All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 31 - Chapter 40

“ข้า... ขอชิมรสหวานในปากเจ้าอีกครั้งได้ไหม... ช่วยปลอบโยนข้าที” สิ้นคำอ้อนวอนที่พร่าสั่น ซิเลสทีออนหน้าแดงก่ำ แต่ก็พยักหน้าตอบรับอย่างแผ่วเบาคาเอลไม่รอช้าที่จะเข้าจู่โจมประทับจุมพิตลงมาในทันที เขาบดจูบอย่างตะกรุมตะกรามประดุจนักล่าที่หิวโหยมาเนิ่นนาน เรียวลิ้นหนากวาดต้อนสำรวจทุกซอกมุมในโพรงปากเล็กอย่างร้ายกาจจนซิเลสทีออนขนลุกซู่ไปทั้งกาย ความโกรธเคืองที่เคยมีมาตลอดสามปีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความรัญจวนใจที่แผ่ซ่านทว่าในขณะที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน บางสิ่งภายใต้ร่มผ้าของคาเอลเริ่มขยายใหญ่และดุนดันเข้าที่โคนขาเนียน ทำให้ซิเลสทีออนสะดุ้งสุดตัว สัมผัสที่แข็งขืนและร้อนระอุบ่งบอกถึงสัญชาตญาณดิบที่เริ่มตื่นขึ้นจากการถูกกระตุ้น คาเอลครางกระหึ่มในลำคอด้วยความอึดอัด มือหนาเลื่อนลงบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างลืมตัว เขาผละริมฝีปากออก เพียงนิดเพื่อสูดอากาศ ดวงตาฉายแววปรารถนาอย่างเปิดเผย“ข้าอึดอัด... เหมือนกำลังจะจมน้ำตาย” คาเอลผละออกด้วยความเสียดาย ร่างสูงใหญ่เห่อร้อนจนมือไม้สั่นควบคุมไม่ได้ เขาดูราวกับคนกำลังจะหัวใจวายชั่วขณะจนซิเลสทีออนหน้าเสีย“ซิเลส... ช่วยข้าด้วย ข้าร้อนส่วนนี้เหมือนมันจะปะทุออกมา

“ทั้งหัวใจ ร่างกาย และวิญญาณ ทั้งหมดที่เป็นข้า ข้าตั้งใจจะมอบมันให้เจ้าคนเดียว จะเริ่มแกะของขวัญเลยไหม?” เขายิ้มออกมาด้วยท่าทางที่ซิเลสทีออนคิดในใจว่าขี้โกงที่สุด ความหล่อที่มาพร้อมความอ่อนโยนทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน คาเอลกอดกระชับเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะกลายเป็นฟองคลื่นหายไป“วันนั้นข้าได้แต่รอ... รอจนแขกกลับหมด ข้านั่งร้องไห้ทั้งวัน” ซิเลสเอ่ยเสียงแผ่วสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดที่ยังตกค้าง คาเอลนิ่งงันเสมือนเพิ่งค้นพบว่าตนเองทำบาปหนักที่ไม่น่าให้อภัย เขาโน้มหน้าลงจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะผิวเนียนจนวูบวาบ“ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้าร้องไห้หนักเพียงนั้น... ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษจริงๆ ซิเลส” ดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอความารีนเจิดจรัส “ฆ่าข้าได้หรือไม่? หากเจ้ายังไม่อาจอภัย ข้ายอมสละชีวิตให้เจ้าเดี๋ยวนี้ เพื่อล้างความผิดที่ทำเจ้าเสียน้ำตา”“บ้าหรือไง! ใครจะไปฆ่าท่านลง ข้าแค่... เศร้านิดหน่อยเอง” ซิเลสทีออนสะดุ้งจนลืมงอน เมื่อเห็นท่าทางจริงจังเกินเหตุของราชันฉลามที่ทำท่าจะควักหัวใจตัวเองออกมาให้จริงๆ“ถ้าเช่นนั้น... เรามาแกะของขวัญกันเลยดีไหม”คาเอลเม้มปากแน่น

“เจ้ายังตัวสั่นอยู่...” คาเอลพึมพำชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด “ข้าอยาก...”“ก็ท่านทำตัวน่ากลัว” ซิเลสทีออนเม้มปาก ประท้วงเสียงอู้อี้ในลำคอราชันค่อยๆ เชยคางมนขึ้นสบตา แววตาของเขาไม่ได้ดุดันดั่งยามออกศึกฆ่าฟัน ทว่ากลับหวานลึกล้ำดุจผืนน้ำมหาสมุทรยามเที่ยงคืนที่ต้องแสงจันทร์นวลตา“หากเจ้ายังไม่พร้อม... ข้าจะไม่แตะต้องเจ้าไปมากกว่านี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดุจเกลียวคลื่นที่ซัดสาดผืนทรายอย่างแผ่วเบา “ข้าเพียงแค่อยากกอดเจ้าไว้... ให้สมกับความโหยหาที่ข้ามี”“งั้นกอดก็ได้ แต่แค่กอดนะ” ประโยคสั้นๆ นั้นทำลายกำแพงในใจของคนฟังจนสิ้น คาเอลคลี่ยิ้มงดงามที่หาดูได้ยาก รอยยิ้มที่สยบทุกความแค้นและภาระหน้าที่ เขาเอนกายพิงโซฟา ดึงร่างของคนรักเข้าสู่อ้อมแขนอันอบอุ่นและมั่นคง ไร้ซึ่งการบังคับ ไร้ซึ่งความเร่งร้อน มีเพียงความรักที่หอมหวานและเข้มข้นในที่สุดความเหนื่อยล้าจากพายุอารมณ์ที่พลุ่งพล่านมาตลอดทั้งวัน ก็ทำให้ซิเลสทีออนค่อยๆ เคลิ้มหลับไปในอ้อมอกแกร่ง ท่ามกลางเสียงหัวใจของราชันฉลามที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขา สายลมยามเช้าพัดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาอย่างอ้อยอิ่ง กลิ่นไอหิ

