All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 21 - Chapter 30

78 Chapters

ดินเนอร์ใต้แสงดาว กับราชสีห์ผู้หมายปองอัญมณีแห่งสมุทร

“ถ้าต้องการคุยเรื่องงานก็ดีครับ ทุ่มหนึ่งที่ภัตตาคารริมทะเล”ไลโอเนลนิ่งไปครู่หนึ่งอย่างคาดไม่ถึงที่คนตรงหน้าตกลงง่ายดาย ดวงตาสีทองจะลุกวาบอย่างผู้ชนะที่เพิ่งได้ลิ้มรสเหยื่อคำแรก“ผมจะจองโต๊ะที่ดีที่สุด ที่นั่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณ”เมื่อไลโอเนลเดินผ่านไป พนักงานทุกสายพันธุ์ต่างจับจ้องที่ซิเลสทีออนเป็นตาเดียว ความลึกลับของเขามันช่างน่าหลงใหล ลำตัวที่เพรียวสง่าแต่แฝงด้วยความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อเงือกใต้ผิวหนัง ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสเสมือนมีคลื่นมหาศาลซ่อนอยู่ภายใต้ม่านดาว ทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของแรงดึงดูดที่ไม่มีใครต้านทานได้ลมเย็นจากทะเลพัดลอดผ่านระเบียงไม้ แสงไฟสลัวจากโคมแก้วรูปเปลือกหอยตัดกับท้องฟ้าครามเข้มที่ประดับด้วยดาวพราวระยิบระยับ เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำ เสมอสร้างบรรยากาศราวกับสวรรค์บนดิน โต๊ะริมระเบียงที่ดีที่สุดถูกจัดเตรียมไว้สำหรับลูกค้าพิเศษ ทันทีที่ซิเลสทีออนปรากฏตัวทำเอาผู้คนทั้งร้านหยุดหายใจไปชั่วขณะ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าบางเบาสีฟ้าอ่อน คล้ายกับหมอกทะเลยามเช้าที่โอบล้อมผิวกาย ปกเสื้อถูกเปิดแง้มออกอย่างเป็นธรรมชาติตามจังหวะการเคลื่อนไหว เผยให้เ
Read more

ดินเนอร์ใต้แสงดาว กับราชสีห์ผู้หมายปองอัญมณีแห่งสมุทร

เมื่อเห็นว่าคำถามไม่ได้ผล ไลโอเนลจึงเริ่มรุกด้วยการกระทำ เขาก้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาเลื่อนขึ้นเหนือโต๊ะ นิ้วแกร่งกำลังจะเอื้อมแตะแก้มเนียนของซิเลสทีออน ระยะห่างไม่ถึงนิ้วเดียว ซิเลสทีออนยังคงนิ่งเฉยไม่หลบหลีก ทว่าดวงตาของเขากลับเย็นลงราวกับผืนน้ำมหาศาลที่กำลังจับตัวเป็นน้ำแข็ง ชั่วพริบตาซิเลสทีออนยกยิ้ม เขากำลังรอให้สิงโตหนุ่มล้ำเส้น เพื่อที่จะสั่งสอนให้รู้ว่าทะเลลึกนั้นไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด“ครืน…” เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังสะเทือนจากใต้พื้นดิน ราวกับอสุรกายใต้พิภพกำลังตื่นจากการหลับใหลลมเย็นจัดพัดวูบกระแทกจากท้องทะเลสู่ระเบียงไม้ของภัตตาคารหรู แรงลมมหาศาลราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากเอาลมหายใจเยือกแข็งจากก้นบึ้งของมหาสมุทรขึ้นมาสู่โลกเบื้องบนท้องฟ้าเปลี่ยนสีในชั่วพริบตา เมฆดำทะมึนก่อตัวรวดเร็วอย่างผิดธรรมชาติประหนึ่งมีใครสักคนสะกิดปลุกมันจากก้นสมุทร สายฟ้าฟาดลงใกล้ขอบฟ้าสว่างวาบจนพนักงานหลายคนสะดุ้งสุดตัว คลื่นที่เคยอ่อนโยนดุจหมอนหนุน บัดนี้ซัดสาดเข้าหาฝั่งกลายเป็นกำแพงน้ำขนาดยักษ์“เกิดอะไรขึ้น?” ไลโอเนลลุกพรวดด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขายื่นมือออกไปหวังจะปกป้องคนตรงหน้า แต่ทว่า
Read more

ความผิดมหันต์ของราชันจอมล่วงโลก

“ถ้าท่านไม่อยากให้ข้าเห็นหน้า ก็อย่าเข้ามาเลย… เราไม่ควรเจอกันอีก”เสียงที่สื่อสารผ่านกระแสคลื่นสะท้อนเป็นวงกว้าง พายุที่เคยบ้าคลั่งชะงักงันราวกับมีความลังเลเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก คลื่นที่ตั้งชันหยุดค้าง ไลโอเนลยืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยหัวใจที่แทบจะระเบิด คนตรงหน้าเขาทรงพลังมากกว่าที่เขาเคยคาดการณ์ไว้เป็นร้อยเท่าลมทะเลยามค่ำคืนยังคงกระแทกใส่ระเบียง เสียงคลื่นดังก้องสะท้อนไปทั่ว ซิเลสทีออนยังคงยืนตระหง่านเรืองรองท่ามกลางมวลเมฆที่บดบังแสงดาว ประโยคที่ว่าเราไม่ควรเจอกันอีกเปรียบเสมือนใบมีดคมกริบที่กรีดลงบนหัวใจของใครบางคนใต้ผืนน้ำจนขาดสะบั้นชั่วขณะที่กระแสเสียงนั้นตกกระทบโสตประสาท คาเอลรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่บาดลึกจนอยากจะร่ำไห้ออกมา ท่ามกลางความมืดมิดของเหวทะเลลึกใต้ก้นบึ้งแห่งพายุอารมณ์ที่ตนเป็นผู้สร้างขึ้น เงานักล่าร่างยักษ์ เบื้องหลังขยับกายอย่างรุนแรงประหนึ่งสัตว์ร้ายที่ถูกสยบด้วยเสียงเรียกขานของคนรัก คาเอลกำหมัดแน่นเพียงครั้งเดียว ทรงพลังเสียจนกระแสเวลาคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่ววินาทีทุกสรรพสิ่งรอบกายพลันสงบนิ่งดุจโลกถูกแช่แข็ง เสียงคลื่นที่เคยคำรามกลับเงียบหายเป็นปลิดทิ้ง แม้แต่โต๊ะเ
Read more

ดินเนอร์ใต้แสงดาว กับราชสีห์ผู้หมายปองอัญมณีแห่งสมุทร

ซิเลสทีออนยืนนิ่งอยู่หน้าระเบียง เส้นผมแนบไปกับแก้มตามแรงลมที่พัดกระหน่ำ ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสสะท้อนเงาร่างของบุรุษเพียงคนเดียวที่สลักลึกอยู่ในใจ เขาสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อพายุร้าย แต่เป็นเพราะกำแพงความเหงาที่สั่งสมมาตลอดช่วงเวลาสงครามใต้ทะเลกำลังพังทลายลง และตามกฎแห่งสายใยพันธสัญญาทะเลอันศักดิ์สิทธิ์ น้ำตาหนึ่งหยดใสบริสุทธิ์จึงรินไหลลงจากหางตาช้าๆ เมื่อมันกระทบเข้ากับพื้นระเบียงไม้ เม็ดน้ำตานั้นก็กลั่นตัวกลายเป็นไข่มุกแท้ประกายมุกแวววาวในทันทีคาเอลกำหน้าอกตัวเองไว้แน่น สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวและดุดันบัดนี้ฉายแววเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาไม่เคยคาดคิดว่าความรู้สึกที่ซิเลสทีออนแบกไว้นั้นจะหนักอึ้งเพียงนี้ และยิ่งไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องต้องหลั่งน้ำตาออกมาเป็นไข่มุก“ข้าทำเกินไป... ข้าเผลอทำร้ายเจ้าอีกแล้วหรือ...” เสียงของเขาแตกพร่าและสั่นระริกเหมือนสัตว์นักล่าที่ยิ่งใหญ่ทว่าไม่เคยรู้วิธีการปกป้องหัวใจของสิ่งที่ตนรักในเสี้ยววินาทีนั้น คาเอลรีบแก้ไขทุกอย่าง เพื่อไถ่โทษ เขากางครีบหลังที่ยังหลงเหลืออยู่ออก ร่างฉลามหัวค้อนทอแสงสว่างวาบเป็นสัญลักษณ์โบ
Read more

