All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

วันนี้พ่ออาคมกับน้องชายจะพาไปกินข้าวป่า มีลุงแดงสามีของป้าแจ้งไปด้วย และกันกับน้องชายของเขาอีกสองคนกำลังจะตามมาภายหลัง ‘ปกติก็กินที่ป่าทุกวัน ยังจะมีที่เป็นป่ามากกว่านี้อีกหรือ?’ พวกเขาเดินทางด้วยเกวียนอีกตามเคย แม่อวนให้ลูกชายไล่ต้อนควายไปผูกไว้ที่นากัน มันใกล้แหล่งน้ำและใกล้ที่ที่พวกเขาจะไปหาปลากัน พอมาถึงเอมอรถึงรู้ว่ามันเป็นป่าจริงๆ สองข้างฝั่งลำน้ำมีไม้พุ่มเล็กๆขึ้นเต็มตลอดสาย บางช่วงมองเห็นโขดหินโผล่ขึ้นมาใกล้ๆกับชายฝั่ง มองไปด้านหน้าเป็นท่าน้ำเวิ้งกว้างบนพื้นดินมีรอยสัตว์สี่เท้าเต็มไปหมด แม่อวนเล่าว่าท่าน้ำแห่งนี้ชาวบ้านจะเอาวัวควายมากินน้ำและนอนแช่น้ำ ความจริงแล้วท่าน้ำมีหลายที่ แต่ที่นาของกันก็เป็นอีกหนึ่งที่ที่เป็นทางผ่านให้ชาวบ้านลงมาลำน้ำแห่งนี้เพื่อหาปลาและนำวัวควายมาเลี้ยง “แม่คะ…แล้วเขาเรียกป่านี้ว่าป่าอะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่ป่าเต็งรังเหมือนที่อยู่ในป่าช้า “ป่าบุ่งทาม ยามหน้าฝนน้ำท่วมปลามันสิขึ้นมาไข่หลายแท้ตั้ว มึงเตรียมโตไว้ถ่าเฮ็ดปลาแดกโลด” (ป่าบุ่งทาม เวลาหน้าฝนน้ำท่วมปลามั

พอทุกคนขึ้นจากน้ำก็มารุมกันที่กองไฟ เพราะความหนาวทำให้ปากเขียวปากม่วงกันไปหมด ทุกคนนำผ้าขาวม้าของตัวเองมาพันรอบกายแล้วนั่งผิงไฟรอกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ช่วงหน้าหนาวปลาจะมันมากทำให้ย่างไปไฟก็ลุกขึ้นมาไหม้ปลา กว่าจะย่างเสร็จคนย่างก็ต้องทะเลาะกับควันไฟไปตั้งเท่าไหร่ เมื่ออาหารพร้อมทุกอย่าง มีส้มตำที่ตำใส่มะกอกป่าซึ่งเอมอรเคยกินตอนอยู่บ้านกับพ่อที่อยุธยา ตอนนี้มันก็ดูน่ากินมาก ปลาย่างก็หอมน่ากิน ส้มตำตักใส่ใบตองที่แม่อวนตัดมาพร้อมกับวางปลาย่างไว้ข้างๆ แต่อีกอย่างเธอพึ่งเคยเห็นมันคือแกงปลาใส่สะเดาดินทุกคนบอกมันมีรสขมแต่อร่อยมาก ปลาที่แกงจะเป็นปลาแขยง ปลาก่าหรือปลาหมอช้างเหยียบและปลาขี้เฮี่ยหรือปลากดหิน ปลากดหินหน้าตามันประหลาดสุดเป็นปลาที่ไม่มีเกล็ดลักษณะคล้ายปลาแขยงแต่ตัวมันสีดำและมีลายสีเหลืองพาดผ่าน “พี่นางซิมเบิ่งแหมะ แซบคักเดี๋ยวเจ้าสิติดใจ” (พี่สะใภ้ชิมดูสิ อร่อยมากเดี๋ยวคุณจะติดใจ) ศรน้องชายคนที่สี่ของกันบอกกับว่าที่พี่สะใภ้ กันตักปลาก่ามาให้เธอลักษณะมันเหมือนปลาหมอแต่ลำตัวกว้างกว่า เอมอรจึงลองกินไปทีละอย่าง สุดท้ายเลยลองซดน้ำแกงปลา รสชาติขมกลมกล่อมบวกกับความม

