อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน

อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน

last update最終更新日 : 2026-01-15
作家:  Ophelia foxglove完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
78チャプター
485ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

วาย

Omegaverse

ดื้อรั้น

รักวัยเด็ก

ขี้อิจฉา/ขี้หึง

ระบบ

รักแรกพบ

BL

มหานครน็อกไทร่า เมืองแห่งวิทยาศาสตร์และพันธุกรรมชั้นสูง กลายเป็นกรงขังทางชีวภาพที่แบ่งแยกชนชั้นด้วยกลิ่นฟีโรโมน ดร.จอร์เจีย เรนเดล นักวิจัยแพนด้าแดงตัวน้อยต้องเผชิญหน้ากับสัตว์นักล่าที่อยู่เหนือสุดของพีระมิด แต่ท่ามกลางอันตรายนั้น เขากลับได้รับความช่วยเหลือจาก ดร. ซิเลสทีออน หัวหน้าภาควิชาสมุทรศาสตร์ผู้สง่างาม เจ้าของกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่เย็นเฉียบและบริสุทธิ์ ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์ด็อกเตอร์ผู้แสนดี ซิเลสทีออนกลับซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เขาคือเจ้าชายเงือกเกล็ดเงินผู้หนีจากพันธะโบราณ และกำลังถูกราชันฉลามหัวค้อนตามล่า เพื่อทวงคืน ‘รังชีวิต’ ที่เขาเคยตีตราจองนับตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่อฤดูผสมพันธุ์มาเยือน กลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่เคยเย็นจัดกลับหวานล้ำจนกลายเป็นพายุคลั่ง ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางบ้านพักตากอากาศริมหน้าผา ซิเลสทีออนจะต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลนี้ได้นานแค่ไหน? เมื่อผู้ที่ไล่ล่าเขา ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็น ‘บ้าน’ เพียงหลังเดียวที่ร่างกายและหัวใจของเขาร้องเรียกหามาตลอดทั้งชีวิต