ดินเนอร์ใต้แสงดาว กับราชสีห์ผู้หมายปองอัญมณีแห่งสมุทร

ทว่าไม่มีใครไวเท่าราชัน คาเอลพุ่งตัวลงทะเลแหวกว่ายเข้าหาชายฝั่ง เมื่อเท้าสัมผัสพื้นทราย ร่างกายเขาก็เริ่มแปรสภาพ ครีบหลังหดสั้นลงแต่ยังคงเห็นเป็นสันหนา ผิวสีเทาเงินเริ่มกลายเป็นผิวมนุษย์ที่วาววับด้วยเคล็ดเงือก เขี้ยวแหลมคมโผล่พ้นริมฝีปากยามเขาหอบหายใจหนัก เส้นผมสีดำอมเงินปรกหน้าผากเปียกชุ่มยาวถึงท้ายทอยคาเอลในร่างมนุษย์สูงสง่ากว่ามนุษย์ทั่วไป สูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตร ไหล่กว้างมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยราวกับสลักจากหินใต้ทะเล เส้นเลือดที่ต้นแขนเต้นเร้าตามพลังอำนาจที่ยังไม่สงบ และใช่... เขาเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ แต่เขาไม่นำพา เพราะในใจมีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องตามหา“ซิเลส! หยุดก่อนได้โปรด”เพียงก้าวเดียวที่พุ่งทะยานเขาก็เข้าถึงตัวและพันธนา การซิเลสทีออนไว้ได้ในพริบตา คาเอลรวบกายของยอดดวงใจเข้าหาตัวด้วยอ้อมกอดจากด้านหลังที่สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม แม้ดูเหมือนเป็นการจู่โจมที่รวดเร็ว ทว่ามันกลับไร้ซึ่งความรุนแรงมีเพียงกระแสความหวาดกลัวที่รินไหลผ่านอ้อมแขน กลัวเหลือเกินว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เขาจะต้องสูญเสียหัวใจดวงนี้ไปอีกครั้งแผงครีบหลังที่ยังไม่คืนรูปดีเฉียดกรายผ่านแผ่นหลั
Read more

ดินเนอร์ใต้แสงดาว กับราชสีห์ผู้หมายปองอัญมณีแห่งสมุทร

“เพราะท่านไม่มางานวันเกิดของข้ายังไงเล่า! สัญญาหนักแน่นว่าจะมา... แต่สุดท้ายท่านก็ทิ้งข้าไว้เพียงลำพัง”ความเงียบงันเข้าปกคลุมโลกในฉับพลัน แม้แต่พายุคลั่ง เงาเมฆ และดวงดาวบนฟากฟ้าก็ดูเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว เพื่อรอคอยคำอธิบายที่เป็นจุดเริ่มต้นของรอยร้าวทั้งหมดนี้คาเอลนิ่งงันไปทันที กะพริบตาปริบๆ ราวกับเครื่องจักรที่พังทลายลงกลางคัน เขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อหูว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังความห่างเหินทั้งหมด“เจ้า... งอนข้าเรื่องนี้เองหรือ...” เสียงของเขาเบาหวิวและแหบพร่า ประดุจเสียงกระซิบที่จมหายไปในห้วงน้ำลึกซิเลสทีออนสะบัดหน้าเชิดขึ้นอย่างแสนงอน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรั้นที่รุนแรงที่สุดในสามโลก เขาเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกลับไปไม่เป็น“งอนมากด้วย และข้าก็อยากให้ท่านง้อข้าที่สุดด้วย”เมื่อได้ยินคำสารภาพที่แสนตรงไปตรงมา คาเอลกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เพื่อพันธนาการดั่งนักล่า แต่เพื่อซ่อนใบหน้าของตนที่กำลังแดงซ่านด้วยความขัดเขิน“ก็... ข้ากำลังง้อเจ้าอยู่นี่ไง...” เขาพึมพำเสียงเบา ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะ โรแมนติก เสียงกังวลของผู้คน
Read more

