Todos los capítulos de ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท: Capítulo 61 - Capítulo 70

เซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ของจวน ยังมิทันพ้นประตู เสียงแหลมเย็นก็พุ่งเข้ามาราวเข็มพิษ “งามหน้าเสียจริง กลับเอาจนตะวันสายโด่ง”ฮูหยินใหญ่กู้ซู่อิ๋งเดินออกมาจากด้านใน ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องประทินผิวงดงาม ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความริษยาไม่ประสงค์ดีอย่างออกนอกหน้า ในมือของนางถือไม้เรียวยาวสำหรับลงโทษบ่าว ด้านหลังมีบ่าวรับใช้อยู่ด้วยอีกหลายคน “ข้าในฐานะนายหญิงของจวน ทั้งได้รับอนุญาตจากท่านพ่อและลุงของเจ้า ให้สั่งสอนกฏตระกูลและมารยาทแก่เจ้า” กู้ซู่อิ๋งยกยิ้มเย็น ดวงตาฉายแววผู้ชนะเพราะนางหมายจะตีเซี่ยหลัวเยี่ยนต่อหน้าบ่าวไพร่ เพื่อกดข่มให้นางคุกเข่าต่อหน้าเสียตั้งแต่วันนี้เซี่ยหลัวเยี่ยนเพียงปรายตามองไม้เรียวในมืออีกฝ่าย ก่อนหัวเราะเยาะเบา ๆ“คงไม่จำเป็นกระมังเจ้าคะ เพราะท่านแม่ผู้เป็นบุตรสาวตระกูลหลิน ได้สั่งสอนข้าไว้ตั้งแต่ข้าจำความได้ และข้าก็เตรียมตัวมาอย่างดีก่อนก้าวเข้าจวนนี้เสียอีก”ถ้อยคำเรียบเฉย แต่แววตาเหยียดหยามท้าทายของนางนั้น กลับทำให้สีหน้ากู้ซู่อิ๋งแข็งค้างทันที คำว่า “บุตรสาวตระกูลหลิน” เปรียบเสมือนเป็นการตบหน้านางอย่างแรงเพราะถึงแม้นางจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นฮูหยินใหญ่

เซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม รูปร่างสูงระหงส์ ในชุดงดงามสีอ่อนปักลวดลายละเอียดงดงามยามต้องแสง นางก้าวเดินอย่างมั่นคง ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น หากแต่ภายในใจกลับตื่นเต้น ‘ตั้งสติไว้…เพราะนี่คือก้าวสำคัญของข้า’นางมองตรงไปยังผู้เฒ่าหลินและหลินจื่อเยว่ ทว่ากลับสะดุดกับสายตาคมคู่หนึ่งที่ตรึงนางไว้กลางทาง ‘โม่จิ่งเหิงเขามาได้อย่างไร?’ นางอุตส่าห์ไม่ได้บอกกับเขาว่าจะจัดงานในวันนี้ รัชทายาทส่งแววเนตรกรุ้มกริ่ม มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางนั้นคล้ายเย้าแหย่…ท้าทายมองมาที่นาง หัวใจของหญิงสาวพลันกระตุกวูบขึ้นโดยไม่รู้ตัว ‘เขา…คิดจะทำสิ่งใดกันแน่’นางคิดคำนึง ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านขึ้นถึงปลายหู นางจึงปิดบังความประหม่าด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รวบรวมสติ ก้าวต่อไปโดยไม่มองเขาผู้ดำเนินพิธีการกล่าวคำประกาศ “เมื่อทุกท่านพร้อมหน้า ขอเชิญทำพิธีเคารพศาลบรรพชนเพื่อรับบุตรเข้าตระกูล” สิ้นคำทุกคนต่างพากันลุกขึ้น โดยมีรัชทายาทเดินเคียงข้างไปกับผู้เฒ่าหลินจิ่งเซวียน หลัวเยี่ยนเดินตามหลัง หลินจื่อเยว่กับฮูหยินใหญ่กู้ซู่อิ๋ง และฮูหยินรอง ศาลถูกเปิดไว้รออยู่แล้ว ด้านในคือป้ายวิญญาณที่เรียงรายเป็นระเบีย

