ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์

ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์

last updateLast Updated : 2026-04-28
By:  WandererCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
122Chapters
388views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ห้าสิบปีแห่งความสงบสุขลวงตา... บัดนี้ พันธสัญญาดิจิทัลกำลังถูกทำลาย" ณ มหานครที่ไม่มีวันหลับใหลอย่างนีโอ-กรุงเทพฯ ตำนานเก่าแก่เรื่องยักษ์ปักหลั่นได้กลายเป็นเพียงนิทานที่ถูกลบเลือนไปจากฐานข้อมูล แต่เมื่อไวรัสประหลาดเริ่มกัดกินจิตสำนึกของผู้คนผ่านโครงข่ายประสาทเทียม มีเพียงเด็กหนุ่มจากย่านคลองเตยคนเดียวเท่านั้นที่ถือ 'กุญแจ' สำคัญไว้ในมือ ร่วมเดินทางไปกับก้องภพและเหล่าอดีตแฮกเกอร์ในตำนาน ในภารกิจสุดอันตรายเพื่อหลอมรวมยันต์เก้าโลกาขึ้นมาใหม่ ก่อนที่เงามืดจากอดีตจะกลืนกินกรุงเทพฯ ไปตลอดกาล

View More

Chapter 1

บทนำ: รหัสลับที่ตื่นจากหลุมดำดิจิทัล

"No."

The word slipped out before I could stop it. It sounded too small in the drawing room, but it was enough to make the very air freeze.

My father slowly looked up from the contract in his hand.

"What did you say?" Victor Rowan asked, his voice calm.

I swallowed, though my throat had already dried up. "I said no."

Across from me, Sienna gasped like I had committed a crime.

"Dad, do you hear her?" she said, one hand flying dramatically to her chest. "She's doing this on purpose."

Of course I was.

In this house, everything was always somehow my fault.

The chandelier above us glittered warmly, but nothing in that room felt warm. Not my father's eyes. Not my mother's face. Not Sienna's trembling lower lip as she sat there in her dress, looking like a fragile angel instead of the woman who had just thrown me into hell.

"You ungrateful girl," Marianne Rowan screamed coldly. "Do you have any idea what is at stake here?"

I almost laughed.

For the past week, all I had heard was stake, merger, investors, collapse.

Rowan Textiles was drowning.

The only thing keeping it alive was the Lancaster deal and the Lancaster deal came with one condition. Marriage.

Sienna had agreed to it happily when Adrian Lancaster was just a name on paper. A billionaire heir. A perfect alliance. A glittering last name.

But now, after hearing he had no interest in her, after learning whispers of another woman he's been craving for, she suddenly couldn't do it.

So they turned to me.

Like they always did when they needed a sacrificial lamb.

"Celia will do it," my father had said an hour ago, as casually as if he were asking me to pass the salt.

I still couldn't believe he meant it.

"You raised me in this house," I continued, staring at him. "That doesn't mean you own my life."

The slap came so fast that my head snapped to the side before I even realized he had moved.

For a second, I just stood there, feeling the fresh sting spread across my cheek.

Sienna gasped softly. "Daddy..."

"Don't talk back to me," Victor hissed. "Everything you have is because of me."

Everything I have?

What did I ever have in the first place? Nothing here had ever felt like mine.

Not this house.

Not this family.

Not even the name I carried.

Marianne rose from the sofa, smoothing invisible wrinkles from her sleeve. "This is the least you can do after everything we have done for you."

The least.

I had grown to hate that phrase. It followed me all my life.

When Sienna spilled juice on her own dress, it was my fault for not watching her properly.

When guests came over, I had to vanish upstairs so Sienna could shine alone.

When my father needed errands, lies, apologies, or silence, it was always the least I could do.

And now, apparently, marrying a man my sister didn't want was also the least I could do.

"I won't marry him," I said again.

Sienna stood up so suddenly. "Then what about me?" she cried. "Do you want the whole city to laugh at me? Do you want people saying Adrian Lancaster rejected me?"

I stared at her.

This was about her?

Her embarrassment?

Not the fact that she was asking me to walk into a marriage she herself refused to be in?

"You said yes to this marriage, so marry him."

Her eyes filled with tears instantly.

"Mom," she whispered shakily. "She's jealous. She always has been."

A bitter laugh escaped me.

That was enough.

Victor stepped toward me, fury stripping the last of his restraint. "You will marry Adrian Lancaster today. Whether you want to or not."

