เข้าสู่ระบบเมียถือเป็นที่สุดในดวงใจอยู่เหนือกว่าสิ่งใดทั้งปวง…เป็นคติประจำใจที่มังกรคิดขึ้นมาเอง แล้วก็ใช้มาตลอดหลายปี แถมยังมีอีกอย่างที่ต้องท่องให้ขึ้นใจ คือ…เมียไม่เคยผิด“ส่งลูกเข้านอนแล้วหรอคะ”โรสรินถามขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา เมื่อรู้สึกได้ว่าพื้นบนที่นอนข้างกายยุบตัวลง แล้วจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสามีจอมเจ้าเล่ห์ของเธอคนตัวโตขยับเข้ามาสวมกอดร่างบางอย่างแสนรักเหมือนทุกค่ำคืน มังกรกับโรสรินอยู่กินกันมาเกือบสิบปีแล้ว และที่สำคัญไม่มีวันไหนเลยที่เราสองคนไม่มีกันและกัน หลังจากคลอดเด็กชายภาคินน์ได้หนึ่งปีมังกรก็ชวนเธอเข้าพิธีวิวาห์อีกรอบ ต่อให้โรสรินจะปฏิเสธหัวชนฝาแค่ไหนก็ไม่อาจคัดค้านหลายเสียงของคนในบ้านนี้ได้เลยงานมงคลสมรสในครั้งนี้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานไม่ได้มีเพียงญาติพี่น้องของใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแค่ไม่กี่คน เหมือนเมื่อครั้งก่อนคราวนี้ตระกูลรัตนไพลศาลเล่นใหญ่แจกการ์ดเชิญแขกที่รู้จักแทบจะทั้งทั่วฟ้าเมืองไทยมาร่วมงาน ยังไม่รวมสื่อมวลชนที่มังกรเทียบเชิญมาทุกสำนัก ราวต้องการจะป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรู้จนถึงตอนนี้หญิงสาวไม่ใช่สะใภ้ก้นครัวเหมือนเก่าอีกแล้ว ทุกคนต่างรู้จักโรสรินในนามสะใภ้หมื่นล้
หนูน้อยภาคินน์วัยแปดขวบ…ณ งานสังคมงานหนึ่งคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมาย แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนมีแต่บรรดาลูกผู้ลากมากดี แต่โรสรินในตอนนี้ค่อนข้างชินชาและทำตัวกลมกลืนไปกับคนพวกนี้เสียแล้ว เพราะหลายปีมานี้มังกรมักจะควงเธอแล้วก็หอบหิ้วเอาลูกชายตัวน้อยไปออกงานด้วยเสมอทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องสนใจในตอนนี้! หญิงสาวกำลังสอดสายตาหาลูกชายจอมซนในวัยแปดขวบ ซึ่งเมื่อครู่ยังเห็นวิ่งเล่นกับเด็กคนอื่นๆ อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้โรสรินจะเข้าไปถามสามีก็เกรงใจ ในเมื่อมังกรกำลังติดพันธ์อยู่ในวงสนทนากับบรรดานักธุรกิจท่านอื่นๆ หญิงสาวเลยต้องเดินตามหาลูกชายเอง “คินน์ลูก!!!” คนเป็นแม่ตะโกนเรียกลูกชายด้วยโทนเสียงที่ไม่เบานัก เพราะเสียงดนตรีในงานค่อนข้างดังพอสมควร เธอจึงไม่ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนแถวนั้น“แม่ครับดูน้องสิ น่ารักไหมครับ”เด็กชายภาคินน์หันไปยิ้มแฉ่งให้มารดา แล้วชี้ชวนให้ดูเด็กหญิงตัวน้อยในรถเข็นที่เขาหายมาเล่นด้วยพักใหญ่แล้ว โรสรินเดินเข้าไปใกล้แล้วส่งยิ้มอย่างเกรงใจให้ผู้เป็นแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารัก“โรสต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ให้ปล่อยลูกชายมารบกวนคุณกับลูก” “ไม่ได้รบ
