All Chapters of ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมลำคลองสายย่อยอันคดเคี้ยวประดุจเส้นเลือดฝอยที่แตกร้าวของฝั่งธนบุรี เรือหางยาวไซเบอร์ของกลุ่ม Data Rats ค่อยๆ ลดความเร็วลงจนเหลือเพียงการเคลื่อนที่เงียบเชียบผ่านผิวน้ำที่ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยคราบปฏิกูลจากโรงงานนาโนบอต แสงนีออนสีม่วงจัดและสีชมพูฟลูออเรสเซนต์จากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมที่ชำรุดกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนกับระลอกคลื่นที่แผ่ออกมาจากหัวเรือ บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากความเจือจาง สะอาดตา และเย็นชาของเขตพระนครอย่างสิ้นเชิง เพราะที่นี่คือ "ตลาดน้ำไซเบอร์คลองบางหลวง" ดินแดนที่วิถีชีวิตริมน้ำแบบดั้งเดิมถูกเย็บติดกับเศษซากเทคโนโลยีมือสองอย่างบิดเบี้ยวแต่ทรงพลัง "เราเข้าสู่เขต 'Glitch Zone' อย่างสมบูรณ์แล้ว" ตุลย์กระซิบพลางดับเครื่องยนต์ไฮโดรเจนที่ส่งเสียงครางแผ่วเบา และเปลี่ยนมาใช้พายไม้เก่าๆ ที่พันด้วยสายเคเบิลนำสัญญาณแทน "ที่นี่สัญญาณสแกนของทศกัณฐ์จะพร่ามัวเหมือนวิทยุคลื่นสั้นในยุคสงคราม เพราะสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าจากเครื่องปั่นไฟเถื่อนนับพันเครื่องที่ซ่อนอยู่ใต้ถุนบ้านไม้เหล่านี้จะช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยความร้อนของพวกพี่ได้เป็นอย่างดี" ก้องภพมองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึก

แสงจากธูปในศาลาน้ำเย็นมอดไหม้ลงจนเกือบจะถึงก้านสุดท้าย ควันสีขาวที่เคยนิ่งสงบกลับเริ่มหมุนวนเป็นพายุขนาดเล็กอยู่รอบร่างของก้องภพและวิน ภายนอกศาลา เสียงคมดาบเลเซอร์ของเคนปะทะกับดาบความถี่สูงของเหล่า "เงาพญานาค" ยังคงดังสนั่น แต่สถานการณ์เริ่มเข้าขั้นวิกฤต เมื่อนักฆ่าเงาพญานาคอีกสองตนอาศัยจังหวะความมืดพุ่งเป้าไปที่แม่หมอประทุม"แม่หมอ ระวัง!" นาราตะโกนพลางยิงกระสุนรบกวนสัญญาณเข้าใส่ แต่นักฆ่าเหล่านั้นกลับสลายร่างเป็นละอองน้ำหลบหลีกไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ในขณะที่คมดาบสีเขียวของนักฆ่ากำลังจะถึงตัวแม่หมอประทุมนั่นเอง...[DEEP SYNC COMPLETED: RECOVERING IDENTITY - WIN_01]ทันใดนั้น ดวงตาของวินที่เคยปิดสนิทก็ลืมโพลนขึ้น แสงสีเขียวมรกตที่เคยหม่นหมองในร่างพาลีกลับสว่างจ้าเป็นสีขาวบริสุทธิ์ประดุจแสงอาทิตย์ยามเช้า แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกจากร่างของวินซัดเอานักฆ่าเงาพญานาคที่อยู่ใกล้ที่สุดจนกระเด็นทะลุฝาไม้ศาลาลงไปในคลอง"แก... แตะต้อง... ครอบครัวข้า... ไม่ได้!" วินคำรามด้วยเสียงที่หนักแน่นและทรงพลัง ร่างกายไซบอร์กของเขากระตุกพ่นไอน้ำออกมาจากการโอเวอร์โหลด แต่ครั้งนี้เขาควบคุมมันได้สมบูรณ์ก้องภพค่

ความมืดมิดภายในอุโมงค์ระบายน้ำเก่าแก่ใต้ดินของฝั่งธนบุรีนั้นหนาทึบและเย็นเยือกจนสัมผัสได้ถึงไอชื้นที่เกาะตามผิวโลหะของร่างไซบอร์ก มีเพียงแสงไฟกะพริบจากแผงควบคุมของเรือหางยาวและแสงสีฟ้าจางๆ จาก ยันต์อักขระวานรสดับ บนใบหูของก้องภพที่ช่วยนำทาง เสียงน้ำไหลกระทบขอบอุโมงค์ดังก้องสะท้อนไปมาแต่สำหรับก้องภพที่เพิ่งได้รับพลังใหม่ เสียงเหล่านั้นกลับซ้อนทับด้วยเสียงกระซิบกระซาบของข้อมูลที่ไหลเวียนอยู่ในระบบสื่อสารโบราณที่ยังหลงเหลืออยู่"เราใกล้ถึงเขตหวงห้ามแล้ว" แม่หมอประทุม กระซิบ น้ำเสียงของเธอดูสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เบื้องหน้าเราคือ 'คุกวิญญาณทัณฑสถานดิจิทัล' (The Digital Purgatory) ที่นี่ไม่ใช่คุกที่กักขังร่างกาย แต่มันคือการถอดรหัสจิตสำนึกของมนุษย์ออกมาแล้วขังไว้ในวงจรที่วนลูปไม่รู้จบ เพื่อรีดเค้นข้อมูลความลับที่ทศกัณฐ์ OS ต้องการ"เรือค่อยๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อมาถึงประตูกลขนาดใหญ่ที่ทำจากเหล็กกล้าผสมนาโนคาร์บอน บนประตูมีสัญลักษณ์ยักษ์ที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นวงจรไฟฟ้าที่ดูซับซ้อน ทันใดนั้น แสงโฮโลแกรมสีขาวนวลก็ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าประตู กลายเป็นร่างชายชราในชุดขุนนางสมัยเก่าที่ดู

