All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อเห็นว่าคำถามไม่ได้ผล ไลโอเนลจึงเริ่มรุกด้วยการกระทำ เขาก้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาเลื่อนขึ้นเหนือโต๊ะ นิ้วแกร่งกำลังจะเอื้อมแตะแก้มเนียนของซิเลสทีออน ระยะห่างไม่ถึงนิ้วเดียว ซิเลสทีออนยังคงนิ่งเฉยไม่หลบหลีก ทว่าดวงตาของเขากลับเย็นลงราวกับผืนน้ำมหาศาลที่กำลังจับตัวเป็นน้ำแข็ง ชั่วพริบตาซิเลสทีออนยกยิ้ม เขากำลังรอให้สิงโตหนุ่มล้ำเส้น เพื่อที่จะสั่งสอนให้รู้ว่าทะเลลึกนั้นไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด“ครืน…” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังสะเทือนจากใต้พื้นดิน ราวกับอสุรกายใต้พิภพกำลังตื่นจากการหลับใหลลมเย็นจัดพัดวูบกระแทกจากท้องทะเลสู่ระเบียงไม้ของภัตตาคารหรู แรงลมมหาศาลราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากเอาลมหายใจเยือกแข็งจากก้นบึ้งของมหาสมุทรขึ้นมาสู่โลกเบื้องบนท้องฟ้าเปลี่ยนสีในชั่วพริบตา เมฆดำทะมึนก่อตัวรวดเร็วอย่างผิดธรรมชาติประหนึ่งมีใครสักคนสะกิดปลุกมันจากก้นสมุทร สายฟ้าฟาดลงใกล้ขอบฟ้าสว่างวาบจนพนักงานหลายคนสะดุ้งสุดตัว คลื่นที่เคยอ่อนโยนดุจหมอนหนุน บัดนี้ซัดสาดเข้าหาฝั่งกลายเป็นกำแพงน้ำขนาดยักษ์“เกิดอะไรขึ้น?” ไลโอเนลลุกพรวดด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขายื่นมือออกไปหวังจะปกป้องคนตรงหน้า แต่ทว่า

ซิเลสทีออนยืนนิ่งอยู่หน้าระเบียง เส้นผมแนบไปกับแก้มตามแรงลมที่พัดกระหน่ำ ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสสะท้อนเงาร่างของบุรุษเพียงคนเดียวที่สลักลึกอยู่ในใจ เขาสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อพายุร้าย แต่เป็นเพราะกำแพงความเหงาที่สั่งสมมาตลอดช่วงเวลาสงครามใต้ทะเลกำลังพังทลายลง และตามกฎแห่งสายใยพันธสัญญาทะเลอันศักดิ์สิทธิ์ น้ำตาหนึ่งหยดใสบริสุทธิ์จึงรินไหลลงจากหางตาช้าๆ เมื่อมันกระทบเข้ากับพื้นระเบียงไม้ เม็ดน้ำตานั้นก็กลั่นตัวกลายเป็นไข่มุกแท้ประกายมุกแวววาวในทันทีคาเอลกำหน้าอกตัวเองไว้แน่น สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวและดุดันบัดนี้ฉายแววเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาไม่เคยคาดคิดว่าความรู้สึกที่ซิเลสทีออนแบกไว้นั้นจะหนักอึ้งเพียงนี้ และยิ่งไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องต้องหลั่งน้ำตาออกมาเป็นไข่มุก“ข้าทำเกินไป... ข้าเผลอทำร้ายเจ้าอีกแล้วหรือ...” เสียงของเขาแตกพร่าและสั่นระริกเหมือนสัตว์นักล่าที่ยิ่งใหญ่ทว่าไม่เคยรู้วิธีการปกป้องหัวใจของสิ่งที่ตนรักในเสี้ยววินาทีนั้น คาเอลรีบแก้ไขทุกอย่าง เพื่อไถ่โทษ เขากางครีบหลังที่ยังหลงเหลืออยู่ออก ร่างฉลามหัวค้อนทอแสงสว่างวาบเป็นสัญลักษณ์โบ

