21.ความอดทนหมดลง

"ฮือบ้า"จัสมินที่กำลังจะเดินเข้าไปนั้นก็ถูกมือหนาของใครบางคนกระชากไว้ก่อน

"ปล่อยนะฮือไอ้บ้า"

"หยุดจัสมิน!"คิงส์ที่จับกระชากแขนเล็กอย่างแรงจนร่างบางชนเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา

"ฮือพวกนายกำลังจะทำให้ฉันอับอายใช่ไหมฮือ"จัสมินพูดแล้วทุบเข้าที่แผงอกแกร่งแรงๆคิงส์ที่เห็นดังนั้นจึงจับมือเล็กเอาไว้ก่อนจะพูดออกมา

"ฉันบอกให้หยุดไงจัสมิน!"คิงส์เริ่มหัวเสียกับการกระทำของคนตรงหน้าแต่ยิ่งเขาห้ามร่างบางตรงหน้า

"ไม่!ฮือปล่อยอย่ามาจับตัวฉันออกไป"ร่างบางยังคงดีดดิ้นอยู่แบบนั้นจนทำให้คิงส์รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาเขาจึงจับกระชากคนตัวเล็กเข้าหาตัวเขาอย่างแรงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำบ่งบอกได้เลยว่าเขากำลังอารมณ์เสีย

"ถ้าไม่หยุดเธอได้นอนดิ้นทั้งคืนแน่"

"ฮึกฮือนายมันก็ดีแต่ใช้กำลังข่มขู่คนอื่นฉันไม่ใช่กระโถนรองรับอารมณ์กามของนายนะฮือปล่อย"

"เออถ้าไม่เชื่อฟังกันแบบนี้ก็ไปจบที่เตียง!"คิงส์พูดจบก็จับอุ้มจัสมินในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินไปที่รถหรูของตัวเอง

@คอนโดจัสมิน

-ห้องนอน-

"ฮึกฮือปล่อยนะไอ้บ้า!"จัสมินที่พยายามดิ้นออกจากวงแขนแก่งของคิงส์แต่ก็ไม่เป็นคิงส์ที่เห็นดังนั้นจึงผลักร่างบางลงเตียงอย่างแรงก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมเอาไว้แต่จัสมินก็ยังดิ้นไม่หยุด

"ฉันบอกให้เธอหยุดไงอย่าทำให้ฉันต้องอารมณ์เสียไปมากกว่านี้นะจัสมิน"

"แล้วยังไงจะเอาฉันอีกเหรอฮือนายมันก็มีดีแต่ใช้กำลังไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่น"ร่างบางพูดตามความคิดของตัวเองเธออยากที่จะมานอนรองรับอารมณ์กามของเขา

"ฉันเกลียดนายได้ยินไหมว่าฉะอื้อ!"ไม่ทันที่จัสมินจะพูดจบปากหยักก็ประกบจูบเข้าไปอย่างแรงและดูดดื่มมือเล็กพยายามทุบตีอกแกร่งแต่ก็ถูกคนตัวสูงนั้นจับแขนไปขึงไว้บนเตียงจนเธอไม่สามารถขัดขืนได้คิงส์ตวัดลิ้นตักตวงความหวานออกจากโพรงปากบางด้วยความดูดดื่มร่างบางเองก็พยายามดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผลจนสุดท้ายเธอยอมนอนนิ่งๆเพื่อให้คนตัวสูงทำอย่างพอใจคิงส์ที่เห็นท่าทีของร่างบางเขาก็ชะงักนิ่งก่อนจะหยุดการกระทำของตัวเองลง

"ฮึกอยากทำอะไรก็ทำถ้าเสร็จแล้วก็ออกไปจากตัวฉันฮือ"จัสมินเอ่ยพร้อมกับสะอื้นไห้ออกมาที่เธอยอมให้คนตัวสูงทำเพราะตัวเองไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้ถึงแม้ว่าจะพยายามขัดขืนเขาเท่าไหร่เธอก็เหนื่อยทุกครั้งยอมอยู่นิ่งๆให้เขาทำจนพอใจดีกว่า

