All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 51 - Chapter 60

ระหว่างที่ซิเลสทีออนยุ่งอยู่กับการเย็บแผลให้เจ้าเต่าตนุ คาเอลก็เริ่มปรับตัวอย่างที่รับปากไว้ เขาทำงานร่วมกับกลุ่มช่างอย่างขยันขันแข็ง พลังมหาศาลของเขาช่วยให้การยกหินและเปลี่ยนกระจกแท็งก์ยักษ์กลายเป็นเรื่องง่าย พอถึงเวลาพักเที่ยง คาเอลเดินตามกลุ่มช่างเข้าไปในโรงอาหารด้วยสภาพเหงื่อซึมตามไรผม ดูเหมือนมนุษย์ปกติที่หล่อเหลาจนน่าตกใจเขานั่งลงกินข้าวราดแกงง่ายๆ พร้อมกับเพื่อนใหม่ที่ไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มตรงหน้าคือราชันแห่งโลกใต้สมุทร “เฮ้ยพวก! ได้ยินข่าวป่ะ คนที่ทำแท็งก์แตกเมื่อวานน่ะ โคตรเก่งเลยว่ะ! พลังจิตต้องแรงขนาดไหนถึงพังกระจกเสริมเหล็กนั่นได้ในพริบตาเดียว อยากเจอตัวจริงชะมัด” ช่างซ่อมคนหนึ่งพูดขึ้นพลางทำท่าทางประกอบคาเอลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาวที่เคยดุดันบัดนี้มีแววขี้เล่นแฝงอยู่ “เขาก็คงแค่โกรธล่ะมั้ง... แต่อย่าไปเจอเลย หมอนั่นน่ะอารมณ์ร้ายจะตาย” คาเอลตอบพลางตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เป็นภาพที่ซิเลสทีออนซึ่งเพิ่งกลับจากภาคสนามมาเห็นเข้าพอดีซิเลสทีออนยืนมองอยู่ห่างๆ ความตื้นตันตีตื่นขึ้นมาในอก ราชันผู้เย่อหยิ่งกำลังน

เสียงสะอื้นของซิเลสทีออนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ความอบอุ่นจากน้าและความกดดันในใจที่พังทลายลงทำให้เขาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เสียงร้องไห้นั้นดังพอที่จะส่งถึงหูนักล่าอย่างคาเอล ราชันฉลามสะดุ้งสุดตัว เขาทิ้งเครื่องมือทันทีแล้ววิ่งหน้าตั้งฝ่าวงล้อมช่างซ่อมออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก“ซิเลส! ใครทำอะไรเจ้า?” คาเอลถลาเข้ามาประคองร่างที่สั่นเทาของคนรักไว้ในอ้อมแขนทันที สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลจนแทบจะคลุ้มคลั่งเอสเทลล่ามองภาพนั้นด้วยน้ำตาที่คลอหน่วยเบาๆ ความกังวลที่เคยหนักอึ้งในอกพลันมลายหายไปจนสิ้น เมื่อเห็นความผูกพันที่หนักแน่นเกินคำบรรยาย เธอรู้แล้วว่าหลานชายของเธอจะไม่มีวันโดดเดี่ยวอีกต่อไป เธอค่อยๆ ลุกขึ้นพลางส่งยิ้มให้ราชันผู้ยิ่งใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็นเพียงชายหนุ่มที่หวงคนรักสุดหัวใจ“ฉันฝากเด็กดื้อคนนี้ด้วยนะคะ ท่านคาเอล...”เอสเทลล่าเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ปล่อยให้ทั้งสองประคองกอดกันท่ามกลางลมทะเลที่พัดพาเอาความเสียใจออกไป และนำพาความกล้าหาญครั้งใหม่เข้ามาแทนที่หลังเลิกงานที่แสนเหนื่อยล้า ทั้งคู่เลือกที่จะใช้เวลาเงียบๆ ร่วมกันด้วยการซื้อพิซซ่ามังสวิรัติหน้าผักโขมและมะเขือเทศ

คาเอลโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นเป่ารดใบหน้าของกันและกัน “เงือกน้อยนั้นคือเจ้า ซิเลส... เจ้าในตอนนั้นมีสิ่งที่ราชันอย่างข้าไม่มี คือหัวใจที่กล้าหาญ เพื่อผู้อื่น และความอ่อนโยนที่สามารถหยุดพายุในใจข้าได้ตั้งแต่วันนั้น”เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสที่เปียกชุ่มของซิเลสทีออน “ข้าไม่ได้รักเจ้าเพราะอำนาจ หรือเพราะชื่อเสียง แต่ข้ารักเจ้าเพราะเจ้าคือแสงสว่างเดียวที่ข้าเห็นในมหาสมุทรที่มืดมิด สำหรับข้า... เจ้าไม่ได้อ่อนแอ แต่เจ้าคือเจ้าชีวิตที่ข้าเต็มใจจะคุกเข่าให้เพียงผู้เดียว”คำพูดจากก้นบึ้งหัวใจของราชันฉลามทำให้โลกทั้งใบของซิเลสทีออนหยุดหมุน ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดมลายหายไปราวกับคลื่นที่ซัดกระทบฝั่งแล้วเลือนหาย ทิ้งไว้เพียงความอุ่นซ่านที่เอ่อล้นไปทั่วทุกอณูของหัวใจ“ต่อให้เจ้าเลือกที่จะอยู่ที่นี่ ข้าก็ยินดีจะอยู่เคียงข้างเจ้าชั่วชีวิต ข้าจะสละบัลลังก์มาเป็นช่างซ่อมตึก เพื่อเจ้าตลอดกาลยังได้เลย” ซิเลสทีออนนิ่งค้างกับคำมั่นสัญญานั้นความรักที่คาเอลมอบให้มันยิ่งใหญ่เสียจนคำดูถูกใดๆ ในโลกกลายเป็นเพียงฝุ่นผง เขาพยายามจะเงยหน้าขึ้นขอบคุณแต่ทว่าความเหนื่อยล้าที่ส

