ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท

ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-21
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
67Bab
2.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"ในเมื่อบทเขียนให้ข้าเป็นนางร้าย ข้าก็จะร้ายให้ถึงที่สุด... แต่เรื่องอะไรจะยอมตายตามบทห่วยๆ นั่นกันเล่า!" เซี่ยหลัวเยี่ยน คุณหนูใหญ่ตระกูลแม่ทัพผู้หยิ่งทะนง ท่ามกลางเกมอำนาจที่รุมเร้าและการใส่ร้ายป้ายสีที่หมายมั่นจะทำลายตระกูลเซี่ย นางไม่ได้มีดีแค่ใบหน้าโฉมสะคราญที่พิชิตใจคนทั้งวังหลวง แต่มาพร้อมกับมันสมองระดับอัจฉริยะที่พร้อมตอกหน้าทุกคนที่ดูแคลน สตรีที่กล้าดื่ม ‘ถ้วยเปล่า’ ต่อหน้าฮองเฮา และประกาศกร้าวว่าสตรีคือกลิ่นหอมของเหมยที่บุรุษขาดไม่ได้... ใครจะกล้าเป็นศัตรูกับนาง?

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย 1/2

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
67 Bab
ตอนที่ 1 คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย 1/2
ตอนที่ 1 คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย 1/2 ตอนที่ 1 คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยณ จวนสกุลเซี่ยตั้งตระหง่านอยู่กลางผืนแผ่นดินประหนึ่งป้อมปราการแห่งศักดิ์ศรี และอำนาจของแม่ทัพใหญ่ผู้คุมกำลังแห่งแคว้น อย่างสุขุมและหนักแน่นภายในจวน บ่าวไพร่นับร้อยชีวิตเคลื่อนไหวเป็นระเบียบราวฟันเฟืองห้องครัวใหญ่ควันอุ่นจากเตาไฟลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นอาหารชั้นเลิศไม่เคยขาดเป็นเสมือนหัวใจที่หล่อเลี้ยงทั้งจวนเรือนไม้ฉาบสีน้ำเงินขลิบเส้นเข้มด้วยสีทองตั้งเด่นรับแสงอาทิตย์เมื่อแสงแดดสาดต้อง ผืนไม้เปล่งประกายขรึมขลังและสง่างามยิ่งนักยามฟ้าสาง แสงเงินบางเบาแทรกผ่านหมอกจาง ดั่งม่านสวรรค์ค่อย ๆ เปิดออก นกน้อยเริ่มขานรับวันใหม่บ่าวไพร่เดินเป็นแถวระเบียบมุ่งตรงไปยัง เรือนคุณหนูใหญ่ของตระกูลผ่านต้นเหมยที่ดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอม ในมือต่างถือกล่องเครื่องประดับ เสื้อผ้าแพรพรรณประณีตงดงามเรือนคุณหนูใหญ่ดูเรียบหรู งดงาม และมีราคา มิใช่ด้วยการโอ้อวด หากแต่ด้วยการจัดวางที่รู้จักพอดี สมดังนิสัยของเจ้าของเรือน ผู้สูงศักดิ์ เยือกเย็น และมั่นคงในตัวเองอย่างแท้จริง“คุณหนูเจ้าคะ นี่คือเครื่องประดับ กับชุด ให้คุณหนูเลือก เพื่อไปร่วมงานเลี้ยง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย 2/2
ตอนที่ 1 คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย 2/2ภายในวังโอ่อ่า เหล่าบรรดาหญิงสาวจากตระกูลใหญ่ต่างพากันแต่งกายประชันโฉมอย่างไม่ยอมกันนั่งประจำที่ของตนตามที่จัดไว้ตระกูลเซี่ยนั้นอยู่ใกล้กับตำแหน่งที่ประทับฮองเฮาทางฝั่งขวา หมายถึงความสำคัญลำดับต้นเซี่ยหลัวเยี่ยน นั่งยังที่ของตนมิเหลือบแลผู้ใด คิ้วโก่งได้รูปราวพู่กันวาด แฝงความมั่นใจจนแทบกลายเป็นความเย่อหยิ่ง ริมฝีปากแต้มสีหม่น โครงหน้าคมชัด สง่างาม ไม่ต้องพยายามเติมแต่ง นางนั่งนิ่ง