อ้อมกอดที่รอคอยมาแสนนาน

คาเอลคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวคมโผล่ออกมาดูมีเสน่ห์ล้นเหลือ แววตาอ่อนแสงลงจนดูนุ่มนวลอย่างถึงที่สุด เขายอมปล่อยให้ซิเลสทีออนใช้เสื้อเชิ้ตปกปิดส่วนล่างให้ตัวเองอย่างว่าง่าย“อืม... ข้าจะเชื่อฟังเจ้า ข้าจะตามเจ้าไปทุกหนทุกแห่ง เหมือนที่ข้าเคยทำมาตลอด... ตั้งแต่เจ้ายังตัวเล็กเท่าหัวเข่าข้าด้วยซ้ำ ซิเลสทีออน”คาเอลเดินตามแรงดึงจากการจูงมือของซิเลสทีออนด้วยท่าทางที่ดูเชื่องอย่างเหลือเชื่อ ราวกับสัตว์เลี้ยงที่ยอมจำนนและภักดีต่อเจ้าของเพียงผู้เดียว คาเอลลอบฉีกยิ้มกว้างมาตลอดทาง โชคดีที่เส้นทางสู่บ้านพักตากอากาศเป็นพื้นที่ส่วนตัว ไม่เช่นนั้นมาดราชันผู้เกรงขามแห่งโลกใต้สมุทรคงแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีประตูไม้ถูกผลักเปิดออก แสงไฟสีนวลตาสาดทั่วบ้านพัก ขับไล่เงามืดมิดทีละส่วน เผยให้เห็นโต๊ะไม้อันเรียบง่าย ห้องครัวที่อบอวลด้วยกลิ่นเนื้อไม้สด และเตียงเดี่ยวปูลาดด้วยผ้าสีขาวสะอาดสะอ้าน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบจนฟ้องว่าเจ้าของบ้านใช้ชีวิตอย่างสันโดษมาเนิ่นนานคาเอลยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตู กวาดสายตาหาสิ่งผิดปกติ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจกลับไม่ใช่สิ่งของพวกนี้ แต่เป็นกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทร ก
Read more

อ้อมกอดที่รอคอยมาแสนนาน

ซิเลสทีออนที่ตั้งใจจะเข้ามาเพื่อช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับหยุดนิ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยทั้งสองข้างไม่ยอมผละออกจากแผงอกแกร่ง ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสจ้องมองมวลกล้ามเนื้อหน้าท้องที่กำลังหดเกร็งด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย จนคาเอลต้องเชิดหน้าขึ้นระบายลมหายใจ ยอมศิโรราบให้คนตรงหน้าสำรวจร่างกายตนได้ตามแต่ใจต้องการระยะห่างที่เหลืออยู่มีเพียงมวลอากาศที่ร้อนระอุ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ปลายจมูก สัญชาตญาณในตัวคาเอลกรีดร้องให้เขาจู่โจมร่างเพรียวนี้ทันที ทว่าความกลัวที่จะสูญเสียไปอีกครั้งทำให้เขาต้องข่มใจไว้คาเอลค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวไล้ตามแนวกรามของซิเลสทีออนอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่าสายตาที่จ้องมองกลับแฝงความคุกคามล้ำลึก เขาโน้มตัวลงจนริมฝีปากเกือบชิดใบหู แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่า“ซิเลส... ข้ากินเจ้าได้ไหม?”ซิเลสทีออนหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะแกล้งบีบจมูกคมอย่างนึกมันเขี้ยว แล้วรีบเปิดน้ำล้างคราบเกลือพร้อมสวมเสื้อผ้าให้คนตัวโตอย่างรวดเร็ว“ไม่ได้หรือ...” คาเอลเอ่ยเสียงหงอยเหงา ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องน้ำ จู่ๆ ร่างสูงใหญ่กลับถูกดึงให้หันไปรับสัมผัสที่คา
Read more