“อย่ามาทำสำออยไปหน่อยเลย โรสไปอาบน้ำดีกว่าง่วงแล้ว” โรสรินตัดบทเพราะรู้สึกง่วงจริงๆ สงสัยจะนอนนิ่งๆ อยู่ที่โรงพยาบาลนานเกินไปเลยขี้เกียจจนเคยตัว“งั้นพี่ไปผสมน้ำอุ่นให้อาบนะ โรสจะได้สบายตัว”ชายหนุ่มวิ่งแจ้นหายเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยไม่รอฟังคำทัดทานอะไรจากหญิงสาว พอมาอยู่หน้างานจริงๆ เข้า มังกรกลับเงอะงะทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยผสมน้ำอาบเองมาก่อนโรสรินเห็นท่าจะไม่ได้เรื่องเลยต้องเข้าไปยืนสั่งการใกล้ๆ ไม่เช่นนั้นวันนี้เธอคงไม่ได้อาบน้ำแน่ “โรสรักพี่กรนะคะ” พอเห็นความตั้งใจของเขาที่พยายามทำทุกอย่างให้เธอ โรสรินก็อยากบอกรักเขาอีกรอบเพื่อเป็นการตอบแทน“พี่จะเป็นสามีที่ดีอย่างนี้ตลอดไปเลย ถ้าได้ยินคำนี้ทุกวัน” ประโยคบอกรักจากโรสรินเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ ได้ฟังครั้งใดรู้สึกชื่นใจเป็นบ้าถ้าไม่ติดว่าท้องอยู่เขาคงจับฟัดไปหลายทีแล้ว“โรสรักพี่กรนะคะ” หญิงสาวย้ำกับเขาอีกรอบ “โรสรักพี่กรนะคะ” เห็นมังกรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วก็ได้ใจ“พี่ชอบฟังนะ แต่พอฟังบ่อยๆ แล้วพี่เกิดอารมณ์ ถ้าโรสพูดอีกสักคำเดียวพี่อาจจะทนไม่ไหวแล้วจับโรสปล้ำก็ได้นะคนดี”“แต่โรสท้องลูกของเราอยู่นะคะ แล้วก็ป่วยด้วยคุณมังกรจะรังแกเ
ตลอดระยะเวลาที่โรสรินนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล มังกรคอยดูแลเอาใจใส่เธอชนิดที่ว่าไม่เข้าใกล้คำว่าขาดตกบกพร่องเลยสักนิดคุณท่านทั้งสองเสนอให้จ้างพยาบาลพิเศษเพื่อมาผลัดเปลี่ยนกับมังกรแต่เขาปฏิเสธ แล้วยืนกรานว่าเขาดูแลเธอเพียงคนเดียวได้ ซึ่งโรสรินพิสูจน์แล้วว่ามังกรทำอย่างนั้นได้จริงๆ และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการรักษาเธอจะได้เลิกนอนนิ่งๆ เหมือนผักเฉาๆ เสียที พ่อของลูกออกไปจัดการเรื่องเอกสารและค่ารักษาพยาบาลต่างๆส่วนโรสรินมีหน้าที่แค่รอมองไปรอบๆ ห้องที่เคยใช้นอนพักรักษาตัวอยู่นานนับเดือนเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีมุมไหนที่เธอจำไม่ได้ ห้องพักฟื้นสำหรับคนไข้วีไอพีในโรงพบาลเอกชนสุดหรูโรสรินไม่กล้าจินตนาการเลยว่าค่ารักษาจะแพงหูฉี่แค่ไหน แต่เอาเถอะตอนนี้โรสรินไม่กลัวแล้วเพราะมีพ่อของลูกอยู่ข้างๆจังหวะที่โรสรินกำลังหวนคิดถึงอดีตอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนที่เธอคุ้นหน้าเป็นอย่างดี คุณผู้หญิงและคุณท่านมาหาเธอที่โรงพยาบาลแทบทุกวัน ส่งข้าวส่งน้ำด้วยตัวเองไม่เคยขาด “พ่อกับแม่มารับกลับบ้าน เตรียมตัวกันเสร็จหรือยังแล้วเจ้ามังกรละ”“เตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณมังกรกำลัง
“คุณมังกร! เกิดอะไรขึ้น! พี่โรสเป็นยังไงบ้างคะ”เด็กสาวที่มังกรคุ้นตาเป็นอย่างดีวิ่งหน้าตาตื่นตระหนกเข้ามาหาเขา มะปรางได้ยินเสียงรถขับออกมาจากบ้านเธอแต่พอวิ่งออกมาก็ไม่เจอใครแล้ว เลยตัดสินใจเดินไปบ้านพี่โรสถึงได้รู้ว่ามีปัญหาเกิดขึ้นแน่ และโชคดีที่วันนี้หมอทิมไม่ได้เข้าเวรเธอเลยขอความช่วยเหลือจากเขาได้“ไม่รู้ พี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นโรสเข้าไปในห้องนั้นตั้งนานแล้วยังไม่ออกมาเลย”ชายหนุ่มสายหน้าตอบทั้งน้ำตา น้ำเสียงของมังกรสั่นไหวจนคนฟังต้องพยายามจับใจความเอาเอง ไหนจะแววตาที่เลื่อนลอยสร้างความน่าสงสารให้คนที่พบเห็นยิ่งนัก “มะปรางอยู่ดูแลคุณมังกรนะ พี่จะเข้าไปดูข้างในให้เอง”มะปรางพยักหน้ารับหมอทิมจึงใช้สิทธิ์ความเป็นหมอเพื่อเข้าไปดูสถานการณ์ข้างใน“ปรางว่าคุณมังกรลุกขึ้นมานั่งดีๆ ก่อนดีกว่าค่ะ”มังกรลุกขึ้นตามแรงพยุงแล้วเดินมานั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินแทน“มะปรางพี่กลัว ทำไมโรสกับลูกยังไม่ออกมาสักที มันนานเกินไปแล้วนะ”ใบหน้าหล่อเหลามีหยาดน้ำตาไหลลงมาตลอดเวลา เป็นครั้งแรกเลยที่มังกรร้องไห้ออกมาโดยไม่นึกอายใคร นาทีนี้ใครจะสนลูกกับเมียเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้างก็ไม่รู้“ไม่ต้องกลัว
โรสรินยังคงดำเนินชีวิตเหมือนเดิมทุกอย่างแม้อายุครรภ์จะเข้าสู่เดือนที่เจ็ดแล้วก็ตาม ถึงจะลำบากไปบ้างในบางเรื่องเพราะหน้าท้องที่ขยายใหญ่ขึ้น ถือว่ายังดีที่มีมังกรคอยช่วยเหลือดูแลเอาใจใส่เธออย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่ใช่ว่าโรสรินไม่เคยหวั่นไหวกับมังกรเลยตลอดระยะเวลาที่เขาทำดีด้วย แต่เธอแค่ต้องพยายามหักห้ามใจตัวเองอย่างหนัก เพื่อไม่ให้เผลอไผลลงไปติดกับดังที่เขาวางเอาไว้“โรสพี่นับออเดอร์ลูกค้าที่จะมารับหน้าบ้านครบแล้ว ให้พี่ยกออกไปวางข้างนอกเลยไหม”เสียงมังกรดึงสติของโรสรินกลับมา พอเข้าใจคำถามเธอก็พยักหน้าตอบ ร่างสูงหอบหิ้วขนมออกมาวางเรียงหน้าบ้านเพื่อรอลูกค้านึกแล้วก็ขำตัวเองใครจะไปคิดว่านายมังกร รัตนไพลศาล ที่มีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานบริษัท นั่งจับปากกาเซ็นเอกสารก็ได้รับเงินทีเป็นร้อยล้านบาท จะต้องมายืนขาแข็งนับขนมตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อแลกกับเงินค่าจ้างวันละสี่สิบบาท“วันนี้ออกมาเอาแต่เช้าเลยนะครับป้าจันทร์”มังกรทักทายลูกค้าเจ้าประจำที่มารับขนมเป็นเจ้าแรก ชายหนุ่มหน้าหล่อกลายเป็นที่ชินตาของลูกค้าทุกคนที่แวะเวียนกเข้ามาซื้อขนมและตั้งแต่มีพ่อหนุ่มคนนี้มาช่วยก็ไม่มีใครกล้ากล่าวหาโรสรินว่าเป็







