All Chapters of ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท: Chapter 41 - Chapter 49

ยามอัสดงทอดเงาทองอ่อนลงเหนือศาลาว่าการเมือง ลมเย็นพัดต้องชายคาเกิดเสียงครวญครางแผ่วเบา โคมไฟแดงถูกจุดเรียงราย ส่องแสงนวลไหวราวเปลวใจที่กำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่างจะมาถึงภายในจวนต้อนรับ บรรยากาศสงบนิ่งแต่แฝงความตึงเครียด โม่จิ่งเหิงประทับนั่งเหนือที่สูง พระพักตร์เรียบเฉยดุจผืนน้ำยามไร้คลื่น หากแววพระเนตรลึกซึ้งยากหยั่งถึง ขุนนางและข้าราชบริพารต่างสงบสำรวมเซี่ยหลัวเยี่ยนนั่งอยู่เบื้องล่าง ปลายนิ้วเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นรัวราวกลองศึก นางไม่เคยพบญาติฝ่ายมารดาเลยสักครั้ง ชื่อ “เมืองใต้” สำหรับนางเป็นเพียงเรื่องเล่าเลือนรางในความทรงจำวัยเยาว์ เป็นเพียงเสียงทอดถอนใจของมารดาก่อนสิ้นลมวันนี้…นางกำลังจะได้พบผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันไม่นานก่อนถึงเวลาอาหารเย็น ทหารองค์รักษ์รีบเข้ามาคุกเข่ารายงาน“กราบทูล รัชทายาท เจ้าเมืองใต้ หลินจื่อเยว่ ขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ”สิ้นเสียงนั้น ประตูใหญ่ถูกเปิดออก ชายรูปร่างสูงสง่า ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ผิวขาวสะอาดตัดกับชุดสีเทาเงินที่เรียบหรู เครื่องประดับภูมิฐานไม่มากไม่น้อย ใบหน้าคมเข้มผ่านกาลเวลาจนเกิดริ้วรอยบางเบา หากยังคงความสง่างามและบารมีเซี่ยหลั

สายฝนเทกระหน่ำลงเหนือเทือกเขาทางใต้ ฟ้าคำรามราวสัตว์ร้ายที่กำลังคำรณ เส้นทางแคบคดเคี้ยวกลายเป็นโคลนเละ ขบวนรถเสบียงของรัชทายาทเคลื่อนตัวช้าลงทุกขณะ แม้จะเป็นเวลาเช้าแต่พายุฝนนี้ทำฟ้ามืดครึ้มทั่วหนแห่ง โม่จิ่งเหิง หลิวจิ้งเหยียน จงฉงจื่อและไป๋อวี้หลง เร่งออกจากเรือนรับรอง มิได้บอกเซี่ยหลัวเยี่ยน ด้วยนางเป็นสตรีไม่สะดวกต่อการทำงานหนทางหุบเขาเบื้องหน้า น้ำท่วมมายากจะหยั่งได้ จงฉงจื่อกระโดดลงจากหลังม้า เดินลุยน้ำลงไปจนถึงครึ่งเอว หากเดินต่อต้องมิดหัวแน่ การกระทำของเขาอยู่ในสายพระเนตรเข้ม“หม่อมฉันขอเชือกสักเส้นเถิดพะย่ะค่ะ”จงฉงจื่อตะโกนร้องขอ หลิวจิ้งเหยียนเป็นผู้โยนให้เขา ปลายเชือกเขาดึงไว้ตรึงกับเสาไม้ที่ตอกลึก จงฉงจื่อเลือกเดินไปด้านข้างหยั่งพื้นพบตื้นเขินจึงโบกมือตะโกน “ตรงนี้พอผ่านไปได้พะย่ะค่ะ ความกว้างพอให้เกวียนข้าม จากการสำรวจของเขาทำให้ขบวนเสบียงเดินผ่านไปได้ “อีกไม่ไกลก็จะถึงหมู่บ้านแรกแล้วขอรับ ตรงนั้นท่านเจ้าเมืองบอกว่าหนักที่สุด” หลิวจิ้งเหยียนรายงาน ไป๋อวี้หลงรีบส่งผ้าห่มคลุมไหล่ให้ศิษย์พี่ทันทีที่เขาขึ้นมาบนรถ “ท่านจะเปลี่ยนชุดดีหรือไม่เดี๋ยวจะเป็นหวัด”เชากระวีกระวาดช่วยเ