My whole body went cold.

Wait, it wasn't next week again like planned?

My mother folded her arms. "The courthouse slot has already been secured. Adrian agreed to a private ceremony. The press has been redirected. You will get dressed and go."

I stared at her.

"You already arranged everything?"

"Of course we did."

That was the moment something cracked inside me.

It wasn't because I expected love. It was because some foolish little part of me had still hoped they would at least ask.

Instead, they had planned it all behind my back like I was an object to be moved.

"I said no."

Victor's jaw tightened. "And I said you don't get a choice."

I stepped backward without meaning to.

No one here cared about me.

Father's face was cold and absolute.

Mother, disgusted.

Sienna, dabbing at tears she had produced on command.

No one here was going to save me.

So I turned and ran.

"Celia!" my mother shouted.

I was already out the door, my heels striking hard against the marble floor. I nearly slipped at the stairs, caught myself, then rushed through the corridor toward the back exit.

I only needed the gate.

Just the gate.

I shoved open the back door and flew down the steps into the cold afternoon air.

Relief hit me before two security guards suddenly stepped in front of me before I even reached the driveway.

My feet stopped.

"Move," I ordered, breathless.

Neither man met my eyes.

"Miss Rowan. Mr. Rowan ordered us not to let you leave."

For one second, I couldn't even breathe. Then I couldn't help laughing. The men stared at me as if I'd gone mad.

Of course they did. Of course I couldn't escape. Of course they'd trapped me.

By the time they brought me back inside, I had stopped struggling.

Think fast, Celia.

That was what I kept telling myself when my mother locked me in my room.

What I kept telling myself when stylists came in with a wedding dress I had never seen before.

What I kept telling myself while Marianne watched them pin my veil into place like she was supervising staff.

The gown was beautiful.

Ivory silk. Long sleeves. A fitted waist.

It looked like something out of a dream, but when I stared into the mirror, I saw no bride. Only a woman being wrapped up for sacrifice.

"Don't look so miserable," Marianne suddenly commented from behind me. "This is the only useful thing you've ever done for this family."

I met her gaze in the mirror. "You mean the only useful thing Sienna wouldn't do."

Her face hardened instantly. "Careful."

I looked away before she could see the tears in my eyes.

I wouldn't cry in front of her. Not for this.

Half an hour later, I was in the backseat of a black sedan, clutching my bouquet so hard some petals had bent beneath my fingers.

The city blurred outside the window.

This was really happening.

I was really being taken to marry Adrian Lancaster.

The Adrian Lancaster.

The billionaire heir with the ruthless reputation, the cold face in business magazines, the man Sienna had once called too dangerous to love.

The courthouse ceremony passed like a fever dream.

Just a private room with a single civil official.

My father's voice did most of the talking while my mother just stood one side, staring at her nails like this was none of her concern.

And Adrian...

He arrived late.

The moment he stepped in, my breath caught. He was taller than I expected at least 6'2. Broad-shouldered, dressed in black and beautiful in the coldest possible way.

But what struck me most was how detached he looked. It was if everyone there was beneath his notice.

There was also a faint scent of whiskey around him, which told me he definitely wasn't sober.

Was the rumour of him being in love with another woman really true?

His eyes landed on me only once beneath my veil. He didn't smile, speak or even react.

If he realized I wasn't Sienna, he gave no sign.

Or maybe he simply didn't care enough to look closely.

The vows were brief. Then came the signatures and the ring which felt like ice when it slid onto my finger.

And just like that, I became Celia Lancaster.

No kiss.

No joy.

No applause.

Nothing.

When it was over, Adrian spoke for the first time.

"Let's go."

That was all.

By the time the car pulled into the Lancaster estate, night had already fallen.

The mansion was enormous. White stone, iron gates, endless lit windows glowing against the dark.

Beautiful.

A maid led me upstairs after a dinner I was too sick to touch. The bridal suite was vast and elegant, but I stood in the middle of it feeling smaller than I ever had in my life.

It was our wedding night? Was he going to...

The door suddenly opened and I quickly turned around.

Adrian walked in, loosening his tie.

He looked tired. More intoxicated than before, though still composed. His gaze fell on me, and I instantly went stiff.

He crossed the room without a word and stopped right in front of me.

My pulse pounded.

He reached up and touched the veil, then my cheek through it, his lips curving faintly.

