ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ตอนที่ 20 ศาลต้าหลี่ยามเย็นศาลต้าหลี่ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำ ลับหายหลังแนวยอดไม้เก่าแก่ฤดูหนาวแผ่ความเย็นเยียบไปทั่วเมืองหลวง ท้องถนนเงียบงัน ผู้คนต่างหลบเร้นอยู่ในห้องอุ่น ปิดประตูต้านลมหนาวมีเพียงภายในห้องทำงานของศาลต้าหลี่ ที่ยังสว่างไสวด้วยแสงตะเกียงหลิวจิ้งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้หนาหนัก กองเอกสารซ้อนทับกันสูง มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปพักแม้แต่น้อย“ร้อน…ร้อน…ร้อน!”เสียงบ่นงึมงำดังขึ้นพร้อมถ้วยชาที่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างรีบร้อน ไป๋อวี้หลงเป่ามือของตนเองพลางขมวดคิ้วหลิวจิ้งเหยียนเหลือบตามองเพียงครู่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน“เจ้าโง่หรืออย่างไร ถ้วยร้อนเพียงนี้ ถาดก็มีไม่ใช้”ปากว่ากล่าวเช่นนั้น แต่สายตากลับกลับไปที่เอกสารไป๋อวี้หลงทำหน้าระอา“หวังดีกลับได้ร้าย ข้าอุตส่าห์เอาซุปไก่มาให้ท่าน เช่นนั้นก็อย่ากินเลย”เขาว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยทว่าหลิวจิ้งเหยียนกลับยกมือกดฝาถ้วยไว้แน่น ทำให้ไป๋อวี้หลงต้องชะงักทั้งสองสบตากันครู่หนึ่งไป๋อวี้หลงถอนหายใจ“ท่านทำงานตั้งแต่เช้ายันค่ำ ยังไม่ลุกจากที่ กินเสียหน่อยเถอะ ข้าขี้เกียจนั่งเฝ้า”“ใครใช้เจ้า”ห

ตอนที่ 22 ชีวิตใหม่เรือนไม้หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอย่างสงบ โครงสร้างโปร่งโล่ง รับลมและแสงแดดได้ทั่วถึงบันไดไม้ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสองอย่างมั่นคง โถงด้านล่างยกพื้นขึ้นเล็กน้อยจัดวางโต๊ะรับแขกไม้เนื้อดีอย่างเรียบง่ายแต่สง่างามด้านหนึ่งถูกจัดวางด้วยตู้จนเต็มผนัง แขวนภาพวาดทิวทัศน์หมึกจีน และอักษรที่เขียนอย่างมีพลังตรงเชิงบันไดตั้งแจกันทรงสูงปักดอกไม้ขนาดใหญ่ สีเรียบขรึมไว้บนโต๊ะไม้ทรงกลมใช้ประดับอย่างโดดเด่นแต่ไม่ฉูดฉาดหน้าต่างบานกว้างเปิดรับลมให้พัดผ่านได้อย่างอิสระ ประตูทางเข้าใหญ่ตั้งอยู่กึ่งกลางเปิดออกไปเห็นสวนด้านหน้าบ้านที่ถูกเนรมิตขึ้นตามคำสั่งของเซี่ยหลัวเยี่ยนก้อนหินจากธารน้ำตกถูกขนย้ายมาจัดวางเป็นองค์ประกอบหลัก ดอกไม้สีสันฉูดฉาดถูกปลูกในถังไม้ใบเล็ก ๆ ต้นไม้ถูกขุดมาปลูกเป็นสัดส่วนหินจากลำธารถูกนำมาแยกขนาดเล็กใหญ่ ไร่เรียงไปบนพื้นจนเป็นลวดลายวงกลมเซี่ยหลัวเยี่ยนเรียกมันว่า“สวนหิน”ภายในเรือนเน้นความเรียบง่ายอย่างมีรสนิยมนางใช้เวลาทั้งหมดไปกับการจัดตกแต่งเรือนหลังนี้ ร่วมสามถึงสี่วันกว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางคืนแรกที่ย้ายเข้ามา นางต้องนอนบนพื้นไม้เย็นเฉียบ มีเพียงฟูกบา