もっと見る

第1話

รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
78 チャプター
รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่
ทว่าความเคลิบเคลิ้มกลับถูกฉีกกระชากด้วยแรงสั่น สะเทือนมหาศาล แสงไฟสีวอร์มไวท์ที่เคยนุ่มนวลวูบดับลงในทันตา แทนที่ด้วยแสงสีแดงฉานดุจโลหิตจากระบบไฟสำรอง เสียงประกาศที่เคยอ่อนหวานปานน้ำผึ้งถูกกดให้ต่ำลงจนกลายเป็นเสียงขู่คำรามที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปในดีเอ็นเอ จอร์เจียสะดุ้งสุดตัว ความสุขสม เมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความหวาดหวั่นที่แล่นพล่านผ่านไขสันหลังที่เบาะข้างกัน เงาของชายแปลกหน้า เริ่มเคลื่อนไหว แสงสีแดงสลัวขับให้ดวงตาของเขาดูวาวโรจน์ขึ้นมา ราวกับเพชฌฆาตที่ซุ่มรออยู่ในเงามืด “การเริ่มต้นที่หรูหรา... มักจบลงด้วยบทเรียนราคาแพงเสมอ” ชายคนนั้นเปรยขึ้น น้ำเสียงเรียบเย็นทว่าทรงอำนาจทำเอาคนฟังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความหรูหราที่จอร์เจียคลั่งไคล้ บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงฉากหลังของละครเวทีที่แสนอันตรายไปเสียแล้วจอร์เจียหลุบตามองปลายนิ้วที่กำสายเข็มขัดนิรภัยจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาสีนิลสั่นระริก สะท้อนถึงสัญชาตญาณของสัตว์ผู้ถูกล่าที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของสัตว์นักล่าในระยะประชิด แม้เขาจะกินยาระงับฟีโรโมนมาอย่างดีจนกลิ่นโอเมก้าจางหายแต่ม่านตาที่ขยายกว้างและความร้อนที่ผ่าวขึ้นตามใบหูที่มีขนอ่อนบางๆ ซ่อนอ
続きを読む
รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่
และเมื่อเธอหยุดโน้มตัวตรวจสอบเข็มขัดนิรภัยให้จอร์เจีย จมูกของเธอขยับฟุตฟิตราวกับกำลังจำแนกกลิ่นกายของเขา แววตาสีอำพันวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความสลัวของไฟฉุกเฉิน“รัดเข็มขัดให้แน่นนะคะ เพราะที่นี่ ไม่มีใครช่วยคุณได้หากคุณก้าวช้าไปแม้เพียงก้าวเดียว” เธอระบายลมหายใจ น้ำเสียงสั่นพร่า ปลายลิ้นที่แลบออกมาดูแหลมเรียวผิดปกติจนน่าขนลุกตึง! ล้อเครื่องบินกระแทกเข้ากับรันเวย์ที่ไม่ได้ปูด้วยคอนกรีต แต่เป็นหินโบราณขนาดมหึมาที่แผ่ขยายเป็นทางยาวสู่ใจกลางอาณาจักร จอร์เจียรีบมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตามันเหนือกว่าจินตนาการไปไกลลิบ ผืนป่าทึบสีดำสนิทที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำนานปรัมปรา เมื่อเพ่งมองให้ดีภายใต้เงื้อมเงาของความมืดกลับพบความเขียวขจีซ่อนตัวอยู่ ต้นไม้โบราณขนาดมหึมาที่มีลำต้นกว้างนับสิบคนโอบตั้งตระหง่านท้าทายกาลเวลา กิ่งก้านสาขาของมันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วพืชพรรณประหลาดนานาชนิดพากันอวดโฉม ด้วยการแผ่กิ่งก้านเรืองแสงสีฟ้าคราม แสงเหล่านั้นกะพริบเป็นจังหวะล้อไปกับเสียงลม ราวกับป่าทั้งป่ากำลังหายใจไปพร้อมกับผู้มาเยือน บรรยากาศภายในป่าดูชุ่มชื่นจนเห็นละอองน้ำลอยวนอยู่ในอากาศ ชวนให้รู้สึกส
続きを読む
รหัสแห่งโชคชะตา และการมาถึงของ 'ของสะสม' ชิ้นใหม่