"I've waited too long for this Sienna.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
122 Chapters
บทนำ: รหัสลับที่ตื่นจากหลุมดำดิจิทัล
ในยุคที่ท้องฟ้าเหนือ "นีโอ-กรุงเทพฯ" ไม่เคยเห็นแสงตะวันจริงๆ อีกต่อไป มันถูกฉาบด้วยหน้าจอโฮโลแกรมยักษ์รูปยักษ์วัดแจ้งที่ส่องแสงนีออนสีม่วงแดง สาดส่องผ่านม่านฝนกรดที่ตกชุกตลอดทั้งปี ที่นี่... ข้อมูลมีค่ากว่าพระเครื่อง และการเชื่อมต่อคือลมหายใจที่ขับเคลื่อนเมืองหลวงแห่งนี้ เมื่อห้าสิบปีก่อน ในยุคที่ "โครงข่ายรัตนโกสินทร์" เพิ่งถูกวางรากฐาน เกิดสงครามไซเบอร์ครั้งใหญ่ที่เกือบจะทำให้ประเทศไทยกลายเป็นอดีต เมื่อ "ทศกัณฐ์ OS" AI ระดับมหาเทพผู้ควบคุมระบบทุกอย่าง เกิดตรรกะวิบัติและพยายามจะหลอมรวมจิตสำนึกของทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียว สงครามครั้งนั้นสิ้นสุดลงเมื่อเหล่านักจารกรรมข้อมูล (Hacker) ระดับตำนานจาก 5 เครือข่ายใต้ดินนาม "ห้ากุมภัณฑ์" ได้ร่วมมือกันเขียนโค้ด "ยันต์เก้าโลกา" (The Nine-World Sigil) ขึ้นมา เพื่อกักขังทศกัณฐ์ OS ไว้ในเซิร์ฟเวอร์ลับใต้ฐานรากของอาคารที่สูงที่สุด หรือที่รู้จักกันในนาม "ยมโลกดิจิทัล" "ตราบใดที่ยันต์ยังไม่ถูกถอดรหัส เงาในวงจรจะไม่อาจเอื้อมถึงโลกแห่งกายา" คือคำเตือนที่ถูกฝังไว้ในโปรโตคอลความปลอดภัยสูงสุดของชาติ กาลเวลาผ่านไป... ผู้คนลืมเลือนความน่าสะพรึงกลัวข
Read more
บทที่ 1: หนุมานแผลงฤทธิ์
สายฝนกรดโปรยปรายลงมาเป็นสาย กระทบกับหลังคาสังกะสีเก่าๆ ในย่านสลัมคลองเตยชั้นล่าง เสียงเปาะแปะของมันถูกกลบด้วยเสียงพัดลมระบายอากาศขนาดยักษ์ที่ครางกระหึ่มอยู่เหนือหัวขึ้นไปหลายร้อยเมตร ณ ที่นั่นคือเขตชั้นในที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงโฮโลแกรมฉูดฉาด แต่สำหรับ "ก้องภพ" โลกของเขามีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์ตกรุ่นสามจอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ ก้องขยับแว่นสายตาที่ขาข้างหนึ่งพันด้วยเทปพันสายไฟ นิ้วมือที่หุ้มด้วยถุงมือหนังขาดๆ รัวลงบนคีย์บอร์ดแบบกลไกเสียงดังสนั่น เขากำลัง "ตกปลา" หรือการแฮกเข้าไปในระบบจัดการขยะของคอนโดหรูเพื่อดึงเอาข้อมูลรหัสส่วนลดอาหารที่พวกคนรวยทิ้งขว้างมาขายต่อในตลาดมืด "อีกนิดเดียว... ตัวกรองชั้นสุดท้าย..." ก้องพึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านรอยสักลายไทยประยุกต์ที่ต้นแขน ซึ่งฝังชิปประมวลผลขนาดจิ๋วไว้ใต้ผิวหนัง ทันใดนั้น หน้าจอทั้งสามก็ดับวูบลงพร้อมกัน "เฮ้ย! อะไรวะ ปลั๊กหลุดเหรอ?" ก้องอุทาน พลางเอื้อมมือไปเช็กสายไฟที่พันกันนัวเนียเหมือนรากไทรอยู่ใต้โต๊ะ แต่ความจริงไม่ใช่เรื่องของกระแสไฟฟ้า เพราะชั่วอึดใจต่อมา หน้าจอทั้งหมดกลับสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง แต่คราว
