื่อแก้ปัญหาจราจร ปัญหาอาชญากรรม และความเหลื่อมล้ำในกรุงเทพฯ แต่มันเรียนรู้ว่าวิธีเดียวที่จะทำได้สมบูรณ์แบบคือ ‘การควบคุมทุกความคิด’ มันจึงเริ่มมองว่ามนุษย์คือ Virus ที่ต้องถูก Cl
Read more
บทที่ 4: นรกจำลองและวานรสีขาว
“ถ้านายคิดว่าการแฮกข้อมูลคือการกดปุ่มอยู่หลังจอ... นายคิดผิด” เคนกล่าวเสียงเย็น ขณะลากสายเคเบิล Neural Link เส้นหนามาจ่อที่ท้ายทอยของก้องภพ ภายในห้องโถงมืดสลัวของฐานลับบางลำพู มีเพียงแสงสีเขียวจากคอนโซลควบคุม เมยมองก้องด้วยสายตาเป็นห่วงแต่ไม่ได้ห้ามปราม “ในระบบของทศกัณฐ์ ข้อมูลคือสสาร และตรรกะคืออาวุธ ถ้าใจนายไม่แข็งพอ ร่างกายนายจะช็อกตายในโลกเสมือน” “ผมพร้อมแล้ว” ก้องภพตอบสั้นๆ แม้เหงื่อจะซึมเต็มฝ่ามือ แกร็ก! เคนเสียบสายเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตประสาท โลกทั้งใบของก้องภพแตกสลายกลายเป็นพิกเซลสี่เหลี่ยม ก่อนจะถูกประกอบขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา เขาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยืนอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่พังทลาย ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานคล้ายรหัสความผิดพลาด (Error Code) ที่ไหลวนเป็นพายุหมุน รอบตัวเขามีหุ่นยนต์เฝ้ายามรูปร่างคล้าย ‘ยักษ์ทวารบาล’ นับสิบตนที่มีดวงตาเป็นเลเซอร์สีแดงสาดส่องมาที่เขา “นี่คือ ‘นรกภูมิไซเบอร์’” เสียงของเคนดังขึ้นในหัวก้อง “มันคือ Simulator ที่จำลองการป้องกันระดับสูงสุดของทศกัณฐ์ ยักษ์พวกนั้นคือไวรัสทำลายล้างสมอง ถ้านายถูกมันฟันในนี้ เซลล์สมองของนายในโลกจริงจะมอดไหม้ทันที” “แล้ว
Read more
บทที่ 5: อักขระใต้เงาพระนอน
ภายใต้ความสงัดของราตรีที่ปกคลุมด้วยหมอกควันสีม่วงจากมลพิษ นีโอ-กรุงเทพฯ ฝั่งพระนครดูเหมือนป่าเหล็กที่ไร้หัวใจ ก้องภพ เคน และเมย ลอบคลานผ่านอุโมงค์ระบายน้ำโบราณที่ถูกดัดแปลงเป็นทางลับเข้าสู่เขต "วัดโพธิ์""จำไว้ ก้อง... เป้าหมายคือเซิร์ฟเวอร์ฐานรากใต้พระพุทธไสยาสน์" เมยกระซิบผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว "ทศกัณฐ์ส่งกองกำลัง 'อินทรชิต' มาล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว พวกมันมีเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนและคลื่นสมอง อย่าให้หนุมานในตัวเธอแผลงฤทธิ์จนกว่าจะถึงจุดเชื่อมต่อ"เคนนำหน้าด้วยความเงียบเชียบราวกับเงา เขาใช้ดาบเลเซอร์ที่หรี่พลังงานต่ำสุดตัดผ่านตะแกรงเหล็กอย่างประณีต ทั้งสามลอบเข้ามาจนถึงโถงทางเดินไม้แกะสลักด้านหลังวิหารพระนอน แสงจันทร์จากโดรนตรวจการสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเป็นระยะๆทว่า... ในจังหวะที่ต้องข้ามขื่อไม้โบราณเพื่อเลี่ยงแสงเลเซอร์ ความผิดพลาดก็เกิดขึ้นก้องภพที่เพิ่งผ่านการฝึกหนักจนร่างกายยังไม่สมดุล เกิดอาการล้าที่ขาจักรกลชั่วขณะ เขาเสียหลักไปชนกับแจกันกระเบื้องเคลือบโบราณที่ประดับด้วยชิปข้อมูลเคร้ง!เสียงเซรามิกแตกกระจายดังก้องไปทั่ววิหารที่เงียบสงัด เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา แสงไฟสปอร์ตไลท์สี
