All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 21 - Chapter 30

“ใช่และเรื่องของคุณด้วย” ไลโอเนลพยายามบุกหนักขึ้น “คุณชอบอะไรเป็นพิเศษ? อยู่บนฝั่งนานหรือยัง?”ซิเลสทีออนตีหน้าเรียบ “เรื่องส่วนตัวผม… ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจหรอก” เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อถูกสัมภาษณ์ แต่มาเพื่อรักษามารยาทและดูเชิงสิงโตตัวนี้เล่นๆ เท่านั้นเมื่อเห็นว่าคำถามไม่ได้ผล ไลโอเนลจึงเริ่มรุกด้วยการกระทำ เขาก้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาเลื่อนขึ้นเหนือโต๊ะ นิ้วแกร่งกำลังจะเอื้อมแตะแก้มเนียนของซิเลสทีออน ระยะห่างไม่ถึงนิ้วเดียว ซิเลสทีออนยังคงนิ่งเฉยไม่หลบหลีก ทว่าดวงตาของเขากลับเย็นลงราวกับผืนน้ำมหาศาลที่กำลังจับตัวเป็นน้ำแข็ง ชั่วพริบตาซิเลสทีออนยกยิ้ม เขากำลังรอให้สิงโตหนุ่มล้ำเส้น เพื่อที่จะสั่งสอนให้รู้ว่าทะเลลึกนั้นไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด“ครืน…” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังสะเทือนจากใต้พื้นดิน ราวกับอสุรกายใต้พิภพกำลังตื่นจากการหลับใหลลมเย็นจัดพัดวูบกระแทกจากท้องทะเลสู่ระเบียงไม้ของภัตตาคารหรู แรงลมมหาศาลราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากเอาลมหายใจเยือกแข็งจากก้นบึ้งของมหาสมุทรขึ้นมาสู่โลกเบื้องบนท้องฟ้าเปลี่ยนสีในชั่วพริบตา เมฆดำทะมึนก่อตัวรวดเร็วอย่าง

ดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาวโชติช่วงจ้องเขม็งไปยังเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว และในวินาทีที่ร่างยักษ์ผุดขึ้นเหนือผิวน้ำ แรงลมที่ถูกอัดอั้นไว้ก่อนหน้าก็ระเบิดออกอย่างเงียบเชียบทว่ารุนแรง กระแทกมวลอากาศจนบิดเบี้ยวผู้คนในภัตตาคารต่างตกอยู่ในสภาวะนิ่งค้าง ถูกพันธนาการไว้ในห้วงนาฬิกาที่หยุดเดินด้วยอำนาจสั่งตาย ท่ามกลางโลกที่ถูกแช่แข็งและไร้ซึ่งเสียงใดๆ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงมีลมหายใจและกระแสเวลาเป็นของตนเอง คือ ซิเลสทีออนที่ยืนสบตากับอสุรกายผู้น่าเกรงขามอยู่ตรงนั้น... สบตากับดวงดาวที่ลุกไหม้ซึ่งยอมดับแสงลงเพียงเพื่อให้ได้เห็นใบหน้าของเขาซิเลสทีออนยืนนิ่งอยู่หน้าระเบียง เส้นผมแนบไปกับแก้มตามแรงลมที่พัดกระหน่ำ ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสสะท้อนเงาร่างของบุรุษเพียงคนเดียวที่สลักลึกอยู่ในใจ เขาสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อพายุร้าย แต่เป็นเพราะกำแพงความเหงาที่สั่งสมมาตลอดช่วงเวลาสงครามใต้ทะเลกำลังพังทลายลง และตามกฎแห่งสายใยพันธสัญญาทะเลอันศักดิ์สิทธิ์ น้ำตาหนึ่งหยดใสบริสุทธิ์จึงรินไหลลงจากหางตาช้าๆ เมื่อมันกระทบเข้ากับพื้นระเบียงไม้ เม็ดน้ำตานั้นก็กลั่นตัวกลายเป็นไข่

