Semua Bab เพื่อนเซ็กส์: Bab 21 - Bab 30

"ฮือบ้า"จัสมินที่กำลังจะเดินเข้าไปนั้นก็ถูกมือหนาของใครบางคนกระชากไว้ก่อน"ปล่อยนะฮือไอ้บ้า""หยุดจัสมิน!"คิงส์ที่จับกระชากแขนเล็กอย่างแรงจนร่างบางชนเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา"ฮือพวกนายกำลังจะทำให้ฉันอับอายใช่ไหมฮือ"จัสมินพูดแล้วทุบเข้าที่แผงอกแกร่งแรงๆคิงส์ที่เห็นดังนั้นจึงจับมือเล็กเอาไว้ก่อนจะพูดออกมา"ฉันบอกให้หยุดไงจัสมิน!"คิงส์เริ่มหัวเสียกับการกระทำของคนตรงหน้าแต่ยิ่งเขาห้ามร่างบางตรงหน้า"ไม่!ฮือปล่อยอย่ามาจับตัวฉันออกไป"ร่างบางยังคงดีดดิ้นอยู่แบบนั้นจนทำให้คิงส์รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาเขาจึงจับกระชากคนตัวเล็กเข้าหาตัวเขาอย่างแรงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำบ่งบอกได้เลยว่าเขากำลังอารมณ์เสีย"ถ้าไม่หยุดเธอได้นอนดิ้นทั้งคืนแน่""ฮึกฮือนายมันก็ดีแต่ใช้กำลังข่มขู่คนอื่นฉันไม่ใช่กระโถนรองรับอารมณ์กามของนายนะฮือปล่อย""เออถ้าไม่เชื่อฟังกันแบบนี้ก็ไปจบที่เตียง!"คิงส์พูดจบก็จับอุ้มจัสมินในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินไปที่รถหรูของตัวเอง@คอนโดจัสมิน-ห้องนอน-"ฮึกฮือปล่อยนะไอ้บ้า!"จัสมินที่พยายามดิ้นออกจากวงแขนแก่งของคิงส์แต่ก็ไม่เป็นคิงส์ที่เห็นดังนั้นจึงผลักร่างบางลงเตียงอย่างแรงก่อนจะตามขึ้นไปค

@เช้าวันต่อมา-สนามบิน-ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่สนามบินแล้วพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่เข้ามาในสมองปะปนกันไปหมดทุกอย่างต้องไปแล้วสินะฉันไม่อยากจะเป็นกระโถนที่รองรับอารมณ์ของเขาหรอกแค่นี้มันก็เสียความรู้สึกไปมากพอสมควรแล้ว"จัสมิน" เสียงชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำวิ่งมาหาร่างบางที่นั่งบนเก้าอี้จัสมินยิ้มให้ครามวันนี้เขาจะมาส่งเธอขึ้นเรื่องเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกันมันเป็นอะไรที่ยากสำหรับเขาแต่เขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอ"มาแล้วเหรอ"จัสมินเอ่ยถามเพื่อนชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม"อืมเฮ้อเธอตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมที่จะไปแบบนี้"ครามเอ่ยถามเพื่อนสาวเขาไม่อยากให้จัสมินต้องไปเพราะยังไงเองครามก็ยังตัดใจออกจากจัสมินไม่ได้แต่เขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอเขาและจัสมินยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ"อืมฉันคิดดูแล้วจะไปอยู่ที่นั่น4-5ปีเลยแหละ""นานขนาดนั้นเลยเหรอ"ครามเอ่ยถามแล้วมองหน้า"อืมและฉันก็เชื่อว่านายจะเจอคนที่ดีกว่าฉันนะ"จัสมินพูดแล้วยิ้มหวานให้เพื่อนชาย"จัสมิน!"เสียงเพื่อนสาวตะโกนเรียกร่างบางจนทำให้เธอต้องหันหน้าไปมองก็พบว่าเมจิเพื่อนสาวของเธอ"ฮืออแกจะไปทิ้งฉันกับครามจริง ๆ เหรอใจร้า

