All Chapters of ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: Chapter 51 - Chapter 60

เสียงเครื่องยนต์แปดสูบของขบวนรถ "กองพลปีศาจเหล็ก" คำรามกระหึ่มกึกก้องไปทั่วทุ่งรังสิตที่รกร้าง ล้อขนาดมหึมาของรถบัสหุ้มเกราะบดขยี้ซากคอนกรีตและโครงกระดูกเหล็กที่ขวางทางจนแหลกละเอียด ก้องภพ ยืนตระหง่านอยู่บนหลังคารถบัสคันนำขบวน ลมกรรโชกแรงพัดพาเอากลิ่นเหม็นเน่าของสารเคมีและซากสัตว์ที่เน่าเปื่อยมาปะทะจมูก แขนขวาที่สวม "แขนกลโครงกระดูก" (Scrap Exoskeleton) ส่งเสียง ครืด-ชึ้บ ทุกครั้งที่เขาขยับตัวเพื่อทรงตัว มันหนักอึ้งและเทอะทะ แต่ก็มอบความมั่นใจเล็กๆ ให้กับเขาในยามที่พลังโค้ดจากยันต์เหลือเพียงน้อยนิด"อีก 5 กิโลเมตรจะเข้าเขตนิคมอุตสาหกรรมนวนครเก่า!" เสียงของ จ่าเงาะ ดังผ่านวิทยุสื่อสารคลื่นสั้นที่แทรกไปด้วยเสียงซ่าของสัญญาณรบกวน "ข้างหน้านั่นคือ 'เขตมรณะ' (Dead Zone)... ไม่มีใครเคยเข้าไปแล้วกลับออกมาแบบครบ 32 ส่วนหรอกนะไอ้หนู!"ก้องภพหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมามองฝ่าความมืด เบื้องหน้าคือทิวทัศน์ที่ชวนขนลุก... ซากโรงงานอุตสาหกรรมนับพันแห่งจมอยู่ใต้น้ำเสียสีเขียวเข้ม ยอดปล่องควันโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเหมือนนิ้วมือของคนตายที่พยายามไขว่คว้าอากาศ แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ซากตึก... แต่มันคือ "กำแ

เสียงลิฟต์ขนของขนาดใหญ่ส่งเสียงครางกระหึ่มขณะพากลุ่มผู้บุกรุกดิ่งลึกลงสู่ใต้พื้นพิภพ ตัวเลขบอกระดับชั้นบนแผงควบคุมลดต่ำลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดที่ระดับ B-99 ซึ่งเป็นชั้นที่ลึกที่สุดของ The White Lab ความสั่นสะเทือนจากการปะทะกับฝูงซอมบี้จักรกลด้านบนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัดและเสียงลมหายใจที่หอบเหนื่อยของเหล่านักรบก้องภพ ยืนพิงผนังลิฟต์เหล็ก มือซ้ายกุม "แขนกลโครงกระดูก" ที่เพิ่งผ่านการใช้งานหนักเอาไว้แน่น คราบเลือดและน้ำมันเครื่องเปรอะเปื้อนไปทั่วร่าง แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ประตูลิฟต์อย่างไม่กะพริบ ข้างกายเขามี เมย คอยเช็ดเหงื่อให้และ วิน ที่ยืนคุมเชิงอยู่พร้อมกับ จ่าเงาะ"ข้างล่างนี้... กลิ่นมันเปลี่ยนไป" จ่าเงาะสูดจมูกฟุดฟิด ใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมใต้หมวกกันน็อกดูตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา "ข้างบนเหม็นกลิ่นศพเน่า... แต่ข้างล่างนี้... มันมีกลิ่นเหมือนดอกไม้... ดอกไม้ในงานศพ"ติ๊ง!ประตูลิฟต์เหล็กหนาเลื่อนเปิดออกช้าๆ ลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้ามาปะทะใบหน้าของทุกคนพร้อมกับหมอกสีขาวบางเบาที่ลอยปกคลุมพื้น ทัศนียภาพเบื้องหน้าทำให้ กลุ่มกุมภัณฑ์ และเหล่าคนเก็บขยะถึงก

แสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องลงมายังทุ่งรังสิต เผยให้เห็นภาพความพินาศที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวาน หลุมยุบขนาดมหึมาที่เคยเป็นที่ตั้งของ The White Lab บัดนี้กลายเป็นสุสานคอนกรีตที่ฝังกลบความลับไว้เบื้องล่าง ควันไฟสีดำลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ผสมปนเปกับกลิ่นฉุนของสารเคมีและกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหายก้องภพ ยืนนิ่งอยู่หน้ากองหินกองใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างลวกๆ จากซากอิฐและเศษเหล็ก บริเวณเนินดินเหนือหลุมยุบ บนยอดกองหินนั้นมี "ค้อนปอนด์ยักษ์" ที่ด้ามจับเปื้อนเลือดปักตระหง่านอยู่เป็นสัญลักษณ์... อนุสาวรีย์ชั่วคราวของ จ่าเงาะ ราชาเศษเหล็กผู้สละชีพรอบกายเขาคือสมาชิก กลุ่มกุมภัณฑ์ และกองทัพคนเก็บขยะที่เหลือรอดอยู่เพียงไม่ถึงครึ่ง ทุกคนต่างยืนก้มหน้าไว้อาลัยด้วยความโศกเศร้า เสียงสะอื้นไห้ของลูกน้องจ่าเงาะดังระงมแข่งกับเสียงลมหวีดหวิว บรรยากาศแห่งชัยชนะที่ควรจะหอมหวาน กลับกลายเป็นความขมขื่นที่กลืนไม่ลง"หลับให้สบายนะลูกพี่..." ก้องภพวางมือลงบนด้ามค้อนที่เย็นเฉียบ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมากระทบหลังมือ "ผมสัญญา... การเสียสละของจ่าจะไม่มีวันสูญเปล่า เราได้อานนท์คืนมาแล้ว และเราทำลายรังของพวกมันจนย่อยยับ"วิน เด