ราวกับที่นั่งนั้นถูกสร้างมาเพื่อรองรับตัวนางเพียงผู้เดียวข้างกายนางคือลูกพี่ลูกน้อง บุตรสาวจากบ้านรอง หลิวอวี้เหวิน ใบหน้านวลละมุนอ่อนโยน คิ้วเรียวโค้งนุ่ม กลับเสริมให้สีหน้านั้นอ่อนโยน อ่อนหวาน ราวกับผู้ไม่เจนโลก นางยิ้มเล็กน้อยอย่างสงบเสงี่ยมให้เซี่ยหลัวเยี่ยน หากแต่นางได้รับเพียงการเหลือบแลด้วยหางตา ใบหน้าเรียบเฉย ไม่ใส่ใจกลับมา หลิวอวี้เหวินจึงทำได้เพียงยิ้มบาง ๆ หลุบสายตาลง ใบหน้าเศร้าสร้อยเล็กน้อย เสียงซุบซิบดังขึ้นเมื่อหลายคนเห็นกิริยาท่าทางนั้นของเซี่ยหลัวเยี่ยน หากแต่เรื่องนั้นต้องถูกขัดจังหวะ เมื่อพิธีการเริ่มขึ้น องค์ฮองเฮาเสด็จเข้ามายังท้องพระโรงประทับนั่ง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 นี่จึงเรียกว่าร้าย
ตอนที่ 2 นี่จึงเรียกว่าร้ายภายในวังหลวงยังคงคึกคักจากงานเลี้ยง เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะหลอมรวมเป็นบรรยากาศแห่งความรื่นเริงแต่ภายนอก เสียงฝีเท้าทหารหนักแน่นดังสะท้อนหินถนน กองกำลังจำนวนมากถูกส่งมาล้อมจวนตระกูลเซี่ย ราวกับเกรงว่าผู้ใดจะหลบหนี ทั้งที่ยังไม่มีผู้ใดถูกตัดสินผิด“ท่านแม่ทัพเซี่ย ข้ามาเชิญท่านไปยังศาลต้าหลี่” เสียงประกาศดังชัดหน้าประตูจวน ทหารองค์รักษ์ยืนเรียงแถว หอกในมือขวางเป็นกำแพงเงียบงัน ไม่นาน ประตูจวนก็เปิดออก“เหตุใดต้องเอิกเกริกถึงเพียงนี้” เสียงทุ้มหนักเอ่ยขึ้นอย่างสงบ“มาเพียงไม่กี่คน ข้าก็ยินดีไป ไม่จำเป็นต้องขนมาทั้งกองทัพ” แม่ทัพเซี่ยยืนตัวตรง สีหน้าไม่เปลี่ยน“ข้ายึดมั่นในความซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต ไม่เกรงกลัวการถูกใส่ร้าย” ทุกถ้อยคำ ล้วนเปล่งออกไปเพื่อให้ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบนอกได้ยินอย่างถ้วนทั่ว“เช่นนั้นก็เชิญท่านไปกับข้า” ทหารองค์รักษ์กล่าวรับ ไม่แสดงความเห็นใดอีก หานกั๋วซินก้าวออกมาอย่างร้อนใจ คิดจะเอ่ยห้ามแต่แม่ทัพเซี่ยยกมือขึ้นเสียก่อน“ข้าไม่ผิด ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวสิ่งใด” เขาหันไปมองผู้ใต้บังคับบัญชา“ฝากเจ้าดูแลจวนแทนข้า แจ้งข่าวให้คุณหนูใหญ่รู้ก็พอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ความเมตตา ไม่เคยได้มาฟรี
ตอนที่ 3 ความเมตตา ไม่เคยได้มาฟรี รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนออกจากวังหลวงอย่างไม่เร่งรีบ ล้อไม้บดผ่านพื้นหินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายหัวใจที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกบีบจนแตกยามสายของเมืองหลวงจิ้งหลัวคึกคักเกินกว่าจะมีใครสนใจรถม้าธรรมดาคันหนึ่ง สองข้างถนนอัดแน่นด้วยผู้คน เสียงเรียกลูกค้าดังแข่งกับเสียงต่อราคา เสียงหัวเราะ เสียงบ่น เสียงถอนหายใจ ปะปนกับกลิ่นฝุ่น เหงื่อ และน้ำมันทอด ที่นี่คือสถานที่ซึ่ง ข่าวลือแพร่เร็วพอ ๆ กับโรคระบาดและวันนี้…มันกำลังจะมีเรื่องใหม่ให้เล่ากันทั้งเมือง ถนนเส้นนี้มุ่งตรงไปยัง จวนเสนาบดีเซี่ยอวี้เฉิง น้องชายแท้ ๆ ของแม่ทัพใหญ่เซี่ยอวี้เทียนรถม้าชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ก่อนจะหยุดกึกอย่างกะทันหัน ห่างจากหน้าจวนบ้านรองตระกูลเซี่ยเพียงไม่กี่สิบก้าว แรงสะเทือนทำให้ร่างบางภายในรถสะดุ้งหลิวอวี้เหวินยังไม่ทันเอ่ยถาม บานม่านก็ถูกกระชากเปิดอย่างรุนแรง ลมฝุ่นพัดเข้าใส่ใบหน้า แสงแดดยามสายแยงตาจนแสบก่อนที่นางจะทันมองเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แรงกระชากที่สองก็ฉุดร่างนางออกจากรถม้า ไม่ปรานี ไม่ลังเล ไม่ให้เวลาเตรียมใจ“อ๊ะ!”เสียงอุทานหลุดจากลำคอพร้อมกับร่างที่กระแทกพื้นหินแข็ง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ชีวิตพังคลืน
ตอนที่ 4 ชีวิตพังคลืนรถม้าตรงมาจอดหน้าประตูจวน เซี่ยหลัวเยี่ยนเดินลงมา หยุดยืนบนถนน เตรียมจะเดินเข้าไปด้านใน พลันรู้สึกถึงความผิดปกติสายตาชาวบ้านที่จับกลุ่มพูดคุยซุบซิบ และมองมายังนาง ทหารเฝ้ายามครั้นเห็นนางมาถึง รีบเดินเข้ามารายงานทันที“เรียนคุณหนูใหญ่ ท่านแม่ทัพ บัดนี้ถูกคนของศาลต้าหลี่คุมตัวไปแล้วขอรับ” น้ำเสียงร้อนรนนั้น ย่อมบอกสถานการณ์ได้ว่า ไม่ใช่เรื่องดีเซี่ยหลัวเยี่ยน ใจพลันเต้นระทึก เหตุพลิกผันนี้รวดเร็วจนไม่อาจตั้งใจรับทันหญิงสาวเพียงพยักใบหน้ารับรู้ แต่นิ่งสงบ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความคิดของนางได้ ภายในจวน พ่อบ้านและบ่าวรับใช้ ต่างนั่งรอนาง ทุกคนราวกับสิ้นหวัง ทั้งห่วงผู้เป็นนายขณะเดียวกันก็ห่วงตนเอง“คุณหนูใหญ่ ขอรับ ท่านแม่ทัพถูกคุมตัวไปแล้วขอรับ” พ่อบ้านใบหน้าราวแก่ลงสักสิบปี รีบเอ่ยบอกทันทีที่พบหน้า“อืม ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องตระหนกไป มีอะไรก็ไปทำเถิด” คุณหนูใหญ่แห่งตระกูล ยังคงวางท่าทีสงบนิ่งไม่หวั่นไหวทุกย่างก้าวที่เดินกลับไปยังเรือนตน สมองทุกส่วนต่างครุ่นคิดถึง ใคร? เหตุใด? เมื่อไหร่? ที่เป็นผู้ทำเรื่องนี้เมื่อนั่งลงแล้ว นิ้วเคาะลงบนโต๊ะ ตั้งแต่นางเดินเข้าม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 เงาเสียงใต้หล้า
ตอนที่ 5 เงาเสียงใต้หล้าเมืองหลวงจิ้งหลัวในยามสายงดงามดังภาพวาด แสงแดดอาบไล้หลังคาอาคารไม้ ท้องฟ้าสีครามสว่างราวถักทอจากไหมวับวาวผู้คนเดินขวักไขว่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไร้กังวล ราวกับไม่มีเงามืดใดแฝงอยู่ใต้เท้า โรงเตี๊ยม ร้านค้า และแผงลอยริมถนนไม่ใช่เพียงสถานที่กินดื่มหรือซื้อขาย แต่คือศูนย์รวมของ คำเล่า ข่าวลือ และการตัดสิน และในวันนี้ ไม่มีเรื่องใดถูกพูดถึงมากไปกว่าตระกูลเซี่ย ข่าวอัปยศเริ่มต้นจากหน้าจวนบ้านรอง แพร่กระจายเหมือนไฟลามทุ่ง“ข้าเห็นมากับตา เมื่อวานคุณหนูบ้านรอง หลิวอวี้เหวินถูกตบกลางตลาด!” เสียงหนึ่งดังขึ้นในโรงเตี๊ยมเล็ก ช้อนในมือผู้ฟังหยุดกลางอากาศทันที“ใช่แค่ตบที่ไหนเล่า ยังด่าว่าไปยั่วยวนคุณชายที่มีคู่หมั้นแล้วอีก!” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้าน คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วขยับเก้าอี้ คนที่เดินผ่านหยุดฟังคนที่ไม่รู้เรื่อง…อยากรู้ เพียงไม่กี่ลมหายใจ กลุ่มคนก็ขยายตัวอีกฟากหนึ่งของถนนใต้ชายคาร้านขายผ้ามีวงสนทนาใหม่ก่อตัวขึ้น“ช่างน่าสงสารจริง วันเดียวเกิดเรื่องใหญ่ถึงสองเรื่องในตระกูลเดียวกัน”“สองเรื่อง?”“เจ้าว่ามาเร็ว ข้าเมื่อวานกลับบ้านก่อน ยังไม่ทันรู้เรื่อง!”ชายวัยกลา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 เรือนบ้านรองสกุลเซี่ย