“ดร. เรนเดล เชิญทางนี้ครับ”ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของรันเวย์หินโบราณ เขาโน้มกายลงเล็กน้อยท่วงท่าดูสุภาพ รถลิมูซีนทรงเหลี่ยมสีดำ เคลื่อนตัวมาจอดเทียบที่ข้างบันได ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งด้วยกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มและระบบหน้าจอโฮโลแกรมล้ำสมัย“พวกเราได้รับคำสั่งจากท่านประธาน ให้มารับสมองคนใหม่ของศูนย์วิจัยครับ”จอร์เจียรวบรวมความกล้า ก้าวเข้าสู่ตัวรถที่เย็นเฉียบด้วยระบบปรับอากาศ ทันทีที่เขานั่งลงและประตูปิดสนิท ความเงียบที่แสนอึดอัด แต่แฝงด้วยความปลอดภัยก็เข้าปกคลุม รถเริ่มเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์รากไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านโค้งโอบเสมือนอุโมงค์มีชีวิต มุ่งหน้าสู่ใจกลางมหานครที่พันธะถูกเขียนด้วยเลือดจอร์เจียไม่มีเวลาแม้แต่จะเอนหลังพักผ่อน ร่างเล็กในชุดสูทสีน้ำตาลไม้สนที่ดูเรียบหรู ถูกพาตัวมายังฮอลล์จัดเลี้ยงของศูนย์วิจัยสัตว์นักล่าทันที มหานครน็อกไทร่าในยามค่ำคืนผ่านผนังแก้วสูงชันนั้นงดงามจนน่าสะพรึงกลัว ภายในงานคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักวิทยาศาสตร์และบอร์ดบริหารระดับสูงที่แผ่ซ่านฟีโรโมนข่มขวัญกันอย่างไม่ลดละ“เอาหน่าจอร์เจีย นายทำได้ นายคือ
続きを読む
ของสะสมที่อสรพิษมิอาจครอบครอง
“ศูนย์วิจัยสัตว์นักล่า ตั้งอยู่ใจกลางเขตเขี้ยว และที่นี่เราให้เกียรติผู้ที่คู่ควรเสมอ” ประธานหนุ่มเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นดินหลังฝนตกอันเป็นเอกลักษณ์กดทับจอร์เจียไว้เขาก้มลงมากระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ผมบอกแล้วไงว่าอย่าทำหน้าเหมือนหมีตื่นตูม โดยเฉพาะ เมื่อทับทิมที่อก มันกำลังบอกว่า ดร.คือ ‘ของสะสม’ ในเขตการปกครองของผม”“ผมมาที่นี่เพื่อศึกษา และผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ถึงผมจะเป็นแพนด้าแดง แต่ผมไม่ใช่ ‘ของสะสม’ ของใครทั้งนั้นครับ ท่านประธาน” จอร์เจียใจสั่นระรัว แต่เขากลับรวบรวมความกล้าเชิดหน้าขึ้น สบตานักล่าสายพันธุ์เอสอย่างท้าทายชายร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดเสียง ‘หึ’ ในลำคออย่างพอใจ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความสนุกสนานที่แสนอันตราย“งั้นก็รักษาความอวดดีนั้นไว้ เพราะในน็อกไทร่า ‘ผู้สังเกตการณ์’ มักจะเป็นคนที่ถูกเลือกให้เป็น ‘คู่พันธะ’ ก่อนใครเสมอ... ทับทิมเหมาะกับนายดีนะ”จอร์เจียยืนค้างท่ามกลางแสงไฟของงานเลี้ยง ความหรูหราอลังการรอบกายบัดนี้ดูคล้ายกรงขังที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา และเขากำลังก้าวเข้าสู่วังวนที่ไม่มีทางหวนกลับอย่างสมบูรณ์ บรรยากาศภายในฮอลล์จัดเลี้ยง
続きを読む
ของสะสมที่อสรพิษมิอาจครอบครอง
“ผมยังไม่มีโอกาสแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ” ร่างสูงโปร่งโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท “ผม ดร. ซิเลสทีออน หัวหน้าภาควิชาสมุทรศาสตร์และชีววิทยาทางทะเล ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ดร. จอร์เจีย เรนเดล”“คุณทราบชื่อผม... และเป็นดอกเตอร์เหมือนกันด้วยเหรอครับ?” จอร์เจียเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความดีใจ“แน่นอนสิ” ซิเลสทีออนหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังกังวานคล้ายเสียงกระดิ่งลม “ผมอ่านงานวิจัยเรื่องวิวัฒนาการสัตว์บกของคุณแล้ว มันยอดเยี่ยมมาก จนผมตั้งตารอที่จะได้ร่วมงานกับคุณจริงๆ น็อกไทร่าอาจจะดูป่าเถื่อนไปบ้างสำหรับหน้าใหม่ แต่ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ด้วยกัน ผมขอรับประกันว่าความรู้ของคุณจะได้รับการคุ้มครองอย่างดีที่สุดที่นี่” คำแนะนำตัวและสายตาที่ให้เกียรติในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพ ทำให้จอร์เจียรู้สึกว่าไหล่ที่เคยห่อเหี่ยวกลับมายืดตรงได้อีกครั้ง“ฝากตัวด้วยนะครับ ดร. ซิเลสทีออน ผมจะพยายามไม่ให้เสียชื่อผู้รับทุนครับ” จอร์เจียยิ้มตอบ รอยยิ้มแรกที่ออกมาจากใจ นับตั้งแต่ก้าวลงจากเครื่องบินพร้อมกับยื่นมือออกไปทักทายเพื่อนใหม่ ทว่าในวินาทีนั้นบรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยหินผา กลิ่นดินหลังฝนตกที่เจือรสโ
続きを読む
ของสะสมที่อสรพิษมิอาจครอบครอง
ท่านประธานพยายามจะขยับเข้าหาจอร์เจียอีกครั้ง ด้วยแววตาที่เริ่มอ่อนแสงลงทว่าความอวดดีกลับค้ำคอ ซิเลสทีออนจึงหันมาประคองจอร์เจียอย่างแผ่วเบา กลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่แสนสงบช่วยให้จอร์เจียเริ่มมีสติ“จอร์เจีย... ผมจะให้คุณเลือก ไปกับเขาหรือจะไปกับผม?” ซิเลสทีออนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มจอร์เจียที่ยังสั่นเทาเหลือบมองท่านประธานที่จ้องเขาราวกับจะกลืนกิน ความอึดอัดทำให้เขาตัดสินใจได้ไม่ยาก “ผม... ผมขอไปกับคุณซิเลสทีออนครับ”คำตอบนั้นเหมือนเข็มพิษที่ย้อนกลับไปปักอกท่านประธาน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เกล็ดดำที่คอเสื้อขยับสั่นด้วยความโกรธจัด เขาทำได้เพียงยืนมองซิเลสทีออนประคองดร. ตัวน้อยเดินผ่านหน้าเขาไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายเย็นเฉียบของความพ่ายแพ้ที่อบอวลไปทั่วฮอลล์จัดเลี้ยง“จำไว้นะจอร์เจีย!” เสียงทุ้มต่ำดังก้องตามหลัง “ไม่มีใครหนีอสรพิษพ้น... ไม่ว่าคุณจะหลบอยู่ใต้ทะเลลึกแค่ไหนก็ตาม”ภายในรถรับส่งสุดหรูที่แล่นทะยานไปตามถนนเลียบชายฝั่งน็อกไทร่า บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงระบบปรับอากาศแผ่วเบา ดร. จอร์เจีย เรนเดล นั่งกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แนบอก เขารู้สึกทึ่งที่ความอึดอัดจากงานเล
続きを読む
ของสะสมที่อสรพิษมิอาจครอบครอง
“เรียกว่า ซิเลส เฉยๆ ก็ได้ครับ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา รับนี่ไว้นะครับ มีอะไรก็โทรหาผมได้เสมอ หรือถ้า 'ไอ้งูพิษ' ตัวนั้นมาตอแยคุณอีก ติดต่อมาทันทีนะ ผมจะจัดการให้เอง”จอร์เจียรับนามบัตรมาถือไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า เขารู้สึกดีมากที่เพื่อนใหม่ระดับหัวหน้าภาควิชาคนนี้ไม่แบ่งแยกระบบชนชั้น “ขอบคุณมากนะครับซิเลส”เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าตึกพัก จอร์เจียก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มกว้างและโบกมือลา ซิเลสทีออนมองตามเพื่อนใหม่จนมั่นใจว่าร่างเล็กนั้นก้าวเข้าสู่ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและหยาดเหงื่อที่เริ่มผุดตามไรผม“ไปเกาะอาเธรอส... เร็วที่สุด!” ซิเลสทีออนสั่งคนขับรถกระแสเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่ากำลังทำให้เขาหัวเสียเกาะอาเธรอสไม่ได้เป็นเพียงผืนดินที่แยกตัวโดดเดี่ยว แต่มันคือป้อมปราการธรรมชาติที่ถูกเชื่อมโยงเข้ากับแผ่นดินแม่ด้วยสะพานอาเธรอสสถาปัตยกรรมมหัศจรรย์สายยาวที่ทอดข้ามมหาสมุทรอันปั่นป่วน ตัวสะพานถูกสร้างจากโลหะสีขาวเงินล้ำสมัย โค้งมนรับกับคลื่นลมดูราวกับกระดูกสันหลังของงูยักษ์ที่
