All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ยุค 80: Chapter 31 - Chapter 40

ดายหญ้าอ้อยเสร็จกันพาน้องๆไถเบิกหน้าดินในส่วนที่เป็นนาทาม ไถไปด้วยก็จับเขียดไปด้วย ตอนนี้เอมอรเริ่มที่จะกล้ากินอ่อมเขียดบ้างแล้วและทำเขียดแดดเดียวไว้ทอด ทุกคนใช้เวลาไถเตรียมดินอยู่เกือบหนึ่งสัปดาห์จึงเสร็จกันจึงให้เอมอรและพิงช่วยกันหว่านข้าวหรือเรียกว่าการผายข้าวซึ่งเป็นข้าวเจ้าพันธุ์ลอยน้ำ การผายข้าวจะทำก่อนที่ฝนจะตกลงมาอย่างต่อเนื่อง พอถึงฤดูน้ำหลากข้าวพวกนี้ก็จะยืดขึ้นและลอยขึ้นตามน้ำอีกทีเรียกว่าข้าวนาลอย เอมอรกับพิงสะพายกระบุงคนละอันช่วยหนุ่มๆหว่านเมล็ดข้าวเปลือกในนาจนบ่าขึ้นเป็นรอยแดงไปหมด แถมเดินตามพื้นก็ลำบากเพราะมีแต่รอยไถและดินแข็งไหนจะต้องระวังซากเปลือกหอยอีก เอมอรหว่านไปก็จำไม่ค่อยได้หรอกว่าหว่านไปถึงตรงไหนบ้างแล้ว พอหว่านเสร็จก็ให้พวกผู้ชายไถกลบอีกครั้งก็เป็นอันเสร็จสิ้น ‘จะงอกก็งอกเหอะนะเจ้าข้าวเอ๊ย!’ จากนั้นชายหนุ่มก็ช่วยกันใช้ถุงพลาสติกผูกปลายไม้ไผ่แล้วปักให้รอบทุ่งนาเพื่อเป็นการไล่นก หลังจากผายข้าวเสร็จทุกคนก็ช่วยกันเตรียมพื้นที่เพื่อจะหว่านเมล็ดพันธุ์ปอต่อ โดยการเผาพื้นที่ที่มีหญ้าขึ้นรกก่อนจะไถเปิดหน้าดินไว้ประมาณสามวันจากนั้นนำเ

กั้นปลาเสร็จตอนเช้าก็มาเอาปลาที่อยู่ในลอบและไซ ซึ่งมันมีปริมาณมากเหมือนที่แม่อวนเคยพูดไว้ ได้ทั้งปลาใหญ่ปลาเล็กและกุ้งฝอย ขนย้ายปลาแต่ละทีก็ต้องใช้เกวียน รอบนี้เอาเกลือมาทำปลาร้าที่นาด้วย ทำไม่เสร็จก็เอากลับไปทำต่อที่บ้าน ช่วงนี้ต้องนอนดึกตื่นเช้าทุกวันเพราะต้องทำปลาร้า อามนกับอานิ่มไปนาก็ไปหาหน่อไม้ที่นามาทำหน่อไม้ดองเพิ่มอีกทำปลาร้ามือเป็นระวิงมือโดนขี้ปลาจนเหี่ยวซีดไปหมด ลอกปอก็ว่าแย่แล้วต้องมาทำปลาร้าอีกมือก็แทบจะเป็นปลาร้าเหมือนกัน ในช่วงที่ผู้หญิงทำหน้าที่ทำปลาร้าพวกผู้ชายก็ช่วยกันทำโค่นปอไปขายซึ่งระยะเวลาตั้งแต่ตัดจนถึงนำไปขายก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือนโค่นปอขายเสร็จก็ได้เวลาเริ่มไถเบิกดินที่เก็บเกี่ยวปอออกเพื่อกำจัดวัชพืชและตากดินรอปลูกอ้อย ในช่วงเตรียมดินคนที่เหลือก็เริ่มตัดอ้อยที่จะใช้เป็นท่อนพันธุ์รอ‘โอ้ย! จะไม่ไหวแล้วโว้ย ทำงานจนลืมวันคืนไปหมด’ตอนนี้กันกำลังจ้างช่างให้มาปลูกบ้านหลังใหม่ให้กับเขาและภรรยาได้อยู่ ลักษณะเป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนสูงเสาสิบสองต้น กั้นห้องนอนเพียงห้องเดียว ผนังหนังบ้านทั้งสามด้านเปลี่ยนจากฝาแถบตองเป็นไม้ไผ่สานส่วนด้านหน้าทางขึ้นลงบันไดเปิดโล่งไว้ มุงหล