ตอนที่ 6 เรือนบ้านรองสกุลเซี่ยเรือนบ้านรองสกุลเซี่ยตั้งอยู่ในเงาของจวนใหญ่ ราวกับถูกออกแบบมาให้รู้ตำแหน่งของตนตั้งแต่แรกเริ่มไม่โดดเด่น ไม่อหังการ และไม่ควรดึงสายตาผู้ใดมากเกินจำเป็นฐานะของเจ้าบ้านก็เช่นเดียวกันเซี่ยอวี้เฉิง เสนาบดีฝ่ายกรมคลังเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของแม่ทัพใหญ่เซี่ย หากแต่มิได้ถือกำเนิดจากมารดาเดียวกันมารดาของเขาเป็นเพียงอนุภรรยา ตำแหน่งจึงต้องอ่อนน้อมกว่าฮูหยินเอกตั้งแต่ยังไม่เอ่ยคำใดและในฐานะน้องชาย ความโดดเด่นทั้งมวลย่อมไม่อาจเทียบเคียงพี่ชายได้เมื่อพี่ชายเป็นแม่ทัพ เขาจึงต้องเป็นบัณฑิตเลือกเส้นทางที่ดูสุภาพ สงบ และไม่คุกคามเรือนของบ้านรองจึงถูกสร้างอย่างเหมาะสมพอดีไม่เล็กจนดูถูก ไม่ใหญ่จนล้ำหน้ายามสนธยา เงาอาคารไม้สีเข้มตั้งเรียงอย่างเรียบร้อย รูปทรงเรียบง่าย เส้นสายตรงไปตรงมาไร้การขลิบทองหรือสีฉูดฉาด หลังคากระเบื้องวางต่ำกว่าจวนใหญ่เล็กน้อยราวกับยอมก้มหัวให้โดยไม่ต้องมีผู้ใดเอ่ยสั่งลานเรือนปูด้วยหินธรรมดา พื้นที่แคบกว่าลานหลักของตระกูล หญ้าเขียวขึ้นเป็นหย่อม ๆไม่ได้ถูกตัดแต่งประณีตราวงานศิลป์ หากแต่สะอาดและเป็นระเบียบพอสมควร ไม้ดอกปลูกเพียงไม่กี่ชนิ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ผู้คุมกระดาน
ตอนที่ 7 ผู้คุมกระดานแสงตะเกียงในตำหนักตะวันออกสั่นไหวช้า ๆ ราวกับลมหายใจของอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเปลวไฟสีส้มอ่อนสะท้อนผนังหินเย็นเฉียบ ทอดเงาร่างสูงโปร่งลงบนพื้นอย่างบิดเบี้ยวเงานั้นไม่เร่ง ไม่สั่นไหวมั่นคงดั่งผู้ที่คุ้นเคยกับความมืด และเป็นเจ้าของมันมาเนิ่นนานโม่จิ่งเหิง องค์รัชทายาทแห่งแคว้นยืนหันพระพักตร์ออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่แสงจันทร์เย็นเยียบอาบไล้สันกรามคมสัน เส้นผมดำสนิทถูกรวบอย่างเรียบร้อยดวงเนตรคู่นั้นทอดมองท้องฟ้ายามราตรีอย่างนิ่งสงบหากผู้ใดกล้าสบตา จะรู้ทันทีว่าเบื้องหลังความนิ่งนั้น คือพายุที่พร้อมกลืนทุกชีวิตเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลังขันทีประจำพระองค์ก้าวเข้ามา ค้อมกายต่ำจนแทบชิดพื้นท่าทางของเขาสะท้อนความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจไม่ใช่เพราะอำนาจตามตำแหน่งแต่เพราะเขารู้ดีว่า บุรุษตรงหน้า คือผู้ที่ ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องเปื้อนมือ“ฮ่องเต้ทรงรับฟังความคิดเห็นของอัครเสนาบดีพะย่ะค่ะ”เสียงรายงานดังขึ้นอย่างระมัดระวังทุกถ้อยคำถูกเลือกอย่างพิถีพิถันผิดเพียงคำเดียว อาจหมายถึงชีวิตโม่จิ่งเหิงมิได้หันกลับมาพระองค์ยังคงมองออกไปยังความมืดเบื้องหน้าราวก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 หมากที่น่าสนใจ
