All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 41 - Chapter 50

“ดร.ซิเลสทีออน ช่วยด้วยค่ะ เจ้าเลียงผาที่ชอบมากอดคุณ อยู่ๆ มันก็นอนชักแล้วสลบไปเลยค่ะ”ซิเลสทีออนหันขวับไปมองที่เกิดเหตุสลับกับมองชายหนุ่มข้างกาย คาเอลยืนกอดอกด้วยท่าทางภาคภูมิใจปนเย้ยหยันนิดๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉย“มันเข้าใกล้เจ้าเกินควร ข้าขู่แค่นิดเดียวเอง ถือเป็นการเตือนว่าพื้นที่สามฟุตรอบตัวเจ้า คือเขตหวงห้ามของราชันฉลาม” ซิเลสทีออนกุมขมับทันที ดูท่าว่าวันทำงานที่แสนสงบของเขาคงต้องกลายเป็นสมรภูมิหึงหวงของราชันเด็กไปเสียแล้ว ทว่ายังไม่ทันที่ซิเลสทีออนจะได้ปรับทัศนคติให้คาเอลใหม่ ความวุ่นวายที่แท้จริงก็ระเบิดขึ้น พื้นอาคารคอนกรีตสั่นสะ เทือนอย่างรุนแรงจนโคมไฟบนเพดานแกว่งไกวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดรุนแรงแท็งก์น้ำขนาดมหึมาที่เคยนิ่งสงบกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นยักษ์ คลื่นพลังงานลึกลับบางอย่างที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายแผ่ซ่านออกมาจากชั้นใต้ดิน คาเอลหยุดนิ่งในทันที สัญชาตญาณนักล่าจ่าฝูงตื่นตัวถึงขีดสุด ดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาวลึกล้ำดุจห้วงเหวสมุทรที่ไร้ก้นบึ้งวาวโรจน์“มีบางอย่าง... ไม่บริสุทธิ์กำลังเคลื่อนไหว”“ท่านรู้สึกได้ด้วยหรือ?” ซิเลสทีออนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาสัมผัสได้เพียง

ซิเลสทีออนตะโกนสุดเสียงจนคอแห้งผาก ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสสั่นระริกด้วยความสยดสยอง เขาคว้าข้อมือหนาของคาเอลลากออกจากซากปรักหักพัง มุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ด้านหลังอย่างแรงปัง! เสียงประตูไม้ถูกปิดกระแทกจนฝุ่นผงร่วงกราวทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ซิเลสทีออนยืนหอบหายใจจนตัวโยน มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดตา ภาพที่ราชันฉลามสังหารศัตรูชั่วพริบตาเดียวโดยไร้ความปรานีต่อหน้าต่อตาเขาซิเลสทีออนจ้องมองคาเอลที่ยังคงยืนสงบนิ่ง ท่ามกลางซากความปรักหักพังและสายตาหวาดผวาของผู้คนรอบข้าง ร่างกายสูงใหญ่กำยำที่อาบไปด้วยกลิ่นคาวเลือดดูทรงพลังจน น่าเกรงขาม ทว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ราวกับสิ่งที่ทำลงไปเป็นเพียงการจัดการกับสิ่งมีชีวิตไร้ค่าที่บังอาจเข้ามาขวางทางนักล่าเช่นเขา“ท่าน... ท่านทำบ้าอะไรลงไป?” ซิเลสทีออนตะโกนถาม เสียงของเขาสั่นเครือพลางถลาเข้าไปกุมมือหนาที่เปื้อนเลือดสีน้ำเงินเข้มนั้นไว้แน่น หยดเลือดเย็นชืดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วของซิเลสทีออนจนเขาสั่นสะท้านทั้งร่าง“เลือด... ข้านึกว่าเป็

เขาสบนัยน์ตาสีอความารีนเจิดจรัสที่รื้นไปด้วยน้ำตาของคนรัก “เพราะเจ้า คือคนเดียวที่ข้าหวงแหนที่สุด ทั้งบนบกและใต้ทะเล”เมื่อเห็นความเปราะบางและรักแท้ที่แฝงมากับความดุร้าย ซิเลสทีออนก็ไม่อาจโกรธได้ลงอีกต่อไป เขาเพิ่งเข้าใจว่าที่คาเอลทำไป ไม่ใช่เพราะกระหายเลือด แต่เพราะคาเอลรักเขามากเกินกว่าที่ใจของนักล่าตนหนึ่งจะแบกรับไหวซิเลสทีออนรีบถลาเข้าไปคว้าคาเอลเข้ามากอดแน่น ซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่สั่นเทา ปลดปล่อยกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรเย็นบริสุทธิ์อย่างอ่อนโยน เพื่อโอบล้อมและบรรเทาความเจ็บปวดในใจของราชันจอมดื้อ“ขอบคุณนะคาเอล ขอบคุณที่ท่านรักข้ามากถึงขนาดนี้”ซิเลสทีออนกระซิบเสียงสะอื้น เขาซึมซับเอาความเศร้าและความโกรธของคาเอลมาไว้ที่ตัวเอง“ข้าขอโทษที่ต่อว่าท่าน... ข้าแค่ไม่อยากให้มือของท่านต้องเปื้อนเลือด เพื่อข้าอีกแล้ว” สองร่างกอดกันกลมกลางห้องเก็บอุปกรณ์ที่มืดสลัว ต่างคนต่างร้องไห้ออกมาด้วยความเข้าใจในกันและกันหลังพายุอารมณ์สงบลง ห้องเก็บอุปกรณ์ที่เคยมืดสลัวอบอวลไปด้วยความเข้าใจ ซิเลสทีออนร้องไห้เป็นเพื่อนคาเอลจนตาบวมช้ำ แผ่นอกกว้างที่เคยสั่นเทาของราชันฉลามบัดนี้กลับมาอบอุ่นและมั่นคงอีก