เสียงเครื่องยนต์พลาสม่า V12 ที่ดัดแปลงมาจากซากหุ่นยนต์รบคำรามกระหึ่มเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรู๊นนน... บรู๊นนน... ขับเคลื่อนให้ "เรือหลวงจ่าเงาะ" (HTMS Ja-Ngob) หรืออดีตรถบัสสองชั้นหุ้มเกราะ แล่นตัดผิวน้ำสีขุ่นคลั่กของ คลองระพีพัฒน์ มุ่งหน้าสู่แม่น้ำเจ้าพระยาสายเก่าด้วยความเร็วคงที่บรรยากาศบนเรือในยามบ่ายคล้อยเต็มไปด้วยความตึงเครียดระคนตื่นเต้น แสงแดดสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายวิบวับตัดกับสีสนิมแดงของตัวถังเรือ ลมแม่น้ำพัดเอากลิ่นโคลนและพืชน้ำเน่าเปื่อยมาปะทะจมูกไวท์ ยืนประจำการอยู่ที่พังงาเรือ (ซึ่งดัดแปลงมาจากพวงมาลัยรถสิบล้อ) ที่ชั้นล่าง เขาใส่แว่นกันแดดทรงนักบินที่ขาแว่นหักข้างหนึ่งแต่ยังดูเท่ในแบบฉบับของเขา มือข้างหนึ่งหมุนพังงาอย่างชำนาญ อีกข้างเคาะจังหวะเพลงร็อคบนแผงคอนโซล"น้ำนิ่งไหลลึกนะลูกพี่..." ไวท์พูดผ่านวิทยุสื่อสาร "เครื่องยนต์เดินเรียบกริบ ช่วงล่างระบบถุงลมที่เจ๊นาราออกแบบมาช่วยซับแรงกระแทกจากคลื่นได้ดีเยี่ยม ใครจะไปเชื่อว่ารถบัสจะดริฟต์บนน้ำได้"นารา นั่งอยู่ที่สถานีควบคุมเรดาร์ข้างๆ ไวท์ นิ้วของเธอรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อสแกนพื้นที่ใต้น้ำ "อย่าเพิ่งประมาทไวท์... โซนาร์ของฉั

คลื่นน้ำยักษ์ที่เกิดจากการฟาดดาบของ "การ์เดี้ยน" (The Sentinel) หรือวิญญาณแม่ทัพไซเบอร์ พุ่งเข้ากระแทกกาบซ้ายของ "เรือหลวงจ่าเงาะ" อย่างจัง เสียงเหล็กปะทะน้ำดังสนั่น โครมมมม! ตัวเรือเอียงวูบไปเกือบ 45 องศา น้ำแม่น้ำสีขุ่นคลั่กสาดกระจายขึ้นมาบนดาดฟ้าจนเปียกโชกไปทั่ว"เกาะแน่นๆ!" ไวท์ ตะโกนลั่นขณะหมุนพังงาต้านแรงคลื่น แขนของเขาเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน "ไอ้ยักษ์นี่แรงเยอะชะมัด! ใบพัดเรือเราต้านกระแสน้ำที่มันสร้างแทบไม่ไหวแล้ว!""ยิงมัน! ยิงสกัดไว้!" วิน คำรามลั่น เขากระโดดเข้าประจำที่ป้อมปืนกลหนักคู่บนหลังคา เหนี่ยวไกส่งกระสุนเจาะเกราะพุ่งเป็นสายฝนเข้าใส่ร่างยักษ์ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางน้ำปังๆๆๆๆๆๆ!แต่ทว่า... กระสุนเหล็กกล้ากลับทะลุผ่านร่างโปร่งแสงของแม่ทัพยักษ์ไปราวกับยิงใส่อากาศ หรือไม่ก็ถูกเกราะแสงสีแดง (Hard-Light Shield) สะท้อนออกจนเกิดประกายไฟวิบวับ"ไร้ประโยชน์..." เสียงของแม่ทัพยักษ์ดังก้องกังวานราวกับฟ้าผ่า "ศาสตราวุธของพวกเจ้า... จักมิอาจระคายผิวข้า!"มันยกดาบเลเซอร์สองมือขนาดยักษ์ขึ้นสูงอีกครั้ง แสงสีแดงเข้มสว่างวาบจนแสบตา คราวนี้มันเล็งไปที่กลางลำเรือ หมายจะผ่าเรือหลวงจ่าเงาะใ