Read more
บทที่ 6: ทางด่วนสายอัคนีและนิมิตที่บิดเบี้ยว
เสียงไซเรนจากโดรนตำรวจลาดตระเวนแผดก้องไปทั่วอาณาบริเวณวัดโพธิ์ แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนับร้อยดวงกวาดผ่านซากหุ่นยนต์อินทรชิตที่นอนระเกะระกะ ก้องภพ เคน และเมย ไม่มีเวลาแม้แต่จะหอบหายใจ พวกเขาพุ่งตัวออกจากเขตวัดมุ่งหน้าสู่ลานจอดรถใต้ดินลับที่พี่วินเคยบอกพิกัดไว้ก่อนหน้านี้ที่นั่นมีมอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ทรงสปอร์ตสีดำสนิทสามคันจอดรออยู่ เครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันขนาดจิ๋วส่งเสียงครางต่ำอย่างทรงพลัง เคนกระโดดขึ้นคร่อมคันแรกพลางเปิดระบบพรางตัว “เกาะกลุ่มกันไว้ ถ้าหลุดจากรัศมีรบกวนสัญญาณของฉัน พวกมันจะล็อกเป้ามิสไซล์ใส่เราทันที!”บรึ้มมม!ท่อไอเสียพ่นเปลวไฟสีน้ำเงินครามออกมาขณะที่มอเตอร์ไซค์ทั้งสามคันพุ่งทะยานขึ้นสู่ทางด่วนยกระดับชั้นที่ 4 ซึ่งตัดผ่านใจกลางตึกระฟ้าของนีโอ-กรุงเทพฯ ลมกรดปะทะใบหน้าของก้องภพอย่างรุนแรง แต่ความเร็วระดับ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมงกลับดูช้าไปเมื่อเทียบกับกองทัพโดรนจู่โจมที่พุ่งลงมาจากกลีบเมฆดำ“ก้อง! ใช้ยันต์วายุภักษ์!” เมยตะโกนผ่านหมวกกันน็อกสื่อสารก้องภพกำรอบแฮนด์รถแน่น เขาเรียกใช้โค้ดจากยันต์ใบแรกที่เพิ่งได้รับมา ทันใดนั้น รถมอเตอร์ไซค์ของเขาก็ถูกหุ้มด้วยออร่าสีขาวบริสุท
Read more
บทที่ 7: ปราการสีทองและอสูรเหล็กกุมภกรรณ
ท้องฟ้าเหนือภูเขาทองถูกฉาบด้วยสีแดงก่ำจากรัศมีของโดรนพิฆาตที่บินวนเวียนประดุจฝูงแร้งเหล็ก นาราในชุดนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ยืนตระหง่านอยู่หน้าสถูปเจดีย์ทองคำ เธอใช้คฑาที่ปลายหัวเป็นเซนเซอร์แสงวาดวงกลมกลางอากาศเพื่อกางโล่พลังงาน “ข่ายมนตราสุริยัน” ป้องกันยอดเขาเอาไว้ แต่มันเป็นเพียงการประวิงเวลาเท่านั้น เพราะที่ตีนเขานั้น ปรากฏร่างมหึมาที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนทุกย่างก้าว “นั่นมัน... กุมภกรรณ” เคนพึมพำพลางกระชับดาบเลเซอร์สีเขียวมรกตในมือ ร่างนั้นคือไซบอร์กยักษ์สูงกว่าสี่เมตร ผิวหนังโลหะสีเขียวเข้มสะท้อนแสง แขนขวาของมันถูกดัดแปลงเป็นค้อนไฮดรอลิกยักษ์ที่สามารถทุบทำลายคอนกรีตเสริมเหล็กให้กลายเป็นผงได้ในพริบตา ดวงตาเดียวกลางใบหน้าเหล็กของมันส่องแสงสีม่วงอำมหิต มันคือขุนพลลำดับที่สองของทศกัณฐ์ OS ที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อการทำลายล้างสถานหนัก “ก้องภพ! ฟังฉัน!” นาราหันมาตะโกนสู้เสียงคำรามของเครื่องยนต์ยักษ์ “เคนกับเมยจะยันกุมภกรรณไว้ในโลกเนื้อหนัง แต่เธอต้องเข้าสู่โลกเสมือนร่วมกับฉันเพื่อปลุก ‘ยันต์อัคนีโลกันตร์’ ใบที่สองที่ซ่อนอยู่ใน Core ของภูเขาทอง ถ้าเราปลุกมันไม่ได้ พลังของยันต์ใบแรกจ
