All Chapters of อัลฟ่าเกล็ดเงินกับอีนิกม่าฉลามหัวค้อน : Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันใหม่บนเกาะอาเธรอส เริ่มต้นด้วยความสดใสจนน่าอัศจรรย์ แสงแดดสีทองอ่อนทอประกายพาดผ่านเพดานกระจกของห้องนอนชั้นบน ปลุกให้ซิเลสทีออนตื่นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ร่างสูงโปร่งขยับกายแผ่วเบาใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ความร้อนรุ่มที่เคยแผดเผา เมื่อคืนอันตรธานหายไปเหลือเพียงความเบาสบายและกลิ่นอายสะอาดสะอ้านของห้องนอนที่คุ้นเคยเมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำ ผิวพรรณของเขาดูผุดผ่องเป็นพิเศษจากการที่ร่างกายได้รับน้ำทะเลอย่างเต็มที่เมื่อคืน ผิวขาวจัดดุจมุกสะท้อนแสงแดดเป็นประกายละมุนตา เส้นผมยาวสลวยสีชมพูอ่อนถูกเช็ดจนแห้งหมาด ล้อมกรอบใบหน้าเรียวที่ดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง ดวงตาสีอความารีนเจิดจรัสราวกับน้ำทะเลในเขตน้ำตื้นทอประกายระยิบระยับ แม้แววตาจะแฝงความหม่นเศร้า แต่เมื่อเขายืนส่องกระจกและจัดแต่งทรงผมให้เข้าที่ ใบหน้าของเขาก็กลับมาดูเรียบเฉยและสงบนิ่งดังเดิมซิเลสทีออนเลือกสวมใส่เสื้อผ้าโทนสีที่เขาหลงรัก ซึ่งล้วนแต่เป็นสีที่ให้ความรู้สึกเย็นตาและสะอาดสะอ้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าเนื้อบางเบา แขนยาวเกินข้อมือมานิดหน่อย กางเกงสแล็กสีครีมอ่อน ตัดเย็บอย่างประณีต ขริบปลายขาให้พอดีกับข้อเท้าเรียว ผ้าพันค

กลิ่นของซิเลสทีออนอ่อนโยนแต่ทรงอำนาจ เหมือนลมหายใจแรกของฤดูหนาว ความเย็นจัดที่แตะแก้มเบาๆ คล้ายผงหิมะที่กำลังละลายบนผิว ทว่าเมื่อสูดเข้าไปลึกกลับมีความเค็มอ่อนๆ ของทะเลซ่อนอยู่ เป็นความสดชื่นที่เย็นซ่าน แต่กลับอบอุ่นอย่างไม่เข้าใจ บางครั้งเหมือนกลิ่นน้ำฝนที่ตกกระทบผิวน้ำ บางครั้งเหมือนลมทะเลยามเช้าปะทะกับเกล็ดน้ำแข็ง และในยามที่อารมณ์ปั่นป่วนเช่นนี้ กลิ่นของเขาจะเข้มข้นจนรู้สึกเหมือนพายุหิมะกำลังค่อยๆ ล้อมรอบผืนทะเลสีครามกลิ่นนี้คือคำเตือน คือคำเชิญชวน และคือคำสาปอันตราย โดยเฉพาะเมื่อเข้าใกล้ฤดูผสมพันธุ์ กลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรจะหวานขึ้นจนกลายเป็นแรงดึงดูดที่แม้แต่ ราชันแห่งโลกใต้สมุทรก็ไม่อาจเมินเฉยได้รัศมีของกลิ่นแผ่กว้างนับสิบกิโลเมตร ผู้คนที่อยู่ใกล้ต่างชะงักงัน ริมฝีปากแห้งผาก หายใจลำบากเหมือนร่างถูกล่ามด้วยแรงดึงดูดประหลาด บางคนขนลุกซู่เหมือนถูกลมหนาวจัดพัดผ่านต้นคอ แม้แต่อัลฟ่าด้วยกันยังหัวใจเต้นผิดจังหวะ พวกเขารับรู้ในทันทีว่านี่คือกลิ่นของเผ่าพันธุ์พิเศษ กลิ่นที่สั่งให้ก้มหัวโดยธรรมชาติทุกสิ่งรอบกายเงียบงันลงจนน่ากลัว เมื่อเสียงสัญญาณสุดท้ายในใจสิ้นสุด