อ้อมกอดที่รอคอยมาแสนนาน

“ไปที่ห้องนอน...”คาเอลฉีกยิ้มกว้างทันที เขารีบก้าวขึ้นชั้นสองด้วยความเร็ว ทว่าเมื่อถึงหน้าห้อง... “วางลงหน้าประตู แล้วไปรอที่โซฟา” ปัง! ซิเลสทีออนปิดประตูลงกลอนทันที ทิ้งให้คาเอลยืนงงอยู่หน้าห้องเพียงลำพังราชันฉลามหัวค้อนเดินคอตกกลับลงมานั่งบนโซฟา รสจูบเมื่อครู่ยังคงตกค้างจนเขาสงบใจลำบาก คาเอลก้มมองขาที่สามที่ชูชันอย่างไม่ยอมฟังคำสั่ง เขาไม่รู้วิธีจัดการกับความอึดอัดนี้จึงได้แต่หลับตาข่มใจ พยายามใช้เสียงทุ้มต่ำขับขานเพลงกล่อมนอนที่เสด็จแม่เคยสอน เพลงที่เขามักจะร้องยามคิดถึงซิเลสทีออนสุดหัวใจ... หวังให้ท่วงทำนองช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในกายที่กำลังปะทุขึ้นหลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองที่ดูนุ่มนวล ซิเลสทีออนเดินลงมาจากบันไดเวียนพลางลอบมองคาเอลที่นั่งหลับตานิ่ง ราวกับหลุดเข้าไปในห้วงภวังค์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ความสงบเยือกเย็นบนใบหน้าคมคายนั้นทำให้ซิเลสทีออนอดเสียความมั่นใจลึกๆ ไม่ได้ ทั้งที่รสจูบเร่าร้อนเมื่อครู่ยังติดตรึงจนใจเขาสั่นแทบบ้า แต่ทำไมเจ้าฉลามหน้าตายตัวนี้ถึงยังดูไม่สะทกสะท้านแม้จะนึกหมั่นไส้จนอยากจะงอนให้รู้แล้วรู้รอด แต่สุดท้ายซิเลสทีออนก็แพ้ใจตัวเอง เขาเดินเข้าครัวชง
Read more

อ้อมกอดที่รอคอยมาแสนนาน

ใต้มหาสมุทรเขตตะวันออก แสงสว่างนับล้านดวงลอยละล่องประดุจหมู่ดาวที่ร่วงหล่นจากนภา อาณาจักรเงือกส่องประกายเรืองรองด้วยคริสตัลทะเลและฟองอากาศที่พลิ้วไหว วันนี้คือวันเกิดครบรอบสิบหกปีของ เจ้าชายซิเลสทีออน ฟีแนร์ ดราเวนฮาร์ท อัลวารีส ฟรอสต์เซิร์ฟ ผู้ที่ทั้งอาณาจักรรอชมบารมีในยามที่พลังเผ่าพันธุ์ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์เมื่อซิเลสทีออนปรากฏกายจากวังสระมรกต ทั้งนครแทบหยุดหายใจ เกล็ดเงือกสีฟ้าเงินสะท้อนแสงแวววาวราวกับผืนหิมะต้องแสงอรุณ หางยาวสง่างามพลิ้วไหวตามกระแสน้ำดุจผ้าแพรชั้นเลิศ เส้นผมสีชมพูอ่อนลอยละล่องประหนึ่งละอองหิมะใต้สมุทร ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัส สุกสกาวสั่นไหวด้วยความหวัง ความงามของเขานั้นนุ่มนวลและบริสุทธิ์ จนเหล่าเงือกทั้งหลายต่างต้องสยบยอมลานฉลองประดับประดาด้วยสาหร่ายเรืองแสง เงือกจากทุกสารทิศต่างนำของขวัญล้ำค่ามามอบให้ ทว่าซิเลสทีออนกลับเฝ้ารอเพียงคนเดียว ราชันแห่งโลกใต้สมุทรผู้เคยสัญญาเป็นมั่นเหมาะว่าปีนี้เขาจะเป็นคนแรกที่มอบของขวัญ ทว่าเวลาผ่านไปจนแขกเหรื่อทยอยกลับ เงาของราชันฉลามก็ยังไม่ปรากฏ ความหวังในดวงตาค่อยๆ มอดดับลงทีละน้อย เมื่อพิธีจบลงและแสงไฟดวงสุดท้ายดับวูบ ซิเลสที
Read more
PREV
1234568
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status