ตอนที่ 8 หมากที่น่าสนใจศาลต้าหลี่คือสถานที่ที่ผู้คนหวาดกลัวตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวผ่านประตูตั้งแต่ลานหน้าศาลจรดคุกใต้ดิน ทุกอณูอากาศล้วนอบอวลด้วยกลิ่นอำนาจและโทษทัณฑ์ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ในส่วนลึกสุดของสถานที่แห่งนี้จะซ่อนเรือนไม้หลังงามริมน้ำเอาไว้ ราวกับโลกอีกใบที่ไม่ข้องเกี่ยวกับความโหดร้ายเบื้องหน้าเซี่ยหลัวเยี่ยนถูกนำตัวออกมาทางประตูหลัง ก่อนหน้านั้นนางถูกสั่งให้อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า จัดการตนเองให้สะอาดหมดจด ราวกับมิใช่ผู้ต้องโทษ หากเป็นแขกที่กำลังจะเข้าเฝ้า ทุกย่างก้าวของนางมั่นคงสายตากวาดมองเส้นทางอย่างไม่เร่งรีบต้นไม้ใหญ่เรียงรายหลังแนวกำแพงหิน ทำหน้าที่แบ่งโลกคุกหลวงออกจากพื้นที่ลับอย่างชัดเจนเมื่อเรือนไม้ทรงวิจิตรปรากฏตรงหน้าหลังคาสีดำสนิทสะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายบานหน้าต่างฉลุลวดลายทั้งกลมและเหลี่ยมอย่างประณีตสระบัวเบื้องหน้าสงบนิ่ง ดอกบัวสีชมพูอ่อนเบ่งบานกระจัดกระจายทุกอย่างงดงามงดงามเสียจนผิดที่ผิดทางเซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวขึ้นไปบนระเบียงหินหยุดยืนในโถงกว้างของเรือนเบื้องหน้าคือฉากกั้นทิวทัศน์และเงาร่างของผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องหลังมือเรียวยกกาน้ำชา เท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ก้าวออกจากกำแพงใหญ่
ตอนที่ 9 ก้าวออกจากกำแพงใหญ่ค่ำคืนที่เงียบงัน แสงตะเกียงในเรือนบ้านรองส่องสว่างเพียงริบหรี่เปลวไฟสั่นไหวตามแรงลมหนาว ราวกับไม่มั่นใจว่าจะอยู่รอดจนถึงรุ่งเช้าหรือไม่หลิวอวี้เหวินนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาสะท้อนในบานกระจกเผยให้เห็นรอยแดงคล้ำบนแก้มขาวบางจุดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเขียว ชวนให้เจ็บแปลบแม้เพียงมองนางยกมือขึ้นแตะรอยช้ำนั้นเบา ๆปลายนิ้วสั่นไหวเพียงครู่ ก่อนจะกดลงหนักขึ้นเล็กน้อยไม่ร้องไม่สะอื้นมีเพียงแรงกดนั้น…ราวกับต้องการย้ำเตือนตัวเองว่าความเจ็บนี้มีอยู่จริงและไม่มีผู้ใดจะลบมันออกไปได้ง่าย ๆคำพูดหนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำเสียงแผ่วเบา เย็นชา และไม่แฝงอารมณ์‘ความเมตตา ไม่เคยได้มาฟรี’ริมฝีปากหลิวอวี้เหวินขยับเล็กน้อยรอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นในเงากระจก ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วไม่ผิดแน่นางไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับบุรุษใดไม่เคยก้าวล่วงไม่เคยยั่วยวนนางเติบโตมาอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าผู้ใดเพราะรู้ดีตั้งแต่เด็กว่าคนของบ้านรอง ไม่มีสิทธิ์พลาดหากไม่ใช่เซี่ยหลัวเยี่ยนจะเป็นใครได้อีกตั้งแต่จำความได้ หลิวอวี้เหวินก็รู้ดีว่าโลกนี้แบ่งคนออกเป็นสองฝั่ง บ้านใหญ่ และบ้านรอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status