สายฟ้าผ่าฉีกฟากฟ้า แสงวาบสว่างชั่วขณะเผยภาพคมดาบที่ฟาดลงอย่างไร้ปรานี จากทางเบื้องหลัง องค์รัชทายาทชายหนุ่มหันมารับดาบไว้ทันด้วยมือข้างเดียว เสียงโลหะกระทบกันดังแกร่งกร้าว โม่จิ่งเหิงถอยหลังครึ่งก้าว เลือดสดกระเซ็นย้อมอาภรณ์สีเข้มให้ยิ่งดำทะมึนชั่วพริบตาก่อนที่คมดาบจะปลิดชีพนั้น ลูกธนูสายหนึ่งพุ่งฝ่าม่านฝนดัง “ฟึ่บ! ฉึก!” ปลายศรปักทะลุคอหอยนักฆ่าอย่างแม่นยำ ร่างในชุดดำทรุดฮวบลงกับพื้นโคลน เลือดไหลปนสายฝน จงฉงจื่อยังคงลดคันธนูลงช้า ๆ แววตาคมดุใต้ม่านฝนเยียบเย็น “คิดลอบปลงพระชนม์รัชทายาท… ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง” หลิวจิ้งเหยียนไม่รอช้า รีบนำทหารองค์รักษ์ คุ้มกันโม่จิ่งเหิงกลับจวน ท่ามกลางพายุที่ยังคำรามไม่หยุดภายในห้องบรรทม กลิ่นโลหิตผสมกลิ่นยาสมุนไพรลอยคลุ้ง หมอหลวงกำลังจับชีพจร สีหน้าขรึมเคร่ง“พระอาการมิถึงกับสาหัส แต่เสียโลหิตมาก บาดแผลลึกและยาว อีกทั้งต้องระวังพิษไข้แทรกซ้อน อย่างน้อยครึ่งเดือนจึงจะฟื้น สองสามวันนี้ต้องเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิดขอรับ” หลิวจิ้งเหยียนพยักหน้า แม้สีหน้าเรียบเฉยดั่งหินผา ทว่าแววตากลับเคร่งเครียดเกินกว่าจะปิดบังไป๋อวี่หลงยืนข้างเตียง คอยส่งผ้า ช่วยเปลี่ยน

อรุณแรกค่อย ๆ ทอแสงหลังฝนสุดท้ายโปรย ช่วงเวลาพักฟื้นพระวรกายผ่านไปเจ็ดวันบาดแผลของรัชทายาทเริ่มสมาน เลือดที่เคยซึมหยุดไหล ไข้ที่เคยรุมเร้าก็เลือนหาย ชายหนุ่มในฉลองพระองค์สีขาวเรียบง่ายทรงก้าวออกมารับลมเช้า พระพักตร์ยังซีดเซียวเล็กน้อย ทว่าแววตากลับสดใสกว่าหลายวันก่อนเซี่ยหลัวเยี่ยนยืนอยู่เคียงข้าง มิห่างกายแม้ก้าวเดียว นางสวมอาภรณ์แพรสีฟ้าอ่อน ปลายแขนเสื้อพริ้วไหวตามสายลม เรือนผมดำขลับเกล้ามวยอย่างประณีต ปักปิ่นหยกขาวเรียบง่าย งามสง่าดุจดอกบัวแรกแย้มกลางสระทั้งสองประทับนั่งตรงศาลา บนโต๊ะไม้เตี้ยมีชาร้อนควันบางลอยกรุ่นรัชทายาททอดพระเนตรหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนตรัสเสียงนุ่มต่ำ“หลายวันมานี้ เจ้าคงเหน็ดเหนื่อยที่ดูแลข้า”น้ำเสียงนั้นมิใช่เพียงความเกรงใจ หากแฝงความอ่อนโยนที่มิได้มีต่อผู้ใดง่าย ๆเซี่ยหลัวเยี่ยนยกถ้วยชาขึ้นจิบ สีหน้ายังคงเรียบเฉยราวสายน้ำสงบ“หม่อมฉันทำเพื่อตำแหน่งฮองเฮา มิต้องทรงห่วงหรอกเพคะ”ถ้อยคำฟังดูเย็นชาแฝงแววประชดประชัน ทว่าแววตาที่หลุบต่ำกลับไหววูบเล็กน้อย ปลายนิ้วที่จับถ้วยชาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แก้มเนียนใต้แสงเช้าดูเรื่อบางอย่างมิอาจปิดบังรัชทายาทยกมุมพระโอษฐ์

“เจ้าคิดว่านี่จะหยุดเขาได้หรือ? ในเมื่อทั่วแผ่นดินเขาฝังรากมาเนิ่นนาน” นางส่ายหน้าเบา ๆ “เพราะเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันจึงคิดว่า หากเดินหมากแล้วไม่สำเร็จ เขาย่อมต้องลงมือหนักขึ้น”นางเอ่ยท่าทีครุ่นคิด “เจ้ากลัวแล้วหรือ?”โม่จิ่งเหิงยกยิ้มถาม “หม่อมฉันมิได้กลัว แค่คิดว่าจะจัดการพวกมันยังไงให้สาสม อัครเสนาบดี กับเซี่ยอวี้เฉิง ใส่ร้ายบิดาของหม่อมฉัน มันต้องรับโทษทัน”แววตานางวาววับด้วยแรงแค้น โม่จิ่งเหิงหลุบดวงเนตรต่ำลง ใจพระองค์ย่อมรู้ดีว่า ใครคือผู้วางหมากนี้ หากนางรู้ว่าเป็นเขาที่บีบใช้แผนเสียเอง นางคงจะยากอภัย ขณะความเงียบชั่วอึดใจ พลันบังเกิด ลมพัดจากหน้าต่างเข้ามาสายหนึ่ง ฟึ่บ! เสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน เทียนเล่มหนึ่งดับลงในทันที เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานจากคานหลังคาราวกับวิญญาณร้าย ดาบบางเฉียบสะท้อนแสงเทียนวาบหนึ่งก่อนฟันลงตรงพระศอของรัชทายาทอย่างแม่นยำ หลิวจิ้งเหยียนที่เฝ้าอยู่นอกประตูพลันสัมผัสไอสังหารได้ก่อนครึ่งลมหายใจจึงถลันกายเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ระวัง!” เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมเสียงโลหะกระทบกัน โม่จิ่งเหิงเอนกายหลบ ดาบเฉียดปลายผมไปหวุดหวิด ประกายไฟแลบวาบในความมืด มือสังหารส