“เพราะท่านไม่มางานวันเกิดของข้ายังไงเล่า! สัญญาหนักแน่นว่าจะมา... แต่สุดท้ายท่านก็ทิ้งข้าไว้เพียงลำพัง”ความเงียบงันเข้าปกคลุมโลกในฉับพลัน แม้แต่พายุคลั่ง เงาเมฆ และดวงดาวบนฟากฟ้าก็ดูเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว เพื่อรอคอยคำอธิบายที่เป็นจุดเริ่มต้นของรอยร้าวทั้งหมดนี้คาเอลนิ่งงันไปทันที กะพริบตาปริบๆ ราวกับเครื่องจักรที่พังทลายลงกลางคัน เขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อหูว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังความห่างเหินทั้งหมด“เจ้า... งอนข้าเรื่องนี้เองหรือ...” เสียงของเขาเบาหวิวและแหบพร่า ประดุจเสียงกระซิบที่จมหายไปในห้วงน้ำลึกซิเลสทีออนสะบัดหน้าเชิดขึ้นอย่างแสนงอน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรั้นที่รุนแรงที่สุดในสามโลก เขาเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกลับไปไม่เป็น“งอนมากด้วย และข้าก็อยากให้ท่านง้อข้าที่สุดด้วย”เมื่อได้ยินคำสารภาพที่แสนตรงไปตรงมา คาเอลกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เพื่อพันธนาการดั่งนักล่า แต่เพื่อซ่อนใบหน้าของตนที่กำลังแดงซ่านด้วยความขัดเขิน“ก็... ข้ากำลังง้อเจ้าอยู่นี่ไง...” เขาพึมพำเสียงเบา ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะ โรแมนติก เสียงกังวลของผู้คน

ซิเลสทีออนที่ตั้งใจจะเข้ามาเพื่อช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับหยุดนิ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยทั้งสองข้างไม่ยอมผละออกจากแผงอกแกร่ง ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสจ้องมองมวลกล้ามเนื้อหน้าท้องที่กำลังหดเกร็งด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย จนคาเอลต้องเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจ ยอมศิโรราบให้คนตรงหน้าสำรวจร่างกายตนได้ตามแต่ใจต้องการระยะห่างที่เหลืออยู่มีเพียงมวลอากาศที่ร้อนระอุ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ปลายจมูก สัญชาตญาณในตัวคาเอลกรีดร้องให้เขาจู่โจมร่างเพรียวนี้ทันที ทว่าความกลัวที่จะสูญเสียไปอีกครั้งทำให้เขาต้องข่มใจไว้คาเอลค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวไล้ตามแนวกรามของซิเลสทีออนอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่าสายตาที่จ้องมองกลับแฝงความคุกคามล้ำลึก เขาโน้มตัวลงจนริมฝีปากเกือบชิดใบหู แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่า“ซิเลส... ข้ากินเจ้าได้ไหม?”ซิเลสทีออนหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะแกล้งบีบจมูกคมอย่างนึกมันเขี้ยว แล้วรีบเปิดน้ำล้างคราบเกลือพร้อมสวมเสื้อผ้าให้คนตัวโตอย่างรวดเร็ว“ไม่ได้หรือ...” คาเอลเอ่ยเสียงหงอยเหงา ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องน้ำ จู่ๆ ร่างสูงใหญ่กลับถูกดึงให้หันไปรับสัมผัสที่คา

ใต้มหาสมุทรเขตตะวันออก แสงสว่างนับล้านดวงลอยละล่องประดุจหมู่ดาวที่ร่วงหล่นจากนภา อาณาจักรเงือกส่องประกายเรืองรองด้วยคริสตัลทะเลและฟองอากาศที่พลิ้วไหว วันนี้คือวันเกิดครบรอบสิบหกปีของ เจ้าชายซิเลสทีออน ฟีแนร์ ดราเวนฮาร์ท อัลวารีส ฟรอสต์เซิร์ฟ ผู้ที่ทั้งอาณาจักรรอชมบารมีในยามที่พลังเผ่าพันธุ์ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์เมื่อซิเลสทีออนปรากฏกายจากวังสระมรกต ทั้งนครแทบหยุดหายใจ เกล็ดเงือกสีฟ้าเงินสะท้อนแสงแวววาวราวกับผืนหิมะต้องแสงอรุณ หางยาวสง่างามพลิ้วไหวตามกระแสน้ำดุจผ้าแพรชั้นเลิศ เส้นผมสีชมพูอ่อนลอยละล่องประหนึ่งละอองหิมะใต้สมุทร ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัส สุกสกาวสั่นไหวด้วยความหวัง ความงามของเขานั้นนุ่มนวลและบริสุทธิ์ จนเหล่าเงือกทั้งหลายต่างต้องสยบยอมลานฉลองประดับประดาด้วยสาหร่ายเรืองแสง เงือกจากทุกสารทิศต่างนำของขวัญล้ำค่ามามอบให้ ทว่าซิเลสทีออนกลับเฝ้ารอเพียงคนเดียว ราชันแห่งโลกใต้สมุทรผู้เคยสัญญาเป็นมั่นเหมาะว่าปีนี้เขาจะเป็นคนแรกที่มอบของขวัญ ทว่าเวลาผ่านไปจนแขกเหรื่อทยอยกลับ เงาของราชันฉลามก็ยังไม่ปรากฏ ความหวังในดวงตาค่อยๆ มอดดับลงทีละน้อย เมื่อพิธีจบลงและแสงไฟดวงสุดท้ายดับวูบ ซิเลสที