ดร.หนุ่มแอบอมยิ้มอยู่คนเดียวพลางคิดในใจว่า ถ้าเราใส่ชุดคู่กันแบบนั้น พวกเราคงจะดูเหมาะสมกันมากแน่ๆ เขาตั้งใจว่าจะใช้โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อให้คาเอล ถ่ายรูปคู่ใบแรกของเราเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกในคืนนี้เลย ทั้งคู่จบวันด้วยการทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารชั้นนำบนยอดตึกสูง พื้นที่ส่วนตัวที่สามารถมองเห็นแสงไฟของเมืองน็อกไทร่าได้อย่างชัดเจน มันระยิบระยับราวกับดวงดาวบนดิน บรรยากาศเงียบสงบและโรแมนติกจนหัวใจสั่นไหว ซิเลสทีออนกำลังละเลียดไอศกรีมรสวานิลลาคำสุดท้ายพลางหัวเราะที่เห็นคาเอลตั้งอกตั้งใจกินไอศกรีมช็อกโกแลตของตัวเอง ทว่าจู่ๆ ราชันฉลามก็วางช้อนลง ดวงตาสีรัตติกาลไร้ดาววาวระยับภายใต้แสงไฟสลัว“ข้าอยากรู้ว่าสีขาวของเจ้า... จะรสชาติดีกว่าสีดำของข้าไหม?”ไม่รอคำอนุญาต คาเอลลุกจากที่นั่งของตน โน้มใบหน้าคมกริบลงมาหาซิเลสทีออนที่ยังไม่ทันตั้งตัว มือหนาเชยคางมนขึ้น ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาในตอนแรก คาเอลสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าชิมความหวานของไอศกรีมวานิลลาที่ยังหลงเหลืออยู่ในปากของซิเลสทีออนอย่างหิวกระหาย“อื้อ...” ซิเลสทีออนครางแผ่วในลำคอ สัมผัสวาบหวามและร้อนแรงของคาเอลทำเอาเขารู้

แท้จริงแล้วซิเลสทีออนรู้อยู่แก่ใจดีว่าเขากำลังหนีความจริง เขาหนีสายตาดูถูกเหยียดหยามของเผ่าพันธุ์เดียวกันที่มองว่าความอ่อนโยนคือความพ่ายแพ้ และมองว่าความเมตตาคือความอ่อนแอที่ไร้ค่า เขาจึงเลือกที่จะมาอยู่ที่เกาะแห่งนี้ เพราะที่นี่มองเห็นคุณค่าในสิ่งที่เขาสร้างสรรค์ ไม่ใช่ตัดสินเขาเพียงเพราะเพศหรือพละกำลังทางกายภาพแม้ในตอนนี้เขาจะมีครอบครัวที่รัก มีคาเอลที่คอยอยู่เคียงข้าง และมีเพื่อนที่ดีคอยสนับสนุน แต่ทว่าในส่วนลึกของหัวใจยังคงมีความหวาดระแวงฝังรากลึก เขาเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่าหากวันหนึ่งคาเอลไม่อยู่ปกป้อง หรือหากทุกคนรอบกายหายไป เขาจะยังสามารถยืนหยัดได้อย่างไร ภายใต้แรงกดดันมหาศาลของโลกใต้สมุทรที่ตัดสินคุณค่าของบุคคลด้วยความแข็งกร้าวและอำนาจดิบเถื่อนเพียงอย่างเดียวซิเลสทีออนรักการใช้ชีวิตบนเกาะ รักแสงแดดยามเช้าและเสียงหัวใจของมนุษย์ เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะให้คาเอลคิดเหมือนกัน อยากให้ราชันผู้ยิ่งใหญ่ได้สัมผัสถึงความสุขที่เรียบง่ายโดยไม่ต้องใช้พละกำลังตัดสินทุกอย่าง คาเอลที่สัมผัสได้ถึงความกังวลนั้นจึงเริ่มขับขานบทเพลงเงือกโบราณเพลงกล่อมที่ไพเราะและอบอุ่นเสียจนความน้อยเนื้อต่ำใจในอกทุ