ราชันฉลามหัวค้อนผู้เคยสง่างามและทรงพลัง บัดนี้กลับนอนแน่นิ่งอย่างหมดสภาพ ผิวที่เคยเปล่งปลั่งและดูสุขภาพดีจากการตรากตรำงานบนบก ซีดเซียวจนกลายเป็นสีเทาหม่นหยาบกร้าน เส้นเลือดปูดโปนลามไปตามลำคอและใบหน้าที่ซูบตอบจนเห็นโครงกระดูกชัดเจน สิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือเหงือกที่แฝงอยู่ตรงลำคอซึ่งบัดนี้เปิดกว้างและปิดลงช้าๆ อย่างโรยแรง กระเพื่อมไหวแผ่วเบาซิเลสทีออนถลาเข้าคุกเข่าลงข้างกายโดยไม่สนเศษแก้วที่บาดผิวมือสั่นระริกจนแทบจะประคองร่างแกร่งที่ดูเปราะบางเหลือเกินไว้ไม่ไหว น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด“คาเอลไม่นะ คาเอลมองข้าสิ! ข้ากลับมาแล้ว ข้าเอาข่าวดีมาบอกเจ้า เจ้าจะทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ!” เขาพยายามช้อนร่างที่เย็นชืดขึ้นแนบอก สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิกายที่ลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย“เกิดอะไรขึ้น คาเอลมองข้าสิ! ได้ยินข้ามั้ย?” ซิเลสทีออนแผดเสียงเรียก น้ำตาไหลพรากจนมองแทบไม่เห็นภาพตรงหน้าคาเอลที่นอนแน่นิ่งไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว เหลือบมองคนรักอย่างโหยหาและอาวรณ์เป็นครั้งสุดท้าย ราวกับจะบันทึกใบหน้าของซิเลสทีออนไว้ในวิญญาณก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง เสียงแตกพร่าดังก้องขึ้นในโ

“ข้าลาออกแล้วคาเอล ข้ากำลังจะกลับบ้านพร้อมกับเจ้าจริงๆ แล้วนะ เพราะฉะนั้น เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดกลับ มาเป็นราชันของข้า กลับไปอยู่ในที่ที่เจ้าสง่างามที่สุด ที่ที่มีข้าอยู่ข้างกายเจ้านะ”ซิเลสทีออนตะโกนก้องในใจพลางแผ่ซ่านกระแสจิตแห่งรักแท้ดิ่งลึกลงสู่ก้นบึ้งดวงวิญญาณของคาเอลที่กำลังถูกสัญชาต ญาณดิบเข้าครอบงำ ท่ามกลางสมรภูมิใต้น้ำที่บ้าคลั่ง มวลน้ำม้วนตัวเป็นเกลียวพายุหมุนยักษ์ประหนึ่งมหาสมุทรตั้งตนเป็นเพชฌฆาตเพื่อทดสอบศรัทธาแห่งรักแท้ ทว่าเจ้าชายเงือกกลับไม่พรั่นพรึง เขาว่ายฝ่าม่านน้ำตาและกระแสน้ำวนที่ฉีกกระชากร่าง มุ่งตรงสู่ใจกลางวังวนแห่งอำนาจอย่างเด็ดเดี่ยว เพื่อส่งคืนหัวใจที่แตกสลายให้กลับคืนสู่บัลลังก์ที่มันควรอยู่เมื่อพละกำลังอันแน่วแน่นำพาทะลุผ่านม่านน้ำลึกมืดมิดลงมาได้ พวกเขาก็ดำดิ่งสู่มาตุภูมิที่แท้จริง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความวิจิตรตระการตาของอาณาจักรเดซิเรียนดิน แดนที่โลกเบื้องบนไม่อาจจินตนาการถึง กำแพงปะการังเงินทอดยาวสุดหล้าส่องประกายระยิบระยับ เบื้องหน้าคือพระราชวังราชันที่ตั้งตระหง่านอย่างเกรียงไกร ตัวปราสาทสลักจากหินสีฟ้าอ่อนเลื่อมพรายด้วยลวดลายเกล็ดฉลามอันวิจิตรบรรจ