All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

“อรไปดังไฟให้แม่แหน่ไป๋ แม่สิต้มบักหอยกับกี่ตักติ่นสู่กิน” (อรไปก่อไฟให้แม่หน่อยไป แม่จะต้มหอยกับจี่เล็บอ่อนให้กิน) เอ็มอรเดินไปหาเชื้อเพลิงเพื่อก่อไฟให้แม่อย่างรู้งาน ‘หอยน่ะพอได้แต่ตักติ่นเดี๋ยวขอคิดดูอีกที’ แม่อวนเอาตักติ่นเสียบไม้แหลมโรยเกลือนิดหน่อยแล้วนำไปย่างไฟ สุกแล้วก็ยื่นให้เอมอรหนึ่งชิ้น เอมอรจึงหยิบมาเป่าให้หายร้อนก่อนจะเอาเข้าปาก แล้วเคี้ยวกรุบๆมันรสชาติคล้ายๆกับไข่ขาวแต่รู้สึกว่ามันอร่อยกว่า “ขออีกชิ้นนึงได้มั้ยคะแม่” “กูว่าแล้วตั้วว่ามึงสิติดใจ” แม่พูดพร้อมกับยื่นให้ลูกสาวทั้งไม้ “ไม่ได้ติดใจแค่อยากลองดูให้แน่ใจ” พูดไปด้วยปากก็เคี้ยวตุ้ยๆไม่ยอมหยุด พอพ่ออาคมนำรกควายมาให้แม่อวนก็นำรกที่มีทั้งเศษหญ้าเศษฟางข้าวเต็มไปหมดมาล้างให้สะอาดจากนั้นนำหม้อแกงใส่เกลือแล้วม้วนตะไคร้หลายต้นรองก้นหม้อตามด้วยรกควายเอาลงไปทั้งยวงโดยไม่หั่นเป็นชิ้นและก็ไม่ได้ใส่น้ำเปล่าในหม้ออีกด้วย เอมอรจึงเดินเข้าไปยืนดูใกล้ๆ หน้าตามันก็แปลกนิดนึง ไม่ค่อยเหมือนเนื้อสักเท่าไหร่แม่อวนบอกว่าเก็บไว้นานเดี๋ยวจะต้มไม่อร่อยเลยต้องรีบทำ

ครบสามคืนที่นอนอยู่บ้านของภรรยา ในช่วงบ่ายวันถัดมากันพาเอมอรมาบ้านของเขาเพื่อทำความรู้จักกับทุกคนในบ้าน ในวันแต่งานเธอก็พอจะจำหน้าได้บ้างแต่จำชื่อได้ไม่หมดทุกคน เอมอรมาถึงแม่ปุ่นกำลังนั่งกำชับลูกสาวทั้งสองที่กำลังทอเสื่ออยู่ใต้ถุนบ้าน ซึ่งใต้ถุนบ้านนี้ก็กลายเป็นคอกควายเหมือนกับบ้านเธอ เธอพึ่งรู้ว่าอีกไม่นานอามนกับอาพันลูกชายคนที่สองกับลูกสาวคนที่สี่ของบ้านนี้ก็กำลังจะออกเรือนเหมือนกันแต่ถึงจะออกเรือนอย่างไรเสียทุกคนก็ต้องมาทำไร่ทำนาช่วยกันอยู่ดี บ้านของกันเป็นลักษณะคล้ายบ้านของเธอเพียงแต่หลังใหญ่กว่า มีเสาเฉพาะส่วนตัวเรือนสิบหกต้นถ้ารวมในส่วนที่เป็นชานด้วยก็คงเป็นยี่สิบห้าต้น แต่มีห้องแค่สองห้องที่กั้นแยกเป็นสัดส่วนไว้สำหรับลูกสาวคนที่สี่ที่ชื่อมนคนนี้อายุเท่ากับเอมอรและคนเล็กสุดชื่อนิ่มซึ่งเป็นรุ่นเดียวกันกับน้องชายของเธอ ส่วนอีกห้องเป็นห้องพระหรือเขาเรียกว่าห้องเปิง ห้องนี้เป็นห้องโล่งๆสำหรับให้พ่อปู่แม่ย่านอน ห้ามให้ลูกสะใภ้หรือลูกเขยเข้าไปเหยียบเด็ดขาดถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้าน ซึ่งที่บ้านของเธอแม่กับพ่อก็เคร่งครัดเหมือนกัน ส่วนลูกชายคนอื่นๆอยากนอนไหน

