Semua Bab ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: Bab 11 - Bab 20

หลังจากที่ก้องภพสามารถสยบ "หนุมานสีดำ" ลงได้ในโลกแห่งจิตใต้สำนึก บรรยากาศภายในฐานลับใต้วัดอรุณก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ออร่าสีขาวนวลที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเด็กหนุ่มนั้นไม่ใช่แค่แสงสว่าง แต่เป็นคลื่นความถี่ของข้อมูลที่สงบนิ่งและเยือกเย็น แสงจาก ยันต์ส่องหล้า และ ยันต์สยบโลกา เริ่มสลักลึกลงบนผิวหนังแขนซ้ายของเขาราวกับรอยสักดิจิทัลที่ขยับเขยื้อนได้ตามจังหวะการหายใจ มันดูมีชีวิตและทรงพลังอย่างน่าประหลาด นาราในชุดนักบวชสีขาวรีบเร่งตรวจสอบระบบฟื้นฟูสภาพของเคน ขณะที่เมยกำลังจัดเตรียมกระเป๋าสัมภาระที่บรรจุระเบิดรหัสและไวรัสพื้นฐานไว้จนเต็ม "เราอยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว" นารากล่าวพลางหันไปมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงจุดสีแดงนับร้อยกำลังเคลื่อนที่ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยามายังฝั่งธนบุรี "การแฮกจิตใจพาลีทิ้งร่องรอยดิจิทัล (Digital Footprint) ไว้ในระบบของทศกัณฐ์ ตอนนี้มันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่ และมันกำลังส่งหน่วย 'สหัสเดชะ' มาถล่มเราภายในเวลาไม่เกินสามสิบนาที" "สหัสเดชะงั้นเหรอ?" ก้องภพทวนคำพลางลุกขึ้นยืน เขารู้สึกถึงพละกำลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย มันไม่ใช่แค่แรงกายปกติ แต่เป็นพลังที่เขาสามารถสั

ท้องฟ้าเหนือเขตธนบุรีในยามค่ำคืนนี้ไม่ได้เป็นสีดำสนิทเหมือนที่ควรจะเป็น แต่มันกลับอาบไปด้วยรัศมีสีแดงและม่วงจากระบบตรวจการณ์ของทศกัณฐ์ OS เสียงหวีดหวิวของลมกรดที่ปะทะกับโครงสร้างโลหะของเมืองหลวงดังกึกก้องราวกับเสียงโหยหวนของภูตผี และที่ใจกลางความปั่นป่วนนั้น ร่างมหึมาของ "สหัสเดชะ" กำลังเคลื่อนตัวผ่านกลุ่มเมฆดำอย่างช้าๆ ประดุจป้อมปราการลอยฟ้าที่ไร้ความปรานี ลำตัวของมันยาวกว่าร้อยเมตร ประดับด้วยใบหน้าโลหะนับพันที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ แต่ละใบหน้ามีการแสดงอารมณ์ที่แตกต่างกันไป ตั้งแต่โกรธเกรี้ยว ยิ้มเยาะ ไปจนถึงเศร้าโศก แต่มันเป็นความรู้สึกที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นจากรหัสเยือกเย็น ดวงตาเลเซอร์ของใบหน้าเหล่านั้นกวาดสแกนลงมายังพื้นเบื้องล่างด้วยความละเอียดระดับไมครอน ทุกตารางนิ้วของคลองบางไส้ไก่ถูกเปลี่ยนให้เป็นแผนที่ความร้อนที่พร้อมจะถูกทำลาย "มันล็อกเป้าเราแล้ว! รหัสการโจมตีถูกส่งผ่านคลื่นสมองโดยตรง!" เมยตะโกนพลางเร่งเครื่องยนต์ของเรือหางยาวไซเบอร์จนเกิดคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาตลิ่งไม้เก่าๆ กระสุนพลาสม่าจากใบหน้าหนึ่งของสหัสเดชะพุ่งลงมาปะทะกับน้ำจนระเบิดเป็นไอน้ำร้อนจัด ลวกผิวหนังของก้องภพจนเข