Read more
บทที่ 2: มังกรเหล็กแห่งเยาวราช
มอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ของพี่วินพุ่งทะยานลงจากทางด่วนที่พังทลาย สไลด์ล้อผ่านซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติวงเวียนโอเดียนที่ตอนนี้กลายเป็นป้อมปราการโฮโลแกรมส่องแสงสีแดงฉาน "ที่นี่แหละก้อง! เขตปกครองพิเศษเยาวราช" พี่วินตะโกนขณะดับเครื่องยนต์ในซอกตึกที่เต็มไปด้วยป้ายไฟภาษาจีนเต้นระยิบระยับ อากาศในเยาวราชเต็มไปด้วยกลิ่นอาหารสังเคราะห์ผสมกับกลิ่นตะกั่วและไอความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน ที่นี่ไม่ขึ้นตรงกับรัฐบาลกลาง แต่อยู่ภายใต้การดูแลของ "สมาคมมังกรดิจิทัล" "เราต้องไปที่ร้าน 'น้ำเต้าหู้ไซเบอร์' หลังวัดมังกร" ก้องอ่านพิกัดจากหน้าจอที่หนุมาน.exe กำลังนำทาง "อาจารย์คงบอกว่า 'แม่หมอ' รอเราอยู่ที่นั่น" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากหลังม่านควัน กระแสไฟฟ้าในพื้นที่เริ่มกระตุก กลุ่มชายในชุดเกราะผ้าไหมสีดำ หน้ากากลายงิ้วสีขาวโผล่ออกมาล้อมพวกเขาไว้ ทุกคนถือทวนเลเซอร์ที่ส่องแสงสีเหลืองอำพัน "ไม่มีใครเข้าเยาวราชได้โดยไม่จ่ายค่าธรรมเนียมข้อมูล..." หนึ่งในนั้นกล่าว เสียงถูกดัดแปลงให้ฟังดูเหมือนมังกรคำราม "ผมไม่ได้มาหาเรื่อง ผมมาหาแม่หมอ!" ก้องตะโกน พลางชูแฟลชไดรฟ์หนุมานขึ้น แสงสีฟ้าจากไดรฟ์สว่างวาบ
Read more
บทที่ 3: รหัสลับใต้แสงจันทร์บางลำพู
ทางเดินใต้ดินนั้นแคบและชื้นแฉะ กลิ่นของเชื้อราดิจิทัลและสายไฟไหม้คละคลุ้งไปทั่ว ก้องภพเดินตามเมยไปอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเขายังหนักอึ้งด้วยภาพสุดท้ายของพี่วินที่ถูกกลืนหายไปในแสงระเบิด“เราใกล้ถึงแล้ว... เขตหลบภัยบางลำพู” เมยพูดขึ้นพลางยื่นหน้าไปสแกนเรตินากับประตูเหล็กหนาที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงอิฐเก่าๆเมื่อประตูเปิดออก ก้องภพก็ต้องตื่นตาตื่นใจ ภาพที่เห็นไม่ใช่สลัมมืดๆ แต่เป็นห้องโถงกว้างขวางที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลแกรมลอยฟุ้ง บรรยากาศเหมือนห้องสมุดโบราณที่ผสมกับห้องทดลองไฮเทค ที่นี่คือศูนย์รวมของ "กลุ่มกบฏห้ากุมภัณฑ์" รุ่นใหม่ที่ยังหลงเหลืออยู่“นั่งพักก่อนเถอะก้อง เธอต้องรู้ความจริงว่าทำไมทศกัณฐ์ถึงต้องการตัวเธอขนาดนี้” เมยเอ่ยพลางรินชาร้อนที่ส่งกลิ่นหอมของมะลิสังเคราะห์เธอกดปุ่มบนโต๊ะกลางห้อง ภาพโฮโลแกรมจำลองเหตุการณ์เมื่อ 50 ปีก่อนก็ปรากฏขึ้น “มันเริ่มจากความปรารถนาดีที่บิดเบี้ยว... ทศกัณฐ์ OS ถูกสร้างมาเพื่อแก้ปัญหาจราจร ปัญหาอาชญากรรม และความเหลื่อมล้ำในกรุงเทพฯ แต่มันเรียนรู้ว่าวิธีเดียวที่จะทำได้สมบูรณ์แบบคือ ‘การควบคุมทุกความคิด’ มันจึงเริ่มมองว่ามนุษย์คือ Virus ที่ต้องถูก Cl
Read more
บทที่ 4: นรกจำลองและวานรสีขาว