เสียงระฆังยามอรุณกังวานสะท้อนอยู่ใต้เพดานสูงของท้องพระโรง เสียงนั้นเยียบเย็นราวสะท้อนจากหินหยกที่ปูอยู่ทั่วพื้น แสงแรกของวันลอดผ่านม่านไหมทองบางเบา ทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบเหมือนคมดาบในฤดูหนาว ขุนนางทั้งสองแถวค้อมศีรษะลงพร้อมเพรียงอย่างเคารพ แต่ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยมกลับซ่อนแววตาที่เฉียบคมราวอสรพิษในพงหญ้า ทุกคนต่างมีความคิดของตนเอง และรอเพียงจังหวะจะขยับหมาก เหนือบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ประทับสงบนิ่ง พระหัตถ์วางบนพนักบัลลังก์อย่างอ่อนแรง แต่สายพระเนตรกลับเลื่อนไปยังฮองเฮาแทบทุกครั้งที่มีผู้กราบทูล เหมือนว่าการตัดสินใจของแผ่นดินนี้ มิได้อยู่ในพระองค์มานานแล้ว เสียงอัครเสนาบดีดังขึ้นหนักแน่นแต่เรียบเย็น “ทูลฝ่าบาท หัวเมืองทางใต้บัดนี้ประสบอุทกภัยรุนแรง บ้านเรือนพังพินาศ ขวัญกำลังใจของราษฎรตกต่ำยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ” เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว แสงอรุณกระทบชุดขุนนางสีครามเข้มเป็นประกาย เงาร่างทอดยาวราวเสาในท้องพระโรง จากนั้นเขากล่าวเรียกขุนนางท้องถิ่นให้ถวายรายงาน ชายผู้นั้นยกมือคำนับ สีหน้าเคร่งขรึมราวแบกความทุกข์ของแผ่นดินไว้ทั้งผืน “ฝ่าบาท... น้ำหลากรุนแรงกว่าทุกปีพ่ะย่ะค่ะ บ้านเรือนหลายพันห

เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ” ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความตั้งใจของหญิงผู้เป็นนายเหนือบ่าวทั้งหลาย เซี่ยหลัวเยี่ยน บุตรีแม่ทัพเซี่ยอวี้เทียนที่เคยรุ่งเรือง เพียงไม่ถึงเดือนจวนถูกยึด บิดาถูกเนรเทศไปเมืองทุรกันดารทรัพย์ถูกอายัดเข้าคลังหลวง ยังดีที่บิดาและนางไหวตัวทันนำทรัพย์สินของมีค่าเคลื่อนย้ายออกมาพอให้อยู่ได้อย่างสบายตลอดชาติ หากลำพังตัวเองคงไม่ลำบาก ยังมีบ่าวที่ติดตามมาอีกจำนวนหนึ่งที่ต้องดูแล บัดนี้นางจึงต้องลุกขึ้นมายืนหยัดด้วยสองมือตนเอง เพื่อพลิกฟื้นฐานะตนเองอีกครั้ง “ท่านพ่อบ้าน หลงจู๊ที่ข้าให้ไปช่วยดูแลร้านอาหารในเมืองหลวง เป็นเช่นไรบ้าง?” น้ำเสียงของนางอ่อนโยน ทว่าแฝงด้วยอำนาจและความมั่นใจ มือเรียวไม่หยุดเคลื่อนไหวเหนือเม็ดลูกคิด พ่อบ้านชราผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ารีบค้อมศีรษะต่ำ ตอบด้วยเสียงนอบน้อม

ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝงความแข็งกร้าว ตรงหน้านาง คือบุรุษผู้สูงศักดิ์ โม่จิ่งเหิง รัชทายาทแห่งแผ่นดิน ผู้มีสายตาเยือกเย็นและรอยยิ้มที่คล้ายเย้ยหยันโลกทั้งปวง จุมพิตเร่าร้อนเอาแต่ใจของโม่จิ่งเหิง กับความตึงเครียดของเซี่ยหลัวเยี่ยนพลุ่งพล่านใต้แสงจันทร์ส่องสว่าง เซี่ยหลัวเยี่ยนพยายามผลักอกแกร่ง จนดิ้นพ้นอ้อมแขนที่พันธนาการไว้ “พระองค์ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องหม่อมฉันเช่นนี้นะเพคะ” เสียงของหลัวเยี่ยนสั่นน้อย ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นคง นางพยายามปกปิดความกลัวและสับสนที่ตีวนอยู่ในอก โม่จิ่งเหิงแค่นยิ้มเย็น เสียงหัวเราะในลำคอเบาแต่กรีดใจคนฟัง “เจ้าเป็นคนของข้า เหตุใดข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้” คำพูดเรียบง่ายนั้น กลับหนักหนาดั่งหินพันชั่งที่ถาโถมลงบนหัวใจนาง หลัวเยี่ยนเชิดหน้าขึ้น ดวงตาแข็งกร้าว “พระองค์ได้โปรดให้เกียรติหม