All Chapters of ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท: Chapter 51 - Chapter 60

ศาลาริมสระบัวงดงามแฝงความสงบเงียบ สายลมอ่อนพัดผ่านผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมแผ่ว กลีบบัวสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวราวแพรบาง ส่งกลิ่นหอมจางลอยคลุ้ง ดึงดูดภมรให้เวียนวนไม่รู้จบ ยามนี้หากเป็นผู้อื่นใจย่อมผ่อนคลาย แต่สำหรับฮองเฮาแล้ว…พระทัยกลับปั่นป่วนยิ่ง ร่างบางระหงส์วรกายหยัดตรงประทับนิ่งบนเก้าอี้หิน ทรงทอดพระเนตรไปยังผิวน้ำ หากแต่ไม่อาจซึมซาบกับความงามนั้นเลย มีเพียงความเย็นชาและความคับแค้นที่ซ่อนลึก ตำแหน่งฮองเฮาอันสูงศักดิ์ที่ผู้คนใฝ่ฝัน แท้จริงแล้วคือยอดเขาน้ำแข็งที่สูงส่ง แต่โดดเดี่ยว และหนาวเหน็บจนกัดกินถึงกระดูก “ข้าวางแผนมาทั้งชีวิตเพื่อได้เป็นฮองเฮา” พระสุระเสียงแผ่วต่ำ แต่กดแน่นด้วยโทสะ “กว่าจะ…มายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ต้องพยายามเพียงใด ยอมสูญเสียเปลืองสมองเท่าไหร่”“แต่สุดท้าย…” พระโอษฐ์แย้มยิ้มเย็น “กลับต้องมาพังพินาศด้วยน้ำมือลูกตัวเอง” ปัง! ถ้วยชาสะท้าน น้ำชาหกกระเซ็นตามแรงโทสะ “จิ่งเหิง…เจ้าบีบคั้นข้าเกินไปแล้ว” ขันทีข้างกายก้มศีรษะแทบติดพื้น ไม่กล้าส่งเสียง “หรือเขาลืมไปแล้วว่าตนเองเป็นผู้ใด” ฮองเฮาตรัสด้วยสุระเสียงเรียบเฉียบ“ช่วงนี้มีข่าวจากรัชทายาทส่งมาอีกหรือไม่”ทรงหันกลับ

ด้านนอกของเรือนรับรองที่เงียบงัน มีเพียงลมปลายฤดูพัดกลิ่นสนจาง ๆ เข้ามาแตะปลายจมูก และเซี่ยหลัวเยี่ยนที่ยืนอยู่ใต้ชายคา เงาร่างของนางทอดยาวไปบนพื้นศิลา ใบหน้าสงบนิ่งดังสระน้ำยามไร้คลื่น หากภายในกลับตึงเครียดราวสายพิณที่ถูกขึงจนสุด นางออกจากจวนเจ้าเมืองหลิน มุ่งตรงมาที่นี่ เพื่อ “ขอร้อง” คำที่นางไม่เคยคิดอยากจะใช้ แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไป เสียงสนทนาจากด้านในกลับลอดออกมาเสียก่อน ลมหายใจของเซี่ยหลัวเยี่ยนสะดุด เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่โดยไม่ตั้งใจ เลือดในกายเย็นวาบเมื่อ รัชทายาทเอ่ยนาม ‘แม่ทัพเซี่ย และการกลับเมืองหลวงเพื่อคัดเลือกตำแหน่งพระชายา’โลกทั้งใบของนางเหมือนหยุดหมุน เซี่ยอวี้เทียน… บิดาของนาง ชายผู้ถูกกล่าวหาว่ากบฏ ถูกปลด ถูกเนรเทศไปชายแดนทุรกันดาร ผู้ที่นางเชื่อมาตลอดว่า “ถูกทำลาย” โดยอำนาจของราชสำนัก แต่ตอนนี้เหตุใดจึงถูกเอ่ยนามโดยรัชทายาท“กลับเมืองหลวงครานี้เพื่อเผด็จศึกงั้นหรือ?” มือของนางกำแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว “หมายความว่าอย่างไร?”หรือแท้จริงแล้ว คดีนั้น… โทษนั้น… การล่มสลายของตระกูลเซี่ย ล้วนอยู่ในการควบคุมของ “เขา”?หรือไม่ก็ เป็นการวางหมากร่วมกันระหว่างบิดาของนางกับรั

ศาลหัวเมืองใต้ตั้งตระหง่านกลางแสงแดดอ่อนยามสาย หลังผ่านพายุฝนที่พัดผ่านไป หลังคากระเบื้องเคลือบสีหม่นสะท้อนเงาเมฆบาง ลมพัดพาเสียงธงประจำเมืองกระทบเสาไม้ดังแผ่ว อากาศที่สุขสงบนี้กลับเป็นวันชี้ชะตาเจ้าเมืองหลินภายในโถงตัดสินของศาล บรรยากาศกลับหนักอึ้ง ครึมหม่นเจ้าเมืองหลินจื่อเยว่คุกเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็น แผ่นหลังตั้งตรงสง่า สองมือวางนิ่งบนหน้าขา ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับสิบปีบัดนี้กลับนิ่งสงบ หากแต่ลึกลงไปกลับเต็มไปด้วยคลื่นความคิดที่ไม่อาจเปิดเผย‘เว่ยชางหลง ย่อมไม่ปล่อยข้าไปง่าย ๆ ในเมื่อข้ามิยินยอมก้มหัวให้’ หลินจื่อเยว่คิดคำนึงเสียงเคาะโต๊ะไม้ดัง “ปัง!”ขุนนางจากเมืองหลวงในชุดครามเข้มตัดดำเอนกายเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น สายตาคมกริบราวเหยี่ยวจ้องเหยื่อเบื้องล่าง“หลินจื่อเยว่…”เสียงเรียกทอดยาว เน้นหนักทุกถ้อยคำ คล้ายเจตนากดข่มให้ผู้ฟังรู้สึกต่ำต้อย“องค์รัชทายาทเสด็จมาบรรเทาทุกข์ให้หัวเมืองใต้ของเจ้า แต่กลับปล่อยปละละเลย ทำให้พระองค์ถูกโจรป่าลอบทำร้ายจนบาดเจ็บ เจ้าคิดจะปฏิเสธความผิดนี้อย่างไร?”น้ำเสียงขู่เข็ญวางอำนาจ ทำให้บรรยากาศในศาลพลันตึงเครียดจนแทบหยุด