続きを読む
การมาถึงของรัชทายาทเซเลสเชียล
เขาตะเกียกตะกายเข้าไปในห้องน้ำหรูหรา ฝ่าเท้าสัมผัสความเย็นของหินอ่อนที่บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนเดินบนถ่านร้อน ซิเลสทีออนกระโจนใส่ฝักบัวขนาดใหญ่ เปิดน้ำเย็นจัดในทันที ซ่า! น้ำเย็นที่กระทบผิวขาวมุกทำให้เกิดควันจางๆ ลอยขึ้นคล้ายกับเหล็กเผาไฟที่ถูกจุ่มลงในน้ำ เขายืนพิงผนังกระเบื้อง ปล่อยให้น้ำไหลผ่านล้างคราบเหงื่อและกลิ่นฟีโรโมน แม้จะเพียงเบาบางแต่ทว่าร่างกายมันรู้สึกต่อต้านและขยะแขยง“ออกไป... กลิ่นของคนอื่น... ออกไปให้หมด...”ซิเลสทีออนรัวมือกดสบู่เหลวกลิ่นมินต์ ชโลมลงบนผิวกายอย่างบ้าคลั่ง พยายามดับความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วอยู่ในเส้นเลือด แม้ภายนอกจะเปียกโชกด้วยน้ำเย็น แต่ภายในแกนกลางของร่างกายกลับยิ่งทวีความร้อนแรง สัญชาตญาณนักล่าที่เคยมีถูกกดทับด้วยความต้องการที่ถูกสยบ ซึ่งเป็นผลพวงจากแรงดึงดูดที่ฝืนไม่ได้ ภายในห้วงคำนึงที่สับสนอลหม่าน สติสัมปชัญญะของซิเลสทีออนขาวโพลนราวกับถูกพายุถล่ม ทว่าท่ามกลางความเลือนรางนั้น ใบหน้าหนึ่งกลับปรากฏเด่นชัด ใบหน้าที่เขาเพียรพยายามลบเลือนและวิ่งหนีมาตลอดสามปี ราชันคาเอล วาโรค เดซิเรียน ไคน์เทียร์ ซิลเวอร์เวน กษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรเดซีเรียน ราชันแห่งโลกใ
続きを読む
ของสะสมที่อสรพิษมิอาจครอบครอง
น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและภาระหน้าที่นั้นเสมือนค้อนที่ทุบลงบนความรู้สึกผิดของเขา ซิเลสทีออนขบกรามแน่นจนเจ็บร้าว พยายามอย่างยิ่งที่จะกดสัญชาตญาณเงือกที่กำลังพลุ่งพล่านไว้ใต้ฉากหน้าของมนุษย์ธรรมดา“น้าครับ... ผม” เขาหยุดหอบหายใจ มือเรียวที่เริ่มมีเกล็ดใสผุดพรายจิกเข้ากับขอบอ่างล้างหน้าจนปลายนิ้วซีดขาว “ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย... วันนี้ขอ... อ๊ะ”ความร้อนระอุบีบคั้นจนเขาเผลอหลุดเสียงครางเครือออกมา มืออีกข้างคว้าสะเปะสะปะไปตามผนังที่เย็นเยียบแต่กลับไม่ช่วยให้ภูเขาไฟในกายสงบลงได้เลย“เสียงเราดูแปลกๆ นะ หรือว่าไข้หวัดทะเล? ให้คนรถไปรับไหมลูก?” น้าเอสเทลล่าถามซ้ำด้วยความห่วงใย“ไม่ต้องครับ ผม... ผมไหว แค่ขอพักอีกนิด...”ซิเลสทีออนรีบตัดบทอย่างสุภาพ เขาออกคำสั่งปิดการสื่อสารทั้งหมด ก่อนจะพาตัวเองที่กึ่งเปลือยเปล่าและเปียกโชกเดินโซเซออกจากห้องน้ำ มุ่งหน้าสู่ห้องใต้ดินซึ่งเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยยื้อชีวิตของเขาไว้ได้ในค่ำคืนนี้ร่างสูงที่กึ่งเปลือยเปล่าเดินฮอบหายใจ ด้วยแรงทั้งหมดที่มีลงไปยังพื้นที่ลับเฉพาะซึ่งเป็นสระน้ำเค็มขนาดใหญ่ เชื่อมต่อกับผืนมหาสมุทรภายนอก เขาโถมตัวลงสู่ผืนน้ำทันทีด้ว
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status