อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน

ทว่าความเคลิบเคลิ้มกลับถูกฉีกกระชากด้วยแรงสั่น สะเทือนมหาศาล แสงไฟสีวอร์มไวท์ที่เคยนุ่มนวลวูบดับลงในทันตา แทนที่ด้วยแสงสีแดงฉานดุจโลหิตจากระบบไฟสำรอง เสียงประกาศที่เคยอ่อนหวานปานน้ำผึ้งถูกกดให้ต่ำลงจนกลายเป็นเสียงขู่คำรามที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปในดีเอ็นเอ จอร์เจียสะดุ้งสุดตัว ความสุขสม เมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความหวาดหวั่นที่แล่นพล่านผ่านไขสันหลังที่เบาะข้างกัน เงาของชายแปลกหน้า เริ่มเคลื่อนไหว แสงสีแดงสลัวขับให้ดวงตาของเขาดูวาวโรจน์ขึ้นมา ราวกับเพชฌฆาตที่ซุ่มรออยู่ในเงามืด “การเริ่มต้นที่หรูหรา... มักจบลงด้วยบทเรียนราคาแพงเสมอ” ชายคนนั้นเปรยขึ้น น้ำเสียงเรียบเย็นทว่าทรงอำนาจทำเอาคนฟังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความหรูหราที่จอร์เจียคลั่งไคล้ บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงฉากหลังของละครเวทีที่แสนอันตรายไปเสียแล้วจอร์เจียหลุบตามองปลายนิ้วที่กำสายเข็มขัดนิรภัยจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาสีนิลสั่นระริก สะท้อนถึงสัญชาตญาณของสัตว์ผู้ถูกล่าที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของสัตว์นักล่าในระยะประชิด แม้เขาจะกินยาระงับฟีโรโมนมาอย่างดีจนกลิ่นโอเมก้าจางหายแต่ม่านตาที่ขยายกว้างและความร้อนที่ผ่าวขึ้นตามใบหูที่มีขนอ่อนบางๆ ซ่อนอ

“ดร. เรนเดล เชิญทางนี้ครับ”ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของรันเวย์หินโบราณ เขาโน้มกายลงเล็กน้อยท่วงท่าดูสุภาพ รถลิมูซีนทรงเหลี่ยมสีดำ เคลื่อนตัวมาจอดเทียบที่ข้างบันได ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งด้วยกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มและระบบหน้าจอโฮโลแกรมล้ำสมัย“พวกเราได้รับคำสั่งจากท่านประธาน ให้มารับสมองคนใหม่ของศูนย์วิจัยครับ”จอร์เจียรวบรวมความกล้า ก้าวเข้าสู่ตัวรถที่เย็นเฉียบด้วยระบบปรับอากาศ ทันทีที่เขานั่งลงและประตูปิดสนิท ความเงียบที่แสนอึดอัด แต่แฝงด้วยความปลอดภัยก็เข้าปกคลุม รถเริ่มเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์รากไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านโค้งโอบเสมือนอุโมงค์มีชีวิต มุ่งหน้าสู่ใจกลางมหานครที่พันธะถูกเขียนด้วยเลือดจอร์เจียไม่มีเวลาแม้แต่จะเอนหลังพักผ่อน ร่างเล็กในชุดสูทสีน้ำตาลไม้สนที่ดูเรียบหรู ถูกพาตัวมายังฮอลล์จัดเลี้ยงของศูนย์วิจัยสัตว์นักล่าทันที มหานครน็อกไทร่าในยามค่ำคืนผ่านผนังแก้วสูงชันนั้นงดงามจนน่าสะพรึงกลัว ภายในงานคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักวิทยาศาสตร์และบอร์ดบริหารระดับสูงที่แผ่ซ่านฟีโรโมนข่มขวัญกันอย่างไม่ลดละ“เอาหน่าจอร์เจีย นายทำได้ นายคือ