ศาลากลางน้ำคือสถานที่หนึ่งในเรือนรับรอง ที่องค์รัชทายาทโปรดปราน พระองค์ยังคงพระสำราญกับการอ่านบทกวี เซี่ยหลัวเยี่ยนเดินบนพื้นหิน มาหยุดยืนคำนับด้านข้างศาลา ยามนี้นางมองรัชทายาทด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “หม่อมฉันขอร่วมฟังบทกวีด้วย ได้หรือไม่เพคะ”นางทูลถามอย่างอารมณ์ดี โม่จิ่งเหิงปรายเนตรมอง ยกยิ้มริมฝีปากหยันเล็กน้อย “สมใจเจ้าแล้วสิ ถึงมาทำดีกับข้า”พระองค์ตรัสอย่างรู้ทัน หลัวเยี่ยนไม่เอ่ยปฏิเสธ นางนั่งลงรินชา ยกถวาย “เรื่องครานี้หม่อมฉันต้องขอบพระทัยยิ่งเพคะ เพราะหากไม่ได้จดหมายอธิบายทุกอย่างของพระองค์ต่อฮ่องเต้ ท่านน้าก็ไม่แคล้วจะต้องถูกบีบบังคับจากเว่ยชางหลง และยังต้องรับโทษทัณฑ์เป็นแน่” รัชทายาทยกถ้วยชาขึ้นดื่ม มือยังคงถือหนังสือไม่วาง “ข้าส่งสาส์นด่วนเล่าทุกอย่างและทูลขอกับเสด็จพ่อให้ เช่นนี้ก็เท่ากับตัดหน้าเว่ยชางหลง ทำให้เขาไม่อาจหาข้ออ้างมีคุณเหนือเจ้าเมืองหลินได้”ตรัสจบ ทรงหันมามองสบสายตาหลัวเยี่ยนตรง ดอกเหมยปลิดปลิว พระเนตรระยับสะท้อนแสงอ่อนก่อนตรัส “แต่ไม่เหมือนกับเจ้าที่ติดหนี้บุญคุณข้า”มิตรัสเปล่าทั้งยังยกยิ้มเสี้ยวมุมโอสถ์ “มีอะไรตอบแทนข้าหรือไม่”สายพระเนตร แสดงออกแจ่มชัดจนหญิ

หลัวเยี่ยนเลือกนั่งโต๊ะริมระเบียง หลังจากก้าวตามหญิงคณิกาขึ้นมาโดยปล่อยรัชทายาทไว้กับพวกหลิวจิ้งเหยียน ข้างกายนางประกบด้วยหญิงงามนั่งคลอเคลีย โม่จิ่งเหิงขึ้นยังชั้นบน ทรงเดินผ่านหลัวเยี่ยน พระพักต์เรียบนิ่งปรากฎแววเนตรเย็นชา คล้อยหลังรัชทายาทไปหลิวจิ้งเหยียนหยุดยืน ส่งสายตาเย็นชามองหลัวเยี่ยน “นายท่านให้เจ้าไปพบ”เขาเอ่ยนามแฝงเพื่อปิดบังสถานะ หลัวเยี่ยนพ่นลมหายใจแรงแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ “นายท่านมีพวกท่านอยู่ ทำไมต้องเรียกหาข้า”นางยังคงอิดออด หลิวจิ้งเหยียนยืนกอดอกเผยดาบที่มือ ส่งแววตาท้าทายนาง หลัวเยี่ยนยกยิ้มหยันกับท่าทีขู่ของเขา “เฮอะ อย่างเจ้าก็ถนัดแต่ใช้กำลังสินะ”หลัวเยี่ยนเอ่ยหลิวจิ้งเหยียนยกยิ้มหยันหากใบหน้ากลับดูสบายอารมณ์ “ก็ยังดีกว่าเจ้าที่ชอบหาแต่เรื่องให้คนโมโห”เขาโต้ตอบไม่ลดละหลัวเยี่ยนเม้มริมฝีปากแน่น หรี่นัยตาลง พลางลุกเดินเหยียบไปบนเท้าหลิวจิ้งเหยียนอย่างจงใจ ชายหนุ่มถึงกับเผลอร้องเบา ชี้มือตามแผ่นหลังนางไป “ฝากไว้ก่อนเถอะ” ร่างเล็กไหวไหล่ไม่สนใจคำอาฆาตของอีกฝ่าย ทั้งคู่สงบศึกลงเมื่อมาหยุดหน้าประตูห้อง เมื่อหลัวเยี่ยนก้าวเท้าเข้าไป เขารีบปิดประตูจากภายนอกทันที ร่างบา