กินข้าวเย็นเสร็จกันพาเอมอรไปอาบน้ำที่ลำห้วย เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเธอมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร จุดที่ต้องนุ่งกระโจมอกอาบน้ำในลำห้วยต่อหน้าผู้ชายกับสบู่เพียงก้อนเดียว แต่เพื่อความอยู่รอดยังไงก็ต้องทนไปก่อน อาบน้ำเสร็จก็ขึ้นมากางมุ้งเตรียมที่นอนเหมือนเดิม ส่วนอาศรนั้นเตรียมข้าวเปลือกเพื่อเป็นเหยื่อไปล่อหนู ในมือมีปืนผาหนึ่งอันและไฟฉายไว้สำหรับไปยิงหนู ถ้าตอนนี้กันไม่มีเอมอรเขาก็คงไปกับน้องชายเขาด้วย หลังจากทั้งสองเข้าไปอยู่ในมุ้งด้วยกันแล้ว กันนอนเอามือทั้งสองประสานไว้ที่ท้ายทอยสายตาทอดมองภรรยาอย่างเพลินตา เธอนั่งหันหลังให้เขามือข้างหนึ่งกำลังหวีผมยาวสลวยเบาๆ “อร” “มีหยัง” (มีอะไร) เอมอรแกล้งพูดหยอกเป็นภาษาอีสานโดยไม่ได้หันกลับมามองหน้าคนถาม “เป็นประจำเดือนเซาแล้วแมนบ่อ” (เป็นประจำเดือนหายแล้วใช่มั้ย) มือที่กำลังหวีผมได้แค่ครึ่งทางชะงักไปชั่วขณะ ‘ตายห่า! ลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลยมัวแต่คิดเรื่องกลัวผี จะโกหกอะไรต่อดีวะเนี่ย’ “ค่ะ” ตอบออกไปแล้วอยากจะตบปากตัวเองสักหนึ่งที ‘ทำไมเป็นคนปากไวแบบเน้! ก

วันนี้เอมอรเก็บข้าวของเตรียมตัวจะกลับไปนอนบ้าน ซึ่งอาพันกับอาออดได้ทำบ้านหลังใหม่ไว้สำหรับเธอกับสามีภรรยาเรียบร้อยแล้ว จนเธอนึกแปลกใจว่าทำไมถึงสร้างเสร็จเร็วจัง “เฮ็ดแล้วจักทุ่มล่ะมื้อคืนนิ่” (ทำเสร็จกี่ทุ่มล่ะเมื่อคืนนี้) กันเอ่ยถามพันเรื่องที่น้องทั้งสองกลับจากเลี้ยงควายไปก็ไปทำบ้านให้เขาจนดึกดื่นเป็นเวลาเกือบสิบวัน “เกือบหกทุ่มซุมื้อ” (เกือบเที่ยงคืนทุกวัน) ออดตอบพี่ชาย “อีพ่อกะจ่มเหมิ้ดคืน กลับมาต๊ะเล่นไฮโลเดิกๆดื่นๆกะจ่มอยู่ผู้เดียว จ่มกะจ่มค่อยแนกะใคเนาะเว้าบักแฮงแหม จนข่อยกับบักออดเกือบสิได้ออกมานาตั้งแต่ตีหนึ่งพุ่นตั้วมื้อคืนนิ่” (คุณพ่อก็บ่นทั้งคืน กลับมาจากเล่นไฮโลดึกๆก็บ่นอยู่คนเดียว บ่นเสียงเบาก็ยังพอทนแต่นี่พูดเสียงดังจนผมกับไอ้ออดเกือบจะได้ออกมานาตั้งแต่ตอนตีหนึ่งนู่นแน่ะเมื่อคืนนี้)กันเข้าใจที่น้องพูดดี เพราะพ่อใหญ่ศิลาเป็นคนชอบบ่นทุกเรื่องด่าทุกคนไม่เลือกหน้าแม้แต่เวลาที่หาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดเท้าไม่เจอก็หาว่าลูกหลานเอาไปกินกันหมด พอกลับไปถึงเอมอรถึงกับยืนตะลึงมองดูเรือนหอของตัวเอง กันพาเอมอรเดินเอาของเข้าไปเก็บไว้ที่เขาเรีย

กลับมาถึงบ้านเอมอรเริ่มมีไข้จากพิษของเงี่ยงปลาดุก กันจึงไปเอายาแก้ปวดมาให้เธอกิน แถมมือของเธอมันกำลังบวมเป่ง วันนั้นหน้าที่ทำครัวก็เลยตกเป็นของกัน ซึ่งมันเป็นเรื่องใหญ่ของพ่อใหญ่ศิลาผู้ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร ปลาที่จับมาได้มีจำนวนมากพ่อใหญ่ศิลาก็เอาไปแจกจ่ายคนในหมู่บ้าน เหลือกินก็ย่างไว้ส่วนที่เหลือก็ต้องทำปลาร้า “มันเอาเมียมันเป็นใหญ่ เป็นพอส่ำนี่สิไปเฮ็ดหยังกิน มันไปไสล่ะคือบ่อมาเฮ็ดปลาแดกซอยหมู่” (มันเอาเมียมันเป็นใหญ่ ทำได้แค่นี้จะไปทำอะไรกิน มันไปไหนล่ะทำไมไม่มาทำปลาร้าช่วยเพื่อน)เสียงพ่อใหญ่ศิลาด่าลูกชายและถามหาลูกสะใภ้คนโต “คนสิตายเจ้ากะบ่อเว้นติพ่อ” (คนจะตายพ่อก็ไม่เว้นบ้างเลยเหรอ) กันพูดขึ้นมาเสียงดัง เพราะรู้ว่าภรรยาเป็นไข้สูงจนแทบจะเดินไม่ได้ “มึงอย่ามาขึ้นเสียงกับกู บักสันดาน” (มึงไม่ต้องมาขึ้นเสียงกับกู ไอ้สันดาน) สิ้นคำด่านั้นกันก็ไม่มีโอกาสพูดแทรกขึ้นมาอีกเลย พ่อใหญ่ศิลาสรรหาคำหยาบคายอีกมากมายและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เอมอรนอนฟังเสียงพ่อกับลูกทะเลาะกันเสียงดังลั่นไปทั่ว แล้วน้ำตาก็พลันไหลออกมาอีก คิดถึงตอนตัวเองเป็นไข้ตอนอย