“ผมยังไม่มีโอกาสแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ” ร่างสูงโปร่งโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท “ผม ดร. ซิเลสทีออน หัวหน้าภาควิชาสมุทรศาสตร์และชีววิทยาทางทะเล ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ดร. จอร์เจีย เรนเดล”“คุณทราบชื่อผม... และเป็นดอกเตอร์เหมือนกันด้วยเหรอครับ?” จอร์เจียเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความดีใจ“แน่นอนสิ” ซิเลสทีออนหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังกังวานคล้ายเสียงกระดิ่งลม “ผมอ่านงานวิจัยเรื่องวิวัฒนาการสัตว์บกของคุณแล้ว มันยอดเยี่ยมมาก จนผมตั้งตารอที่จะได้ร่วมงานกับคุณจริงๆ น็อกไทร่าอาจจะดูป่าเถื่อนไปบ้างสำหรับหน้าใหม่ แต่ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ด้วยกัน ผมขอรับประกันว่าความรู้ของคุณจะได้รับการคุ้มครองอย่างดีที่สุดที่นี่” คำแนะนำตัวและสายตาที่ให้เกียรติในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพ ทำให้จอร์เจียรู้สึกว่าไหล่ที่เคยห่อเหี่ยวกลับมายืดตรงได้อีกครั้ง“ฝากตัวด้วยนะครับ ดร. ซิเลสทีออน ผมจะพยายามไม่ให้เสียชื่อผู้รับทุนครับ” จอร์เจียยิ้มตอบ รอยยิ้มแรกที่ออกมาจากใจ นับตั้งแต่ก้าวลงจากเครื่องบินพร้อมกับยื่นมือออกไปทักทายเพื่อนใหม่ ทว่าในวินาทีนั้นบรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยหินผา กลิ่นดินหลังฝนตกที่เจือรสโ

“เรียกว่า ซิเลส เฉยๆ ก็ได้ครับ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา รับนี่ไว้นะครับ มีอะไรก็โทรหาผมได้เสมอ หรือถ้า 'ไอ้งูพิษ' ตัวนั้นมาตอแยคุณอีก ติดต่อมาทันทีนะ ผมจะจัดการให้เอง”จอร์เจียรับนามบัตรมาถือไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า เขารู้สึกดีมากที่เพื่อนใหม่ระดับหัวหน้าภาควิชาคนนี้ไม่แบ่งแยกระบบชนชั้น “ขอบคุณมากนะครับซิเลส”เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าตึกพัก จอร์เจียก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มกว้างและโบกมือลา ซิเลสทีออนมองตามเพื่อนใหม่จนมั่นใจว่าร่างเล็กนั้นก้าวเข้าสู่ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและหยาดเหงื่อที่เริ่มผุดตามไรผม“ไปเกาะอาเธรอส... เร็วที่สุด!” ซิเลสทีออนสั่งคนขับรถกระแสเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่ากำลังทำให้เขาหัวเสียเกาะอาเธรอสไม่ได้เป็นเพียงผืนดินที่แยกตัวโดดเดี่ยว แต่มันคือป้อมปราการธรรมชาติที่ถูกเชื่อมโยงเข้ากับแผ่นดินแม่ด้วยสะพานอาเธรอสสถาปัตยกรรมมหัศจรรย์สายยาวที่ทอดข้ามมหาสมุทรอันปั่นป่วน ตัวสะพานถูกสร้างจากโลหะสีขาวเงินล้ำสมัย โค้งมนรับกับคลื่นลมดูราวกับกระดูกสันหลังของงูยักษ์ที่

น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและภาระหน้าที่นั้นเสมือนค้อนที่ทุบลงบนความรู้สึกผิดของเขา ซิเลสทีออนขบกรามแน่นจนเจ็บร้าว พยายามอย่างยิ่งที่จะกดสัญชาตญาณเงือกที่กำลังพลุ่งพล่านไว้ใต้ฉากหน้าของมนุษย์ธรรมดา“น้าครับ... ผม” เขาหยุดหอบหายใจ มือเรียวที่เริ่มมีเกล็ดใสผุดพรายจิกเข้ากับขอบอ่างล้างหน้าจนปลายนิ้วซีดขาว “ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย... วันนี้ขอ... อ๊ะ”ความร้อนระอุบีบคั้นจนเขาเผลอหลุดเสียงครางเครือออกมา มืออีกข้างคว้าสะเปะสะปะไปตามผนังที่เย็นเยียบแต่กลับไม่ช่วยให้ภูเขาไฟในกายสงบลงได้เลย“เสียงเราดูแปลกๆ นะ หรือว่าไข้หวัดทะเล? ให้คนรถไปรับไหมลูก?” น้าเอสเทลล่าถามซ้ำด้วยความห่วงใย“ไม่ต้องครับ ผม... ผมไหว แค่ขอพักอีกนิด...”ซิเลสทีออนรีบตัดบทอย่างสุภาพ เขาออกคำสั่งปิดการสื่อสารทั้งหมด ก่อนจะพาตัวเองที่กึ่งเปลือยเปล่าและเปียกโชกเดินโซเซออกจากห้องน้ำ มุ่งหน้าสู่ห้องใต้ดินซึ่งเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยยื้อชีวิตของเขาไว้ได้ในค่ำคืนนี้ร่างสูงที่กึ่งเปลือยเปล่าเดินฮอบหายใจ ด้วยแรงทั้งหมดที่มีลงไปยังพื้นที่ลับเฉพาะซึ่งเป็นสระน้ำเค็มขนาดใหญ่ เชื่อมต่อกับผืนมหาสมุทรภายนอก เขาโถมตัวลงสู่ผืนน้ำทันทีด้ว