แรงเหวี่ยงมหาศาลภายในท่อส่งข้อมูลเก่า (Legacy Data Pipeline) ทำให้ก้องภพรู้สึกเหมือนร่างกายและวิญญาณถูกรีดจนแบนราบกลายเป็นเพียงชุดคำสั่งชุดหนึ่ง เขามองเห็นแสงสีรุ้งของข้อมูลมหาศาลไหลผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดแหลมของกระแสไฟฟ้าสถิตดังกึกก้องอยู่ในหู จนกระทั่งแรงดันนั้นหยุดลงกะทันหันร่างอวตารดิจิทัลของก้องภพกระแทกลงบนพื้นผิวที่ดูเหมือนกระจกเงาใสสะอาดที่ทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตาก้องภพค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในคลองบางไส้ไก่อีกต่อไป แต่เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเมฆสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีทองสว่างไสวที่ไม่มีดวงอาทิตย์ แต่กลับให้ความอบอุ่นอย่างประหลาดเบื้องหน้าของเขาคือสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ที่สร้างจากผลึกแก้วและแสงเลเซอร์ขาวนวลที่ถักทอเป็นลวดลายกนกอย่างวิจิตรบรรจง นี่คือ “วิมานเมฆ” เซิร์ฟเวอร์ลับที่ถูกขนานนามว่าเป็นสวรรค์ของข้อมูลที่ถูกลืม“นี่เหรอ... สถานที่ที่แม่ถูกขังอยู่” ก้องภพพึมพำ น้ำเสียงของเขาสะท้อนก้องไปในความเงียบเชียบเขาเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดินกระจก แสงจากยันต์ส่องหล้า (ใบที่ 3) บนแขนของเขาเริ่มกระพริบ

ภายใต้กระแสน้ำวนที่ขุ่นมัวของแม่น้ำเจ้าพระยา เรือหางยาวไซเบอร์ของกลุ่ม Data Rats กำลังเคลื่อนตัวประดุจเงาปีศาจที่ล่องลอยอยู่ใต้ก้นแม่น้ำ เครื่องยนต์ไฮดรอลิกที่ถูกดัดแปลงพิเศษครางแผ่แววเบาจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงสั่นสะเทือน ก้องภพนั่งนิ่งอยู่ที่หัวเรือ สองมือประสานกันแน่น แสงสีเขียวมรกตจากยันต์พสุธาสถิตวูบวาบตามจังหวะชีพจรที่เต้นแรงของเขา ประหนึ่งหัวใจของแผ่นดินที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ความเย็นชา "เรากำลังเข้าสู่เขต 'White Zone' หรือเขตฆ่าเชื้อข้อมูลระดับสูงสุดของทศกัณฐ์ OS" ตุลย์กระซิบผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว เสียงของเด็กหนุ่มสั่นเครือเล็กน้อยขณะชี้ไปที่กำแพงเลเซอร์สีขาวสว่างจ้าที่ขวางกั้นท่อส่งเวชภัณฑ์เบื้องหน้า "ที่นี่ไม่ใช่แค่โรงพยาบาล แต่มันคือป้อมปราการที่ใช้สแกนหา 'ความทรงจำที่ปนเปื้อน' ทุกๆ มิลลิวินาที ถ้าพี่ก้องคุมจิตไม่อยู่ พี่จะถูกระบบตรวจจับว่าเป็น 'เนื้อร้าย' และเลเซอร์นาโนจะสับร่างอวตารของพี่ให้กลายเป็นเศษข้อมูลขยะทันที!" ก้องภพสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงความเย็นเยียบของน้ำที่ล้อมรอบตัวเรือ "ไม่ต้องห่วง... ความทรงจำของพี่ตอนนี้มีแต่ความจร

เสียงหวีดร้องของไซเรนเตือนภัยระดับสูงสุดดังก้องกังวานไปทั่วทุกตารางนิ้วของโรงพยาบาลศิริราชไซเบอร์ แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวูบวาบสลับกับความมืดมิด ก้องภพพยุงร่างของวินที่เพิ่งได้สติกลับมาขึ้นอย่างทุลักทุเล บรรยากาศเหนือโรงพยาบาลศิริราชไซเบอร์ในวินาทีนี้ประดุจภาพนิมิตของวันสิ้นโลก ท้องฟ้าเหนือคุ้งน้ำเจ้าพระยาที่เคยเป็นสีนิลกลับถูกฉีกขาดด้วยวงแหวนพลังงานสีเลือดขนาดยักษ์ คลื่นความร้อนจากชั้นบรรยากาศชั้นบนแผ่ซ่านลงมาจนอากาศรอบหอคอยเริ่มบิดเบี้ยวเป็นละลอกคลื่น เสียงเตือนภัยจากระบบส่วนกลางของทศกัณฐ์ OS หวีดร้องโหยหวนเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนที่ระบบสื่อสารแทบทั้งหมดในบริเวณนั้นจะถูกทำลายด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) จากการชาร์จพลังงานของ "ทัณฑ์ดารา" (Orbital Strike) "ระบบล็อกเป้าหมายสมบูรณ์! ลำแสงจะปะทะจุดศูนย์กลางอาคารในอีก 60 วินาที!" นารา ตะโกนลั่นจนเสียงแหบพร่า ใบหน้าของเธออาบไปด้วยแสงสีแดงจากโฮโลแกรมที่กะพริบถี่ นิ้วมือทั้งสิบของเธอขยับเขยื้อนประดุจนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงมรณะ เธอใช้ทักษะ "Neural Architect" ของเธอ แฮกผ่านกำแพงไฟของโรงพยาบาลศิริราชเพื่อดึงเอาพลังงานสำรองทั้งหมดมาสร้างโครงข