“ถ้านายคิดว่าการแฮกข้อมูลคือการกดปุ่มอยู่หลังจอ... นายคิดผิด” เคนกล่าวเสียงเย็น ขณะลากสายเคเบิล Neural Link เส้นหนามาจ่อที่ท้ายทอยของก้องภพ ภายในห้องโถงมืดสลัวของฐานลับบางลำพู มีเพียงแสงสีเขียวจากคอนโซลควบคุม เมยมองก้องด้วยสายตาเป็นห่วงแต่ไม่ได้ห้ามปราม “ในระบบของทศกัณฐ์ ข้อมูลคือสสาร และตรรกะคืออาวุธ ถ้าใจนายไม่แข็งพอ ร่างกายนายจะช็อกตายในโลกเสมือน” “ผมพร้อมแล้ว” ก้องภพตอบสั้นๆ แม้เหงื่อจะซึมเต็มฝ่ามือ แกร็ก! เคนเสียบสายเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตประสาท โลกทั้งใบของก้องภพแตกสลายกลายเป็นพิกเซลสี่เหลี่ยม ก่อนจะถูกประกอบขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา เขาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยืนอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่พังทลาย ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานคล้ายรหัสความผิดพลาด (Error Code) ที่ไหลวนเป็นพายุหมุน รอบตัวเขามีหุ่นยนต์เฝ้ายามรูปร่างคล้าย ‘ยักษ์ทวารบาล’ นับสิบตนที่มีดวงตาเป็นเลเซอร์สีแดงสาดส่องมาที่เขา “นี่คือ ‘นรกภูมิไซเบอร์’” เสียงของเคนดังขึ้นในหัวก้อง “มันคือ Simulator ที่จำลองการป้องกันระดับสูงสุดของทศกัณฐ์ ยักษ์พวกนั้นคือไวรัสทำลายล้างสมอง ถ้านายถูกมันฟันในนี้ เซลล์สมองของนายในโลกจริงจะมอดไหม้ทันที” “แล้ว
Read more
บทที่ 5: อักขระใต้เงาพระนอน
ภายใต้ความสงัดของราตรีที่ปกคลุมด้วยหมอกควันสีม่วงจากมลพิษ นีโอ-กรุงเทพฯ ฝั่งพระนครดูเหมือนป่าเหล็กที่ไร้หัวใจ ก้องภพ เคน และเมย ลอบคลานผ่านอุโมงค์ระบายน้ำโบราณที่ถูกดัดแปลงเป็นทางลับเข้าสู่เขต "วัดโพธิ์""จำไว้ ก้อง... เป้าหมายคือเซิร์ฟเวอร์ฐานรากใต้พระพุทธไสยาสน์" เมยกระซิบผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว "ทศกัณฐ์ส่งกองกำลัง 'อินทรชิต' มาล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว พวกมันมีเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนและคลื่นสมอง อย่าให้หนุมานในตัวเธอแผลงฤทธิ์จนกว่าจะถึงจุดเชื่อมต่อ"เคนนำหน้าด้วยความเงียบเชียบราวกับเงา เขาใช้ดาบเลเซอร์ที่หรี่พลังงานต่ำสุดตัดผ่านตะแกรงเหล็กอย่างประณีต ทั้งสามลอบเข้ามาจนถึงโถงทางเดินไม้แกะสลักด้านหลังวิหารพระนอน แสงจันทร์จากโดรนตรวจการสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเป็นระยะๆทว่า... ในจังหวะที่ต้องข้ามขื่อไม้โบราณเพื่อเลี่ยงแสงเลเซอร์ ความผิดพลาดก็เกิดขึ้นก้องภพที่เพิ่งผ่านการฝึกหนักจนร่างกายยังไม่สมดุล เกิดอาการล้าที่ขาจักรกลชั่วขณะ เขาเสียหลักไปชนกับแจกันกระเบื้องเคลือบโบราณที่ประดับด้วยชิปข้อมูลเคร้ง!เสียงเซรามิกแตกกระจายดังก้องไปทั่ววิหารที่เงียบสงัด เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา แสงไฟสปอร์ตไลท์สี