ผิวน้ำที่สั่นไหวเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ตอบกลับมา พี่ชายมองน้องชายด้วยสายตาห่วงใยปนขุ่นเคือง การดื้อเงียบแบบนี้คือสิ่งที่ซิเลสทีออนทำบ่อยเกินไป แต่เมื่อเห็นร่างน้องสงบลง เขาก็ถอนหายใจยาว รอจนฟีโรโมนอัลฟ่าลดระดับเหลือเพียงกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรอ่อนๆ ที่ไม่เป็นภัยอีกต่อไปหลังซิเลสทีออนขึ้นจากน้ำและคืนร่างมนุษย์เรียบร้อย ทั้งคู่ก็ย้ายมาคุยกันที่ห้องนั่งเล่น เซเลสเชียลนั่งไขว่ห้างบนโซฟาอย่างสง่างามสมฐานะองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เงือก เขาถอนหายใจหนักก่อนจะเริ่มบทสนทนาที่จริงจัง“เสด็จพ่อ เสด็จแม่คิดถึงเจ้ามาก... เหล่าพี่น้องเองก็เช่นกัน” ซิเลสทีออนยังคงเงียบและไม่ยอมสบตา เซเลสเชียลจึงจ้องลึกเข้าไปราวกับจะค้นหาความจริง“เหตุใดเจ้าไม่ยอมกลับบ้าน? จะใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ไปถึงเมื่อไหร่?” ความเงียบยังคงปกคลุมโถงรับแขก พี่ชายจึงกดเสียงให้ต่ำและเด็ดขาดลง “นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ครอบครัวมาตามเจ้า หลังจากนี้ คนที่จะขึ้นมาหาเจ้า... คือราชันแห่งโลกใต้สมุทร... ซิเลสทีออนได้ยินที่พี่พูดใช่ไหม”แสงจากโคมไฟระย้าภายในห้องนั่งเล่นสาดกระทบเส้นผมสีเงินดูราวกับโลหะเย็นที่อาบไล้ด้วยรัศ

“ข้าไม่ได้เป็นฝ่ายผิด... เขาต่างหากที่ผิด เจ้าฉลามหัวค้อนจอมลวงโลกนั้น!”เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังก้องในห้องนอนที่ถูกอาบด้วยแสงสลัวเพียงครึ่งเดียว กระทั่งแสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบลงบนผิวเนียนละเอียด แสงนั้นปลุกปลอบเกล็ดเงาเล็ก ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนหลังมือให้ทอประกายระยิบระยับล้อไปกับแสงแดดกลางห้องรับแขกที่บรรยากาศหนักอึ้ง เซเลสเชียลยืนตระหง่านกอดอกนิ่ง ร่างสูงโปร่งของเขาดูสง่างามทว่าเข้มงวด จ้องมองน้องชายตัวดี ที่เขาเพิ่งจะสาดถ้อยคำเตือนสติชุดใหญ่รุนแรงราวคลื่นซัด แต่ทว่าซิเลสทีออนทำเพียงค้อมหน้าต่ำ หลบเลี่ยงการสบตา และปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นกำแพงขวางกั้น เขาจนใจเหลือเกิน ทุกคนในครอบครัวต่างคาดหวังว่าเขาจะทำสำเร็จ แต่ดูสิที่เจ้าเด็กดื้อนี่ทำเข้าสิ“พี่ยังโกรธข้าอยู่หรือ?” น้ำเสียงทุ้มนั้นนุ่มนวลและสั่นพร่า ซิเลสทีออนค่อยๆ เดินเข้าหาพี่ชาย เอื้อมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยคว้าจับชายเสื้อ“ซิเลสการที่เจ้าหนีเขาออกมาเช่นนั้น มันทำให้...”  เซเลสเชียลหลุบตาลงมองปลายนิ้วที่รั้งเสื้อเพียงครู่ เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่

“มนุษย์ปลูกผักได้สวยดีนะ ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงชอบที่นี่” เซเลสเชียลกวาดสายตามองโดยรอบด้วยความทึ่ง“พี่ลองกินอันนี้สิ” ซิเลสทีออนรีบเอาใจด้วยการสั่งสลัดผักสดกรอบสีสันน่าทานถึงสามจานใหญ่ แซนด์วิชธัญพืชเนื้อนุ่ม และนมจากพืชที่คัดสรรมาอย่างดี อาหารเหล่านี้คือหัวใจหลักของชาวเงือกที่ไม่นิยมเบียดเบียนชีวิตสัตว์อื่น และในห้วงทะเลลึก พวกเขายังคงกินพืชน้ำและสาหร่ายเรืองแสงเป็นหลักตลอดมื้ออาหารทั้งสองพูดคุยถึงเรื่องราวเก่าๆ จนความตึงเครียดบนใบหน้าของเซเลสเชียลค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก พี่ชายมองหน้าน้องชายด้วยแววตาอาทร“ข้า... คิดถึงเจ้าจริงๆ นะ”“ข้าก็คิดถึงพี่” ซิเลสทีออนชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยี ความผูกพันทางสายเลือดนั้นตัดอย่างไรก็ไม่ขาดบริเวณย่านนี้คือเขตพื้นที่สีเขียวที่รวมเหล่ามนุษย์สัตว์ไว้หนาแน่นที่สุด พวกเขาเดินเข้าออกอาคารสูงด้วยท่าทางสง่างาม แม้จะเป็นเมืองเล็กๆ ทว่าทุกคนต่างเคารพกฎหมายชุมชน เนื่องจากพื้นบริเวณนี้ใกล้โรงเรียนและโรงพยาบาลจึงมีกฎหมายควบคุมการปล่อยฟีโรโมนข่มขวัญหรือใช้คลื่นอำนาจปะทะกันฉบับพ