ไม่นานนัก ซิเลสทีออนก็ก้าวตามออกมา หยดน้ำใสเกาะบนผิวเนื้อละเอียดขาวนวล กลิ่นไอเย็นจากสบู่กลิ่นโปรดกระจายตัวโอบล้อมทำให้บรรยากาศสดชื่นขึ้นทันตา ทว่าทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างกำยำของคาเอลที่สวมเพียงกางเกงนอนตัวยาว ยืนกอดอกขวางทางเดินอยู่นิ่งๆ เขาก็รู้ได้ในทันทีว่าภารกิจยามเช้ายังไม่จบลงง่ายๆ แน่นอน“เจ้ายังไม่ได้ทาสิ่งที่เรียกว่า ครีม ให้ข้าเลยนะ ซิเลส” คาเอลเอ่ยทวงสัญญาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาซุกซนนั้นจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา“ท่านบอกว่ามันเหนียวและไม่ชอบมันไม่ใช่หรือไง?” ซิเลสทีออนเลิกคิ้ว ย้อนถามขณะที่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมสีชมพูอ่อนของตนเอง“ข้าไม่ได้บอกว่าชอบครีม...” คาเอลขยับกายเข้าหาเพียงก้าวเดียวก็ถึงตัวคนรัก เขาโน้มหน้าลงจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกำยานมืดจากท้องทะเลลึกเข้าพันธนาการกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรของคนตัวเล็กไว้ “ข้าบอกว่าข้าชอบสัมผัสจากมือเจ้าต่างหาก... ทาให้ข้าเถอะนะ ข้าจะยอมเป็นเด็กดีทั้งวันเลย”สายตาเว้าวอนนั้นทำให้ซิเลสทีออนใจอ่อนยวบหลังจากทาครีมให้ซิเลสทีออนก็รื้อค้นเสื้อผ้าของเซเลสเชียลผู้เป็นพี่ชายออกมาให้คนตัวโตใส่ประทังไปก่อน ทว่าแม้จะเป็นไซส์ของพี่ที่ตัวหนากว

เมื่อมื้อเช้าแสนหวานจบลง ทั้งคู่มุ่งหน้าสู่ที่ทำงานของซิเลสทีออน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าศูนย์วิจัย บรรยากาศรอบข้างก็คล้ายจะหยุดชะงัก ราวกับเวลาถูกแช่แข็งด้วยความงดงามที่ตัดกันอย่างสุดขั้วของทั้งสอง คาเอลในชุดเสื้อเชิ้ตของเซเลสเชียลนั้น ดูราวกับเทพสงครามที่ถูกจำกัดไว้ในอาภรณ์ของมนุษย์ เนื้อผ้าสีขาวนวลตึงเปรี๊ยะ จนเห็นร่องกล้ามเนื้ออกที่หนาแน่นเด่นชัด ทุกจังหวะที่เขาขยับกายแผ่นหลังกว้างจะเบียดเสียดกับเนื้อผ้าจนกระดุมท่อนแขนแกร่งหมิ่นเหม่เหมือนจะกระเด็นออกมาได้ทุกเมื่อกางเกง สแล็คที่ควรจะใส่สบายกลับรัดรึงท่อนขาแข็งแรงจนเห็นเส้นสายของกล้ามเนื้อนักล่าอย่างปิดไม่มิด โครงหน้าของเขาคมกริบ สันกรามเด่นชัดและดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาววาวระยับที่แฝงไปด้วยความดุดันดุจราชันหวงถิ่น เส้นผมสีเข้มที่ถูกซิเลสทีออนเช็ดจนแห้งหมาดถูกปัดให้เห็นหน้าผากกว้าง ยิ่งขับให้ใบหน้าดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจเคียงข้างกันนั้นคือซิเลสทีออน เขาอยู่ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมทับเสื้อคอเต่าสีฟ้าอ่อน ขับเน้นให้ผิวขาวเนียนดูสว่างไสวราวกับมีแสงในตัวเอง ใบหน้าเรียวมนประดับด้วย ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัส ทอประกายอ่อนโยน เส้นผมสีชมพูละเอียด