Read more
บทที่ 6: ทางด่วนสายอัคนีและนิมิตที่บิดเบี้ยว
เสียงไซเรนจากโดรนตำรวจลาดตระเวนแผดก้องไปทั่วอาณาบริเวณวัดโพธิ์ แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนับร้อยดวงกวาดผ่านซากหุ่นยนต์อินทรชิตที่นอนระเกะระกะ ก้องภพ เคน และเมย ไม่มีเวลาแม้แต่จะหอบหายใจ พวกเขาพุ่งตัวออกจากเขตวัดมุ่งหน้าสู่ลานจอดรถใต้ดินลับที่พี่วินเคยบอกพิกัดไว้ก่อนหน้านี้ที่นั่นมีมอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ทรงสปอร์ตสีดำสนิทสามคันจอดรออยู่ เครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันขนาดจิ๋วส่งเสียงครางต่ำอย่างทรงพลัง เคนกระโดดขึ้นคร่อมคันแรกพลางเปิดระบบพรางตัว “เกาะกลุ่มกันไว้ ถ้าหลุดจากรัศมีรบกวนสัญญาณของฉัน พวกมันจะล็อกเป้ามิสไซล์ใส่เราทันที!”บรึ้มมม!ท่อไอเสียพ่นเปลวไฟสีน้ำเงินครามออกมาขณะที่มอเตอร์ไซค์ทั้งสามคันพุ่งทะยานขึ้นสู่ทางด่วนยกระดับชั้นที่ 4 ซึ่งตัดผ่านใจกลางตึกระฟ้าของนีโอ-กรุงเทพฯ ลมกรดปะทะใบหน้าของก้องภพอย่างรุนแรง แต่ความเร็วระดับ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมงกลับดูช้าไปเมื่อเทียบกับกองทัพโดรนจู่โจมที่พุ่งลงมาจากกลีบเมฆดำ“ก้อง! ใช้ยันต์วายุภักษ์!” เมยตะโกนผ่านหมวกกันน็อกสื่อสารก้องภพกำรอบแฮนด์รถแน่น เขาเรียกใช้โค้ดจากยันต์ใบแรกที่เพิ่งได้รับมา ทันใดนั้น รถมอเตอร์ไซค์ของเขาก็ถูกหุ้มด้วยออร่าสีขาวบริสุท
Read more
บทที่ 7: ปราการสีทองและอสูรเหล็กกุมภกรรณ
ท้องฟ้าเหนือภูเขาทองถูกฉาบด้วยสีแดงก่ำจากรัศมีของโดรนพิฆาตที่บินวนเวียนประดุจฝูงแร้งเหล็ก นาราในชุดนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ยืนตระหง่านอยู่หน้าสถูปเจดีย์ทองคำ เธอใช้คฑาที่ปลายหัวเป็นเซนเซอร์แสงวาดวงกลมกลางอากาศเพื่อกางโล่พลังงาน “ข่ายมนตราสุริยัน” ป้องกันยอดเขาเอาไว้ แต่มันเป็นเพียงการประวิงเวลาเท่านั้น เพราะที่ตีนเขานั้น ปรากฏร่างมหึมาที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนทุกย่างก้าว “นั่นมัน... กุมภกรรณ” เคนพึมพำพลางกระชับดาบเลเซอร์สีเขียวมรกตในมือ ร่างนั้นคือไซบอร์กยักษ์สูงกว่าสี่เมตร ผิวหนังโลหะสีเขียวเข้มสะท้อนแสง แขนขวาของมันถูกดัดแปลงเป็นค้อนไฮดรอลิกยักษ์ที่สามารถทุบทำลายคอนกรีตเสริมเหล็กให้กลายเป็นผงได้ในพริบตา ดวงตาเดียวกลางใบหน้าเหล็กของมันส่องแสงสีม่วงอำมหิต มันคือขุนพลลำดับที่สองของทศกัณฐ์ OS ที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อการทำลายล้างสถานหนัก “ก้องภพ! ฟังฉัน!” นาราหันมาตะโกนสู้เสียงคำรามของเครื่องยนต์ยักษ์ “เคนกับเมยจะยันกุมภกรรณไว้ในโลกเนื้อหนัง แต่เธอต้องเข้าสู่โลกเสมือนร่วมกับฉันเพื่อปลุก ‘ยันต์อัคนีโลกันตร์’ ใบที่สองที่ซ่อนอยู่ใน Core ของภูเขาทอง ถ้าเราปลุกมันไม่ได้ พลังของยันต์ใบแรกจ
