All Chapters of ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท: Chapter 31 - Chapter 40

แสงจันทร์กระจ่างลอยเด่นกลางนภาป่าทั้งผืนเงียบงัน มีเพียงเสียงกีบม้ากระทบพื้นดินแข็งดังสม่ำเสมอหลิวจิ้งเหยียนควบม้าทยานฝ่าลมหนาว หลังได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทให้กลับเข้าเมืองโดยไม่ต้องติดตามต่อ เขาไม่รอช้า มุ่งตรงสู่ศาลต้าหลี่ทันทีเมื่อม้าหยุดหน้าศาล แสงไฟจากห้องทำงานด้านในยังส่องสว่างราวกับไม่รู้จักคำว่าราตรีภายในห้องนั้น ไป๋อวี้หลงนั่งอ่านกระดาษบันทึกอย่างตั้งใจ ใบหน้าคมคายยามต้องแสงเทียนดูอ่อนละมุนผิดกับนิสัยเคร่งครัด ดวงตาคู่สวยไล่อ่านไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด เปล่งประกายจริงจังหลิวจิ้งเหยียนยืนมองอยู่นิ่ง ๆ ความรู้สึกบางอย่างแผ่วไหวขึ้นในอกอย่างไร้ที่มา ก่อนจะสลัดมันทิ้ง เอ่ยเสียงเข้มทำลายความเงียบ“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่กลับอีก”น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าซ่อนการกลบเกลื่อนบางอย่างไว้ลึก ๆไป๋อวี้หลงสะดุ้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แววตาฉายความดีใจอย่างไม่อาจปิดบัง“ท่านกลับมาสักที ข้ามีเรื่องใหญ่จะรายงานขอรับ”รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าจนดูสดใสเกินกว่าผู้ที่อดหลับอดนอนมาทั้งคืนหลิวจิ้งเหยียนเบือนหน้า เดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน“ว่ามา เรื่องด่วนอันใด”ร่างผอมบางรีบหอบม้

ประตูเมืองสูงตระหง่านทหารประจำบนกำแพงเป็นแถวแข็งแกร่ง ศิลาหนักซ้อนศิลาจนเกิดเงาทะมึนทอดยาวลงบนพื้นดินขบวนรถม้ากว่าห้าสิบคันเรียงรายเป็นแนวยาว เสียงล้อไม้บดกับกรวดหินดังสม่ำเสมอ คล้ายจังหวะกลองศึกที่ยังไม่ถูกเคาะรัชทายาททอดพระเนตรภาพนั้นด้วยดวงเนตรสงบนิ่ง หากภายในกลับคำนวณหมากนับไม่ถ้วน ทรัพย์เสบียงมิได้ขนไปเกินจำเป็นเพราะพระองค์ทรงทราบดีว่า เส้นทางข้างหน้ามิใช่เพียงทางเดินหากคือเส้นเลือดแห่งการฉ้อราชบังหลวงจากเมืองหลวงสู่หัวเมืองใต้ ที่รอให้พระองค์รีดเอาคืนอย่างชอบธรรมรัชทายาทโม่จิ่งเหิงความคิดแล่นปราดรวดเร็วดุจนักเล่นหมากล้อมผู้ชำนาญ“หลิวจิ้งเหยียน เจ้าส่งข่าวไปยังสายลับ ให้เตรียมหาหลักฐาน ข้าไปถึงที่ใด ข้าจะยึดที่นั่น”น้ำเสียงเย็นชา ดวงตานิ่งลึกทหารลับ สายสืบ และข้าราชการที่ถูกส่งไปแฝงตัวยังอำเภอต่างๆ ล้วนฝังรากมานานหลายปี บัดนี้ถึงคราวขยับหมากอย่างแท้จริงหลิวจิ้งเหยียนรับบัญชาอย่างเงียบงัน“สั่งการ ส่งนกพิราบข่าวสู่เงามืดทั่วแผ่นดิน”ชายหนุ่มกระซิบเอ่ยคำกับทหารองค์รักษ์ พร้อมเนื้อความสั้นกระชับ ขณะที่จงฉงจื่อกับไป๋อวี้หลง ประชันหลักการคุณธรรม และการบริหารบ้านเมืองจากตำราเค