วันนี้มีหนังกลางแปลงมาฉายเพื่อแลกข้าวเปลือกหรือข้าวสารจากคนในหมู่บ้าน น้ำฝนจึงคิดว่าเดี๋ยวไปชวนเอมอรไปดูหนังด้วยกัน “แม่อวนอรอยู่บ่อ” (แม่อวนอรอยู่มั้ยคะ) น้ำฝนเพื่อนของเอมอรเอ่ยถามแม่อวน น้ำฝนเป็นเพื่อนรักของเอมอรตั้งแต่สมัยตอนเรียนหนังสือด้วยกันจนกระทั่งโตเป็นสาวมาจนถึงทุกวันนี้ เคยปีนต้นไม้และท้าต่อยผู้ชายมาด้วยกัน “แมนหยังล่ะอีหล้า มันอยู่เทิงเฮียนพุ่นแล้ว” (มีอะไรล่ะนังหนู มันอยู่บนบ้านนู่นแหละ) “อร!” เสียงน้ำฝนตะโกนเรียกเอมอร เธอกำลังนั่งดูยายเจียนหมากจีบพลูเพราะยายของเธอกินหมากจนฟันดำไปหมด เอมอรชะเง้อหน้าไปมองแล้วก็ขานรับ “คะ” “มาเคอะมาคะหยังอยู่นี่ ไปเบิ่งหนังนำเฮาบ่อนิ่” (มาเคอะมาคะอะไร ไปดูหนังด้วยกันกับเรามั้ยเนี่ย) เอมอรนั่งทำหน้างง คิ้วเรียวสวยเคลื่อนเข้าหากันจนเกือบจะชิด น้ำฝนเป็นคนตัวเล็กแต่ผิวคล้ำกว่าเอมอรมากเป็นคนพูดจาโผงผาง และดูทะมัดทะแมงคล้ายกับผู้ชาย “เอ๋าอีนี่แหม จำฮอดหมู่บ่อได้บาดนี่” (เอ๋าอรอะ จำแม้กระทั่งเพื่อนไม่ได้เลยทีนี้) น้ำฝนพูดออกมาน้ำเสียงปนขบขันได้ยินแต่ชาว

เสร็จธุระจากทางบ้านแม่ของกันรีบเดินมาหาแม่อวนถึงบ้าน ซึ่งบ้านของทั้งสองครอบครัวห่างกันไม่ถึงห้าร้อยเมตร “แม่มึงอยู่บ่อหล้า” (แม่มึงอยู่มั้ยนังหนู) แม่ปุ่นเอ่ยถามเอมอรขณะที่เธอกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ “อยู่ข้างบนค่ะ” เอมอรตอบและชี้มือขึ้นไปบนบ้าน แม่ปุ่นจึงเดินขึ้นบันไดไป “เอ๋าเฒ่า มีหยังล่ะคือมาแต่เช้าแท้” (เอ๋าเฒ่า มีอะไรล่ะทำไมมาแต่เช้าจัง) แม่อวนรู้สึกประหลาดใจที่แม่ปุ่นมาหาแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ “มีเรื่องสิเว้านำ ว่าสิให้หยับมื้อแต่งเข้ามาอีกได้บ่อ” (มีเรื่องจะคุยด้วย ว่าจะให้เลื่อนวันแต่งงานเข้ามาอีกได้มั้ย) แม่ปุ่นทำเสียงกระซิบกระซาบเพราะกลัวเอมอรจะได้ยิน “คือว่าจั่งสั้นล่ะ ข่อยได้มื้อนำพ่อใหญ่จ้ำมาแล้วแหมเฒ่าปุ่น” (ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ฉันได้วันจากพ่อใหญ่จ้ำมาแล้วน่ะสิยายปุ่น) พ่อใหญ่จ้ำเป็นทั้งหมอดู คนหาฤกษ์หายามต่างๆและรดน้ำมนต์เป่าหัวให้กับเด็กเล็กที่เป็นไข้หรืออาการไม่สบายอย่างอื่นในหมู่บ้านแห่งนี้ “ลองไปถามเพิ่นเบิ่งให้ใหม่แหน่ ถ้าหยับเข้ามาอีกสิมีมื้อบ่อ” (ลองไปถามแกดูอีกรอบหน่อย ถ้าเลื่อนเข้ามาอีกจ

เอมอรเดินเข้ามาหากันท่าทางกล้าๆกลัวๆเพราะควายค่อนข้างตัวใหญ่ ทันใดนั้นแขนแข็งแรงก็ยกร่างบางขึ้นหลังควายโดยเร็วโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว ให้ขาทั้งสองข้างนั่งพาดมาทางฝั่งซ้ายมือหรือเขาเรียกว่านั่งเหยียดซอย “ว้าย! ไอ้คนบ้า” เอมอรร้องออกมาเสียงหลงแถมทำท่าเหมือนจะร้องให้ มือของเขายังจับร่างเธอไว้ แน่นควายยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้รู้ฟ้ารู้ฝนอะไรเลย ว่าคนที่ขี่อยู่บนหลังของมันกลัวมากแค่ไหน มันสะบัดใบหูและหางไปมาเพื่อไล่แมลง เพราะเริ่มมืดแมลงตามป่าก็ยิ่งออกมาเยอะ “หึๆ สิฮ้องเฮ็ดหยัง มันบ่อเป็นหยังดอก อยู่ซือๆอย่าตีงดู๋” (หึๆ จะร้องทำไม มันไม่เป็นอะไรหรอก อยู่นิ่งๆอย่ากระดุกกระดิก) กันทั้งพูดทั้งขำ คงภูมิใจที่แกล้งเธอได้ เพียงแค่อึดใจเดียวเขาก็เหยียบตอไม้แล้ววาดขายาวของเขาขึ้นนั่งคร่อมหลังควายตัวที่เธอขี่ได้อย่างง่ายดาย มือข้างซ้ายจับเชือกควายและประคองร่างเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างจับไม้แส้เพื่อไล่ต้อนควายตัวอื่นๆไปด้วย “ก็คนมันกลัวนี่นา แล้วทำไมไม่บอกดีๆล่ะว่าจะให้ขี่ควายอ้ะ” เอมอรทำเสียงกระเง้ากระงอดแถมยังทำหน้างอเหมือนม้าหมากรุกอีก “เอ้อ สอนมัน