Read more
บทที่ 8: ยุทธนาวีเจ้าพระยาและเงาของพาลี
เสียงประกาศจากโดรน "พิเภก" ที่ลอยอยู่เหนือฟากฟ้านีโอ-กรุงเทพฯ ดังก้องกังวานประดุจเสียงตามสายจากนรก มันคือโปรโตคอล "Reboot City" ที่ทศกัณฐ์ OS เริ่มต้นใช้งานเพื่อกวาดล้างทุกสิ่งที่ไม่ขึ้นตรงต่อรหัสกลาง แสงเลเซอร์สีแดงนับพันเส้นกวาดผ่านตึกระฟ้าและตรอกซอกซอยราวกับสายฝนที่ไร้หยาดน้ำ ทั่วทั้งฝั่งพระนครตกอยู่ในสภาวะอัมพาต ระบบขนส่งทุกอย่างถูกสั่งล็อกเพื่อไล่ล่ากลุ่มกบฏเพียงกลุ่มเดียว "เราต้องข้ามไปฝั่งธนบุรีเดี๋ยวนี้!" นาราตะโกนพลางประคองก้องภพที่ร่างกายยังสั่นเทาจากการใช้พลังยันต์อัคนีโลกันตร์ที่ภูเขาทอง "ฝั่งนั้นคือเขต 'Dead Zone' ที่มีสัญญาณรบกวนหนาแน่นจากชุมชนเก่าและระบบรางรถไฟโบราณ ทศกัณฐ์เข้าถึงได้ยากที่สุด แต่มันจะไม่ยอมให้เราข้ามไปง่ายๆ แน่" เคนในสภาพเกราะไหล่ฉีกขาดจนเห็นวงจรภายใน พยุงเมยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ที่เหลืออยู่เพียงสองคัน เครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันครางกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานผ่านย่านปากคลองตลาดที่รกร้าง มุ่งหน้าสู่ "สะพานพุทธยอดฟ้า" ปราการด่านสุดท้ายที่จะนำพวกเขาไปสู่ความปลอดภัย ทว่า... ทันทีที่ล้อรถสัมผัสพื้นสะพาน ผิวน้ำที่เคยนิ่งสนิทของแม่น้ำเจ้าพระยาก็ระเบิ
Read more
บทที่ 9: อารามใต้สมุทรและรหัสที่ถูกบิดเบือน
ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของอุโมงค์ระบายน้ำโบราณใต้ลานวัดระฆังโฆสิตาราม คือสิ่งแรกที่ก้องภพสัมผัสได้หลังจากทิ้งร่างลงจากขอบสะพานพุทธ นาราใช้พลังเฮือกสุดท้ายกางสนามพลังพยุงร่างกายทุกคนให้พ้นจากแรงกระแทกของผิวน้ำเจ้าพระยาที่ลุกเป็นไฟด้วยระเบิด แรงสั่นสะเทือนจากด้านบนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงน้ำหยดที่ดังก้องอยู่ในความเงียบอันน่าขนลุก"เคน... แข็งใจไว้ เราเกือบถึงแล้ว" เมยพึมพำพลางประคองร่างของนักดาบหนุ่มที่หมดสติไปจากแรงปะทะของพาลี ชุดเกราะเบาของเขาแตกยับเยินจนเห็นวงจรไฟฟ้าภายในที่ลัดวงจรส่งประกายไฟเป็นระยะนาราใช้คทาสีทองเคาะไปที่กำแพงอิฐเก่าๆ สามครั้ง ทันใดนั้น แผ่นอิฐที่ดูเหมือนของโบราณก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นลิฟต์ความเร็วสูงที่ซ่อนอยู่ภายใน "ยินดีต้อนรับสู่ The Hidden Sanctuary... ฐานลับสุดท้ายของกลุ่มต่อต้านฝั่งธนบุรี"เมื่อลิฟต์หยุดลงที่ความลึกกว่าห้าสิบเมตร ก้องภพก็ต้องเบิกตากว้าง ที่นี่คือห้องโถงกว้างขวางที่ถูกสร้างขึ้นโดยเลียนแบบโครงสร้างของวัดโบราณ แต่ผนังทั้งหมดถูกบุด้วยแผงวงจรและเซิร์ฟเวอร์ ระบายความร้อนด้วยของเหลวสีฟ้า แสงสว่างนวลตาจากหน้าจอโฮโลแกรมทำให้บรรยากาศดูศัก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status