"..."คิงส์ชะงักกับคำพูดของจัสมินเขาจ้องใบหน้าเนียนใสไม่วางตา

"ทำสิหยุดทำไมทำ!"จัสมินตะโกนใส่หน้าคนตัวสูงด้วยความเจ็บปวดทั้งๆที่เธอพยายามเลี่ยงจากเขามากแค่ไหนแต่ก็ไม่พ้นเธอไม่เข้าใจชายหนุ่มกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ตอนนี้ทำไมถึงชอบมาเบ่นกับความรู้สึกของเธอไม่รักก็ปล่อยไปมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ

"..."คิงส์เงียบก่อนจะลุกขึ้นออกจากร่างบางจัสมินรีบปาดนํ้าตาออกก่อนจะเอ่ยพูดกับคนตัวสูงด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"นายทำแบบนี้ทำไมไหนบอกว่าไม่ได้รักฉันทำไมต้องทำแบบนี้เมื่อไม่รักก็ปล่อยไปฉันไม่ใช่กระโถนรองรับอารมณ์กามของนายนะคิงส์นายไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นนายมันเห็นแก่ตัว..."

"ฉันคิดว่าเมื่อก่อนฉันรักนายไปได้ยังไงผู้ชายน่ารังเกียจนอนกับผู้หญิงคนอื่นไปทั่วฉันเกลียดนาย นายได้ยินไหมคิงส์ว่าฉันเกลียดนายฮือ"

ปึก! ปึก! ปึก! จัสมินพูดทั้งน้ำตาก่อนจะใช้มือของตัวเองทุบเข้าที่แผงอกแกร่งแรงๆคิงส์ยืนนิ่งปล่อยให้จัสมินตีอยู่แบบนั้นโดยที่เขาไม่ได้ห้ามอะไร

"ฮึกนายมันเลวฉันไม่น่าไปรักคนอย่างนายเลยไอ้คนเลว!"

"..."คิงส์เงียบไม่ได้พูดอะไรต่อเขามองการกระทำของคนตัวเล็กด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะพูดออกมา

"พอใจหรือยัง"

"ถ้ายังไม่พอเธอก็ทำให้พอใจซะ"

"ออกไปจากห้องฉันถึงฉันจะพอใจ"

"ทำไมฉันต้องออกก็เมื่อฉันเป็นผัวของเธอ"คิงส์พูดและก็ไม่ยอมทำตามคำบอกคนตัวเล็ก

"หยุดพูดจาทุเรศ ๆ กับฉันนะฉันเกลียดออกไปจากห้องฉันได้แล้วฉันไม่อยากเห็นหน้านาย"จัสมินพูดแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นการกระทำและคำพูดของเธอนั้นก็ทำให้ชายหนุ่มตัวสูงไม่พอใจเช่นกันเธอมีสิทธิ์อะไรที่จะมาไล่ให้เขาออกจากห้อง

"ฉันไม่ออกฉันจะอยู่ที่นี่"คิงส์ยังคงยืนยันคำเดิมที่จะอยู่ที่นี่ไม่มีใครมาสั่งหรือบังคับเขาได้ทั้งนั้น

"นายจะออกไปดีๆหรือให้ฉันต้องใช้คำพูดแรง ๆ ใส่"

"เหอะให้ตายฉันก็จะอยู่ที่นี่"

"ออกไป" จัสมินพูดด้วยนํ้าเสียงจริงจังคิงส์ถอนหายใจฟึดฟัดด้วยความไม่พอใจก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้องไปตามคำขอของจัสมิน

แหมมมมสุดท้ายก็ยอมทำตามน้องนะคะคุณพี่เราจะได้เห็นโบ้อรกไม่กี่ตอนนะคะ ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ คิดถึงจึงมาอัพให้อ่าน