เรือนริมน้ำยามตะวันคล้อยบ่ายถูกย้อมด้วยแสงสีทองอ่อน ลมเย็นพัดผ่านผืนน้ำเป็นระลอก กิ่งหลิวเหนือศาลาริมสระเอนลู่ไหว คล้ายกำลังกระซิบความลับบางอย่างแก่ผู้คนใต้ชายคาภายในศาลา รัชทายาทโม่จิ่งเหิงประทับนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหิน พระหัตถ์เรียวยาวถือสาส์นลับฉบับหนึ่งไว้แน่น พระขนงขมวดต่ำ ดวงเนตรเยียบเย็นฉายแววครุ่นคิดลึกล้ำข้อความในสาส์นสั้นนัก หากกลับหนักหนาราวศิลาพันชั่งเว่ยชางหลงเริ่มขยับแล้วอีกฝ่ายส่งคนแทรกซึมเข้าสู่ทุกตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก ไม่เว้นแม้แต่ตำแหน่งพระชายาแห่งตำหนักบูรพาโม่จิ่งเหิงหลุบเนตรลงเล็กน้อย สีพระพักตร์นิ่งเฉย ทว่าภายในกลับค่อย ๆ เย็นเยียบต่อให้พระองค์วางหมากรัดกุมเพียงใด ก็ยังช้ากว่าเว่ยชางหลงหนึ่งก้าวเสมอหากครั้งนี้ ฮองเฮาทรงเลือกคนของฝ่ายนั้นเข้ามาเป็นพระชายาอีก…กระดานหมากทั้งกระดานคงใกล้ถึงคราวล่มสลายสายพระเนตรทอดออกไปยังผิวน้ำเบื้องหน้า แววตาคมปลาบเย็นเยียบดุจคมดาบ‘ดูท่า…คงต้องพึ่งแม่ทัพเซี่ยกับหลินหลัวเยี่ยนแล้ว’บรรยากาศเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงฝีเท้าจะดังแผ่วเข้ามาหลิวจิ้งเหยียนก้าวขึ้นศาลา ก่อนถวายคำนับอย่างนอบน้อม สีหน้าเคร่งขรึมผิดจากท

ตอนที่ 67 ผู้ตายคือคนผิดห้องโถงใหญ่แห่งจวนสกุลหลิน บัดนี้ถูกแปรสภาพเป็นศาลชั่วคราวเบื้องบน องค์รัชทายาทประทับนั่งในตำแหน่งสูงสุด พระพักตร์เรียบนิ่ง ดวงเนตรลึกล้ำดุจมังกรด้านล่าง หลิวจิ้งเหยียนรับหน้าที่ไต่สวนคดี“เรียกทุกคนที่เกี่ยวข้องมาให้หมด”น้ำเสียงเฉียบขาดดังขึ้น ทำให้ทั้งโถงเงียบสงัดในทันทีไม่นาน บ่าวไพร่ในเรือนต่างถูกพาตัวเข้ามายืนเรียงแถวเบื้องหน้าหลิวจิ้งเหยียนกวาดตามองผู้คน ก่อนหยุดที่สาวใช้ข้างกายฮูหยินใหญ่ นามว่าเลี่ยงลี่“เจ้าบอกข้ามา ฮูหยินใหญ่เริ่มมีอาการป่วยตั้งแต่เมื่อใด”เลี่ยงลี่ตัวสั่นเล็กน้อย สีหน้าซีดเผือด“เรียนใต้เท้า ตั้งแต่วันทำพิธีที่ศาลบรรพชนเจ้าค่ะ หลังฮูหยินได้กลิ่นควันธูป นางก็ล้มหมดสติทันที”กล่าวจบ นางก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาผู้ใดอีกทันใดนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนรอบโถงก็ดังขึ้น“แปลกนัก ข้าก็อยู่ในพิธีวันนั้น เหตุใดไม่เป็นอะไร”“ใช่แล้ว พวกเราก็สูดควันธูปเหมือนกัน”เสียงกระซิบดังระงมหลิวจิ้งเหยียนเหลือบมองคหบดีกู้ครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อ“ธูปที่ใช้ในพิธี ใครเป็นผู้สั่งทำ”เลี่ยงลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปชี้นิ้วที่หลินหลัวเยี่ยน“คุณหนูใหญ่เป็

ท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวนับร้อยพร่างพราย แสงตะเกียงในห้องบรรทมยังคงสว่างนวล โม่จิ่งเหิงประทับนั่งลูบคมดาบเงาปราบสะท้อนแสงไฟ ดวงเนตรว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงหน้านวลที่กระจ่างชัดในห้วงคำนึง โม่จิ่งเหิงสอดดาบเข้าฝักดังเดิม พลันลุกขึ้นสวมผ้าคลุมสีดำก้าวออกจากเรือนรับรอง สู่ห้วงราตรีที่ไร้ผู้คน พระองค์ทะยานขึ้นบนหลังคา พุ่งตัวไปยังทิศทางจวนตระกูลหลิน ตามเสียงหทัยเรียกร้องภายในลานเรือนเงียบสงบ สายลมพัดยอดอู๋ถงนอกหน้าต่างไหวเอน จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของใครสักคนหนึ่งแสงเทียนสลัวในเรือนทอดเงาร่างบางของหลินหลัวเยี่ยนลงบนพื้น นางกำลังอ่านหนังสือแต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวอักษร หากแต่เหม่อลอยหลายวันมานี้นางใช้สมองคิดวางแผนเรื่องต่าง ๆ มากมายเกินไป มากเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้า แต่มันก็คุ้มค่า เมื่อศัตรูพ้นทาง การปูทางสู่เมืองหลวงของนางสำเร็จ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงวางหนังสือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน หวังหลับให้เต็มตื่นสักคืน ภายนอกกำแพงห้องพลันปรากฎเงาดำสายหนึ่ง ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตผี กระโดดจากกิ่งอู๋ถงใหญ่ข้างกำแพงลงสู่พื้นโดยไร้เสียง เปิดบานหน้าต่างพุ่