“ไม่ปล่อย... ข้าจะไม่ปล่อยมือจากเจ้าจนกว่าจะรู้เหตุผล ข้าไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะทนเห็นเจ้าต้องหลั่งน้ำตาเพราะข้าอีกแล้ว... บอกข้าที ซิเลส บอกข้า...” น้ำเสียงของราชันผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้สั่นคลอนและเว้าวอนในที่สุดกำแพงความดื้อรั้นของซิเลสทีออนก็พังทลายลง เขาหยุดดิ้นรนในอ้อมกอดนั้น ก่อนจะตะโกนระเบิดความอัดอั้นที่เก็บงำมานานปีออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนขาดตอน“เพราะท่านไม่มางานวันเกิดของข้ายังไงเล่า! ท่านสัญญาหนักแน่นว่าจะมา... แต่สุดท้ายท่านก็ทิ้งข้าไว้เพียงลำพัง”ความเงียบงันเข้าปกคลุมโลกในฉับพลัน แม้แต่พายุคลั่ง เงาเมฆ และดวงดาวบนฟากฟ้าก็ดูเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว เพื่อรอคอยคำอธิบายที่เป็นจุดเริ่มต้นของรอยร้าวทั้งหมดนี้คาเอลนิ่งงันไปทันที กะพริบตาปริบๆ ราวกับเครื่องจักรที่พังทลายลงกลางคัน เขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อหูว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังความห่างเหินทั้งหมด“เจ้า... งอนข้าเรื่องนี้เองหรือ...” เสียงของเขาเบาหวิวและแหบพร่า ประดุจเสียงกระซิบที่จมหายไปในห้วงน้ำลึกซิเลสทีออนสะบัดหน้าเชิดขึ้นอย่างแสนงอน ใบหน้าเต็มไปด้ว

แสงจากโคมไฟระย้าด้านบนสาดส่องลงมากระทบหยดน้ำที่เกาะพราวบนมัดกล้ามเนื้อจนดูราวกับประดับด้วยเพชรน้ำหนึ่ง ทุกสัดส่วนของราชันฉลามถูกเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งไร้ซึ่งอาภรณ์ปิดบัง ความเงียบงันรอบกายทำให้เสียงหัวใจที่เต้นระรัวดังก้องจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใครซิเลสทีออนที่ตั้งใจจะเข้ามาเพื่อช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับหยุดนิ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยทั้งสองข้างไม่ยอมผละออกจากแผงอกแกร่ง ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสจ้องมองมวลกล้ามเนื้อหน้าท้องที่กำลังหดเกร็งด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย จนคาเอลต้องเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจ ยอมศิโรราบให้คนตรงหน้าสำรวจร่างกายตนได้ตามแต่ใจต้องการระยะห่างที่เหลืออยู่มีเพียงมวลอากาศที่ร้อนระอุ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ปลายจมูก สัญชาตญาณในตัวคาเอลกรีดร้องให้เขาจู่โจมร่างเพรียวนี้ทันที ทว่าความกลัวที่จะสูญเสียไปอีกครั้งทำให้เขาต้องข่มใจไว้คาเอลค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวไล้ตามแนวกรามของซิเลสทีออนอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่าสายตาที่จ้องมองกลับแฝงความคุกคามล้ำลึก เขาโน้มตัวลงจนริมฝีปากเกือบชิดใบหู แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่า“ซิเลส... ข้ากินเจ้าได

“ซิเลสช่วยบอกสาเหตุที่แท้จริงให้ข้ารู้ที...”“ก็เจ้า... เจ้าไม่มางานวันเกิดของข้า แล้วข้าก็ได้ยินมาว่า...” เสียงของซิเลสทีออนเบาหวิว ใบหน้าที่เคยสดใสเริ่มหม่นเศร้า ก่อนที่หยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจจะร่วงหล่นจนคาเอล ต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาตั้งใจฟังเสียงสั่นเครือที่พรั่งพรูเรื่องราวในอดีตออกมา...ใต้มหาสมุทรเขตตะวันออก แสงสว่างนับล้านดวงลอยละล่องประดุจหมู่ดาวที่ร่วงหล่นจากนภา อาณาจักรเงือกส่องประกายเรืองรองด้วยคริสตัลทะเลและฟองอากาศที่พลิ้วไหว วันนี้คือวันเกิดครบรอบสิบหกปีของ เจ้าชายซิเลสทีออน ฟีแนร์ ดราเวนฮาร์ท อัลวารีส ฟรอสต์เซิร์ฟ ผู้ที่ทั้งอาณาจักรรอชมบารมีในยามที่พลังเผ่าพันธุ์ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์เมื่อซิเลสทีออนปรากฏกายจากวังสระมรกต ทั้งนครแทบหยุดหายใจ เกล็ดเงือกสีฟ้าเงินสะท้อนแสงแวววาวราวกับผืนหิมะต้องแสงอรุณ หางยาวสง่างามพลิ้วไหวตามกระแสน้ำดุจผ้าแพรชั้นเลิศ เส้นผมสีชมพูอ่อนลอยละล่องประหนึ่งละอองหิมะใต้สมุทร ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัส สุกสกาวสั่นไหวด้วยความหวัง ความงามของเขานั้นนุ่มนวลและบริสุทธิ์  จนเหล่าเงือกทั้งหลายต่างต้องสยบยอมลานฉลองป