คุกข้อมูลถล่มทลายลงเบื้องหลัง ทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันรหัสสีเทาที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าใต้ดิน เรือหางยาวไซเบอร์ของกลุ่มกบฏพุ่งทะยานผ่านอุโมงค์ระบายน้ำที่มืดมิดด้วยความเร็วสูงสุด โดยมีดวงวิญญาณนับล้านที่วินปลดปล่อยออกมาไหลวนอยู่รอบตัวเรือประดุจลำธารแห่งแสง ก้องภพยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หัวเรือ ดวงตาของเขาเรืองแสงสีทองจาก ยันต์สหัสเนตร (ใบที่ 7) ที่กำลังประมวลผลโครงข่ายเส้นทางน้ำทั้งหมดในฝั่งธนบุรี "ก้อง! ระบบพรางตัวของเรือเรากำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว!" เมย ตะโกนบอกพลางรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมที่กะพริบสีแดง "พลังงานส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการพยุงวิญญาณพวกนี้ ทศกัณฐ์ OS กำลังส่งสัญญาณคลื่นความถี่ต่ำสแกนหาพวกเราในน้ำ!" "เมย คุมระบบให้ได้อีก 5 นาที เราต้องไปให้ถึงจุดเชื่อมต่อแม่น้ำเจ้าพระยา" ก้องภพสั่งการ แววตาของเขาจ้องมองผ่านผนังอุโมงค์ออกไป "พี่วิน! เตรียมตัว... ผมเห็นบางอย่างขวางอยู่ในเส้นทางข้างหน้า มันไม่ใช่กำแพงเหล็ก แต่มันคือ 'สิ่งมีชีวิต' ที่ประกอบขึ้นจากรหัส" ทันใดนั้น ผิวน้ำในอุโมงค์ที่เคยไหลเชี่ยวกลับหยุดนิ่งจนกลายเป็นกระจกเงา ความเย็นเยือกพุ่งเข้าจับขั้วหัวใจทุกคนในเรือ เรือหางยาวชะงักกึกประดุ

ภายใต้แสงสลัวจากหลอดนีออนเก่าที่ส่งเสียงครางฮึมๆ พร้อมกับกะพริบวิบวับอยู่เหนือทางเดินที่เปียกชื้น ไวท์นำทางก้องภพและทีมกบฏลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ ของชุมชนกุฎีจีนที่ซับซ้อนประดุจเขาวงกต กลิ่นหอมหวานของแป้งที่ถูกอบในเตาถ่านจากร้านขนมฝรั่งกุฎีจีนโบราณลอยมาตามลม ช่วยกลบกลิ่นเหม็นไหม้ของโอโซนและรหัสข้อมูลที่รั่วไหลจากการปะทะครั้งก่อนได้ชั่วขณะ พวกเขามาหยุดอยู่ที่กำแพงอิฐเก่าแก่หลังร้านขนมแห่งหนึ่ง ซึ่งดูภายนอกไม่ต่างจากบ้านเรือนทั่วไปในย่านนี้"ที่นี่แหละคือประตูสู่ประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือน" ไวท์กล่าวพลางใช้หางสายเคเบิลสะบัดไปที่ช่องว่างระหว่างก้อนอิฐ ทันใดนั้น กลไกฟันเฟืองไม้โบราณที่ถูกเสริมความแข็งแกร่งด้วยรหัสแอนะล็อกก็เริ่มทำงาน กำแพงค่อยๆ แยกออกเผยให้เห็นบันไดวนที่ทำจากอิฐมอญสีแดงเข้ม ดิ่งลึกลงไปใต้ฐานรากอันศักดิ์สิทธิ์ของโบสถ์ซางตาครูซเมื่อก้าวลงมาถึงจุดต่ำสุด ความเย็นเยียบจากใต้ดินก็พุ่งเข้าจับขั้วหัวใจ พื้นที่เบื้องหน้าคือห้องโถงทรงโดมกว้างขวางที่เรียกว่า 'คลังรหัสกุฎีจีน' ผนังห้องเรียงรายไปด้วยชั้นวางม้วนคัมภีร์ใบลานที่ถูกเคลือบด้วยฟิล์มรหัสนาโนส่องแสงสีฟ้าจางๆ ใจกลางห้องมีแท่นศิ