ยามราตรีคลี่คลุมตำหนักฮองเฮาด้วยความเงียบงัน โคมไฟแก้วส่องแสงสลัวสะท้อนลายเมฆมงคลบนพื้นขัดมันเงาวับ ราวกับท้องฟ้ายามวิกาลที่ถูกขังไว้ภายในกำแพงวัง ฮองเฮาประทับนิ่งหลังโต๊ะเขียนอักษร มิได้ทอดพระเนตรตำราตรงหน้า หากกำลังรอ นางเลือกที่จะนั่งรอเขาที่ห้องหนังสือเพื่อคุยเรื่ององค์รัชทายาท ประตูตำหนักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ อัครเสนาบดีก้าวเข้ามา คุกเข่าลงอย่างนอบน้อม ศีรษะจรดพื้น ท่าทีสงบเสงี่ยมดุจขุนนางผู้จงรักภักดี ข่าวจากหัวเมืองใต้มาส่งถึงเขา ก็พอจะเดาได้ว่าฮองเฮาก็ต้องทรงทราบเช่นกัน เขาซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์ไว้มิดชิด และเผยแววตาห่วงใยใสซื่อเข้ามาแทน “ถวายบังคมฮองเฮาพะย่ะค่ะ” “ลุกขึ้น” พระสุรเสียงเรียบเฉย ไร้คลื่นอารมณ์ อัครเสนาบดียืนขึ้น ดวงตาเฉียบคมแฝงรอยยิ้มบาง ราวทุกอย่างยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของฮองเฮา “เรื่องหัวเมืองใต้” ฮองเฮาเอ่ยขึ้นก่อน “ท่านเคยบอกข้าว่า เพียงตัดงบเสบียง เพื่อบีบให้รัชทายาทอ่อนแรง” นางเงยพระพักตร์ขึ้นช้า ๆ “แต่เหตุใด…จึงมีโจรภูเขา” บรรยากาศในตำหนักพลันหนักอึ้ง อัครเสนาบดีมิได้แสดงอาการตระหนก เขาก้มศีรษะเล็กน้อย “เส้นทางการค้าในหัวเมืองใต้มิอาจสงบไ

ยามอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสีทองอ่อนสาดต้องหลังคากระเบื้องเก่าในอำเภอเล็ก เสียงชีวิตยามสนธยาแผ่วเบาแต่ชัดเจน ผู้คนที่ตรากตรำอยู่ในไร่นามาทั้งวันต่างทยอยกลับเรือน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังลอดออกมาจากลานบ้าน ควันไฟจากเตาครัวลอยอ้อยอิ่ง ผสานกลิ่นอาหารพื้นบ้าน กลายเป็นภาพสงบสุขที่เรียบง่าย เป็นความสงบที่หาได้ยากยิ่งในแผ่นดินอันวุ่นวายเช่นนี้เซี่ยหลัวเยี่ยนเดินไปตามถนนดินสายเล็ก ก้าวเท้าแผ่วเบา ทว่าหัวใจกลับหนักอึ้งนางปล่อยให้ความคิดไหลไปตามทางโดยไร้ผู้ร่วมรับฟังอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่มีตลาดยามค่ำ ไม่มีแสงโคมแขวนพร่างพราย เมื่อฟ้าสีครามเข้มเริ่มกลืนกินแสงสุดท้ายของตะวัน ทุกสรรพสิ่งราวหยุดนิ่งลงอย่างพร้อมเพรียงหญิงสาวหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ริมสระน้ำ ผิวน้ำสะท้อนแสงสนธยาเป็นริ้วไหวเบา ๆ ลมเย็นพัดผ่าน ชโลมจิตใจที่ตึงเครียดให้ผ่อนคลายลงเล็กน้อยอีกไม่ถึงห้าสิบลี้… ก็จะถึงหัวเมืองใต้ที่นั่นคือบ้านเดิมของมารดาแต่ในความทรงจำ ลำดับญาติฝ่ายมารดากลับพร่าเลือนนับแต่ท่านแต่งออกมา สิบแปดปี—กลับบ้านเพียงสามคราสายสัมพันธ์จึงบางราวหมอกยามเช้า หากไปถึงที่นั่น… นางจะมีที่ยืนจริงหรือ เซี่ยหลัวเยี่ยนทอดสายตามองผื

ภูเขาสูงตระหง่านดำทะมึนดุจอสูรราตรี ตั้งตัดกับท้องฟ้าที่มืดสนิทในคืนเดือนดับ บนหน้าผาสูง โม่จิ่งเหิง องค์รัชทายาทแห่งแคว้น ยืนสงบนิ่งดุจภูผา สายพระเนตรเข้มลึกทอดมองลงไปยังถนนดินคดเคี้ยวกลางป่าด้านล่าง ขบวนคนมากกว่าห้าสิบชีวิตเคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟจากคบเพลิงสั่นไหวสะท้อนเงาบิดเบี้ยวบนพื้นดิน หีบไม้ใบใหญ่ถูกหามเรียงรายกว่ายี่สิบใบ ตามด้วยเกวียนอีกสี่ห้าคัน เสียงล้อบดดินแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความตึงเครียดผู้คุ้มกันทุกคนกวาดสายตามองโดยรอบอย่างระแวดระวัง มือไม่ห่างจากด้ามอาวุธ ราวกับรู้ดีว่าความมืดในป่าแห่งนี้ ไม่เคยเป็นมิตรกับผู้ใด“พระองค์จะทรงเข้าจับกุมเลยหรือไม่พะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนทูลถามด้วยเสียงต่ำ แทบกลืนไปกับเสียงลมโม่จิ่งเหิงมิได้ตอบในทันที พระพักตร์เรียบเฉยดุจสายน้ำแข็ง ดวงเนตรจับจ้องขบวนเบื้องล่างอย่างพินิจ ใช้ความคิดประมวลทุกความเป็นไปได้“ไม่”สุรเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น“ข้าต้องการรู้ที่ซ่อนเสียก่อน รอจนพวกมันกลับออกมา แล้วค่อยขนทุกอย่าง”หลิวจิ้งเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หากเป็นเขา ย่อมบุกเข้าไปสังหารให้สิ้นซากตั้งแต่แรก แม้ในใจเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่ก็ไม่กล้าซักถาม