ภายในห้องที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าขวดเบียร์กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปหมดทั่วห้องนอนชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งหมดสภาพอยู่บนโซฟาในมือนั้นถือแก้วเหล้าอยู่สายตาคมนั้นมองเหม่อลอยตามสภาพคนเมาเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพงนั้นถูกปลดกระดุมเหลือแค่เม็ดเดียวพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่มากวนใจเขาไม่เลิกถึงแม้ว่าจะพยายามลืมและปรับตัวให้เข้ากับมันแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีเลยแม้แต่น้อยกลับทำให้เขานั้นทุกข์เขาควรจะทำยังไงถึงจะได้เธอกลับมาให้เขาตายไปงั้นหรอแกร็ก! เสียงประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มรูปร่างกำยำเดินเข้ามาภายในห้องแต่เขาก็ต้องชะงักอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพเพื่อนชายเหมือนกับหมาไม่มีผิดเขาได้แต่ส่ายหน้าไปมากับความเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปหาคิงส์ที่นั่งดื่มเหล้าอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบเฉย"มึงหยุดได้แล้วไอ้คิงส์มึงคิดว่ามึงทำตัวแบบนี้จัสมินจะกลับมาหามึง มึงควรที่จะใช้เวลาตรงนี้เอาไปหาทางแก้ปัญหาที่มึงกำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่มึงมานั่งกินเหล้าอยู่แบบนี้มันไม่ได้ช่วยเหี้ยอะไรมึงเลยมึงต้องคิดให้มากกว่านี้นะมึงอยากได้เขากลับมาแต่สิ่งที่มึงทำมันสวนทางกันชิบหายกูได้แต่งงว่าทำไมกูถึงได้มีเพื่อนโง

1ปีผ่านไป-คอนโดคิงส์-ตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่มันตีเข้ามาในสมองของผมอีกหนึ่งปีผมก็จะเรียนจบแล้วจะกลับไปช่วยทางครอบครัวทำงานเกี่ยวกับโครงสร้างต่างๆตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ไม่มีวันไหนที่ผมไม่เคยตามหาเธอแต่ถึงจะตามยังไงมันก็ไม่ได้เป็นผลดีอะไรเลยผมพยายามปรับปรุงตัวทุกอย่างทั้งนิสัยและการกระทำของตัวเองที่ผมทำนี้เพื่อจัสมินคนเดียวคนที่ผมรักและคิดถึงมาตลอดไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไงบ้างนะเธอจะยังรักผมอยู่ไหมเขาจะรักคนที่ทำร้ายเขาลงเหรอผมได้แต่นึกถึงการกระทำของตัวเองเมื่อก่อนผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไปเพื่ออะไรทำร้ายคนที่ตัวเองรักได้ลงคองั้นเหรอถ้าย้อนเวลาไปได้ผมจะไม่ทำแบบนั้นเลย...ตอนนี้สมองมันตื้นตันไปหมดทุกอย่างหัวใจของผมมันเรียกร้องแต่เธอรอวันที่เธอกลับมาและรอวันที่เธอให้โอกาสขอแค่นี้ได้ไหมตรือ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนที่คิงส์จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับพูดกับปลาย"สวัสดีครับพ่อมีอะไรหรือเปล่า"(วันนี้มาที่บ้านหน่อยนะมีเรื่องจะคุย)"เรื่องอะไรครับ"(เกี่ยวกับโครงสร้างต่างๆประมาณห้าโมงเย็นแกก็ออกรถมาเลย)"ครับพ่อ"(อืมแค่นี้แหละเดี๋ยวที่เหลือมาคุยกันที่บ้าน)"ครับ"

@เช้าวันต่อมา"ปะป๊าอยู่ไหน..."เด็กน้อยที่อยู่ในชุดนักเรียนน่ารักนั่งทานข้าวด้วยความหน้าหงอยเมื่อไม่เห็นปะป๊าของเธอ"เดี๋ยวปะป๊าก็มาแล้วค่ะน้องรีนทานข้าวเยอะๆนะคะ"จัสมินบอก"ปะป๊าไปไหนหนูอยากเห็นหน้าปะป๊าหม่ามิ๊~"เด็กสาวตัวเล็กพูดแล้วเบะปากออกมาเหมือนจะร้องไห้จัสมินที่เห็นดังนั้นจึงรีบพูดปลอบโยนเด็กน้อยตรงหน้า"ฮือคิดถึงปะป๊า"เด็กน้อยร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึงปะป๊าของเธอเขาหายไปไหนทำไมไม่มาหาเธอ"เดี๋ยวปะป๊าก็มาแล้วค่ะ"จัสมินเอ่ยบอกแล้วแล้วลูบที่แก้มเนียนใสเบาๆด้วยความเอ็นดู"น้องรีนครับปะป๊ามาแล้วครับ"ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยเรียกลูกสาวตัวน้อยของเขา"คิดถึงปะป๊า~"เด็กสาวตัวน้อยที่เห็นผู้เป็นพ่อเธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปกอดปะป๊าของเธอด้วยความคิดถึง"ปะป๊าก็คิดถึงหนูรีนครับ ฟอด"เคเลนผู้เป็นพ่อเอ่ยบอกลูกสาวตัวเล็กพร้อมกับหอมแก้มใสฟอดใหญ่ด้วยความคิดถึงเมื่อวานเขามีประชุมใหญ่จึงฝากลูกน้อยกับจัสมินตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าของร่างบางหุ่นดีเดินเข้ามาในห้องอาหารเด็กสาวที่เห็นดังนั้นจึงยิ้มแก้มปริออกมาพร้อมกับวิ่งเข้าไปหา"หม่ามิ๊~"ไอรีนเอ่ยเรียกผู้