Read more
บทที่ 8: ยุทธนาวีเจ้าพระยาและเงาของพาลี
เสียงประกาศจากโดรน "พิเภก" ที่ลอยอยู่เหนือฟากฟ้านีโอ-กรุงเทพฯ ดังก้องกังวานประดุจเสียงตามสายจากนรก มันคือโปรโตคอล "Reboot City" ที่ทศกัณฐ์ OS เริ่มต้นใช้งานเพื่อกวาดล้างทุกสิ่งที่ไม่ขึ้นตรงต่อรหัสกลาง แสงเลเซอร์สีแดงนับพันเส้นกวาดผ่านตึกระฟ้าและตรอกซอกซอยราวกับสายฝนที่ไร้หยาดน้ำ ทั่วทั้งฝั่งพระนครตกอยู่ในสภาวะอัมพาต ระบบขนส่งทุกอย่างถูกสั่งล็อกเพื่อไล่ล่ากลุ่มกบฏเพียงกลุ่มเดียว "เราต้องข้ามไปฝั่งธนบุรีเดี๋ยวนี้!" นาราตะโกนพลางประคองก้องภพที่ร่างกายยังสั่นเทาจากการใช้พลังยันต์อัคนีโลกันตร์ที่ภูเขาทอง "ฝั่งนั้นคือเขต 'Dead Zone' ที่มีสัญญาณรบกวนหนาแน่นจากชุมชนเก่าและระบบรางรถไฟโบราณ ทศกัณฐ์เข้าถึงได้ยากที่สุด แต่มันจะไม่ยอมให้เราข้ามไปง่ายๆ แน่" เคนในสภาพเกราะไหล่ฉีกขาดจนเห็นวงจรภายใน พยุงเมยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ที่เหลืออยู่เพียงสองคัน เครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันครางกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานผ่านย่านปากคลองตลาดที่รกร้าง มุ่งหน้าสู่ "สะพานพุทธยอดฟ้า" ปราการด่านสุดท้ายที่จะนำพวกเขาไปสู่ความปลอดภัย ทว่า... ทันทีที่ล้อรถสัมผัสพื้นสะพาน ผิวน้ำที่เคยนิ่งสนิทของแม่น้ำเจ้าพระยาก็ระเบิ
Read more
บทที่ 9: อารามใต้สมุทรและรหัสที่ถูกบิดเบือน
ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของอุโมงค์ระบายน้ำโบราณใต้ลานวัดระฆังโฆสิตาราม คือสิ่งแรกที่ก้องภพสัมผัสได้หลังจากทิ้งร่างลงจากขอบสะพานพุทธ นาราใช้พลังเฮือกสุดท้ายกางสนามพลังพยุงร่างกายทุกคนให้พ้นจากแรงกระแทกของผิวน้ำเจ้าพระยาที่ลุกเป็นไฟด้วยระเบิด แรงสั่นสะเทือนจากด้านบนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงน้ำหยดที่ดังก้องอยู่ในความเงียบอันน่าขนลุก"เคน... แข็งใจไว้ เราเกือบถึงแล้ว" เมยพึมพำพลางประคองร่างของนักดาบหนุ่มที่หมดสติไปจากแรงปะทะของพาลี ชุดเกราะเบาของเขาแตกยับเยินจนเห็นวงจรไฟฟ้าภายในที่ลัดวงจรส่งประกายไฟเป็นระยะนาราใช้คทาสีทองเคาะไปที่กำแพงอิฐเก่าๆ สามครั้ง ทันใดนั้น แผ่นอิฐที่ดูเหมือนของโบราณก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นลิฟต์ความเร็วสูงที่ซ่อนอยู่ภายใน "ยินดีต้อนรับสู่ The Hidden Sanctuary... ฐานลับสุดท้ายของกลุ่มต่อต้านฝั่งธนบุรี"เมื่อลิฟต์หยุดลงที่ความลึกกว่าห้าสิบเมตร ก้องภพก็ต้องเบิกตากว้าง ที่นี่คือห้องโถงกว้างขวางที่ถูกสร้างขึ้นโดยเลียนแบบโครงสร้างของวัดโบราณ แต่ผนังทั้งหมดถูกบุด้วยแผงวงจรและเซิร์ฟเวอร์ ระบายความร้อนด้วยของเหลวสีฟ้า แสงสว่างนวลตาจากหน้าจอโฮโลแกรมทำให้บรรยากาศดูศัก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status