‘ปีนี้ฉลองวันเกิดคนเดียวอีกแล้วสินะ คิดถึงบ้านจัง เมื่อไหร่จะได้กลับไปกอดพ่อกับแม่ซะที’ ‘ไอ้หอยคันบ้า กูเกลียดมึง’ ‘เฮ้อ จะต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน ยังไม่รู้ว่าจะหาวิธีกลับบ้านได้ยังไง สู้ๆนะเขม’‘รักแรกของเขมแต่ก็รักมากด้วยเช่นกัน(พี่กัน) ที่ทนอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะรักคำเดียว’และข้อความอีกมากมายที่เอมอรเขียนระบายเอาไว้ บลาๆ ข้อความท้ายสุดที่เธอเขียนไว้ก่อนที่เธอจะจมน้ำ‘มาทางไหนก็ต้องกลับไปทางนั้น’ ‘สวรรค์ส่งให้เราได้มารักกัน แต่ไม่อาจให้เราได้อยู่คู่กัน’(กัน-^-เขม) ‘รักพี่กันมากค่ะ ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้เกิดมาในภพเดียวกันและให้เราได้ครองรักกันไปตลอดอย่าให้มีสิ่งใดมาพรากเราสองคนได้ เขมต้องกลับไปอยู่ในที่ที่เขมจากมา ที่ที่มีแต่คนเข้าใจเขม เขมไม่อยากเป็นคนที่ทำให้พี่ต้องกลายเป็นคนที่เนรคุณพ่อกับแม่ค่ะ’ ‘รักพี่กันสุดหัวใจ’ (เขม) กันนั่งตัวแข็งทื่ออ่านจบแล้วหันไปมองหน้าภรรยาที่กำลังนอนหลับตาพริ้มเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองทุกความรู้สึกมันถาโถมเข้ามาในใจเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เอมอรจริงๆ

เช้าวันหนึ่งเอมอรนั่งอยู่ตรงระเบียงบ้านแววตาและสีหน้ามีความหนักใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าสิ่งที่คิดอยู่แม่จะเห็นด้วยหรือไม่ ตอนนี้เธอมีพร้อมทุกอย่างขาดอยู่อย่างเดียวคือเงินลงทุนและมันก็เป็นเรื่องใหญ่เสียด้วย คิดแบบนั้นอยู่นานก่อนจะเดินลงไปหาแม่อวนที่กำลังรดน้ำผักอยู่ข้างล่าง “แม่คะ หนูมีอีกเรื่องที่อยากจะรบกวนแม่ค่ะ” “แมนหยังอีกล่ะ” (อะไรอีกล่ะ) “เอ่อ หนูขอยืมควายแม่สักสามสี่ตัวได้มั้ยคะ” “ป้าด! สามสี่โต! มึงคือสิล้างผลาญกูคักแท้บาดนิ่ มึงสิเอาไปเฮ็ดหยังหลายแท้ มึงฮู้บ่อว่าซัวกูสิเลี้ยงมันมาจนใหญ่ปานนี้กูใช้เวลาจักปี มึงสิมาขอกูเทือเดียวหลายโตปานนี้ติ ขั่นนั่นมึงกะเอาไปเหมิดคอกโลดเปี๋ยง” (โอ้โห! สามสี่ตัว! มึงจะล้างผลาญกูอะไรขนาดนี้ มึงจะเอาไปทำอะไรตั้งหลายตัว มึงรู้หรือเปล่าว่ากว่ากูจะเลี้ยงมันมาจนโตได้ขนาดนี้กูใช้เวลากี่ปี มึงจะมาขอกูครั้งเดียวหลายตัวขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าอย่างงั้นมึงก็เอาไปหมดทั้งคอกเลยดิ)แม่อวนร่ายยาวเป็นหางว่าว “จริงหรอคะ แม่ให้หมดจริงดิ” เอมอรทำหน้าทะเล้นใส่แม่ “กูประชด!” “แป่ว หนูจะเ

เอมอรเริ่มเอาต้นไม้ที่เอาข้าวเปลือกแลกมาได้ลงปลูกในดินทันที โดยวัสดุที่ใช้ผสมในการปลูกส่วนมากจะเป็นฟางข้าวและปุ๋ยคอกที่มีอยู่ โดยเอมอรแบ่งเป็นโซนไม้ผลต่างหากและโซนมะพร้าวน้ำหอมกับกล้วยน้ำว้าสลับกันต่างหาก นอกนั้นก็ทยอยปลูกพืชผักอื่นๆควบคู่ไปกับชะอม “อรป๊ะ อ้ายสิพาไปเก็บผักหวาน” ผักหวานที่กันพูดถึงก็คือผักหวานป่าซึ่งมีอยู่หลายต้นในป่าเต็งรังแห่งนี้ ปีหนึ่งจะได้เก็บผลผลิตสักหน ซึ่งเอมอรยังไม่เคยเข้าไปเก็บสักครั้ง ในป่าแห่งนี้ถ้าช่วงหน้าฝนก็จะมีเห็ดดินขึ้นหลายชนิด รวมทั้งเห็ดถอบหรือเห็ดเผาะด้วย “อยู่ที่ไหนคะ” “ในป่าช้าเด๊” “มีหรอ?” “มี ถ้าบ่อมีคนมาเก็บไปก่อนนะ” กันถือตะกร้าจูงมือเอมอรเดินไปด้วยกันตามเส้นทางตรงกลางที่คนผ่านเข้าออกตลอด “นั่นเดะต้นนั้นยอดป่งอั้วหลั้วอยู่” (นั่นไงยอดผลิออกเต็มเลย) กันบอกกับเอมอร สายตาเอมอรกวาดมองไปเรื่อยจนเจอกับอีกต้นหนึ่ง “แล้วนั่นลูกอะไรอะ” เอมอรเอ่ยถามสามีมือชี้ไปยังต้นผักหวานอีกต้นที่มีลูกสีเหลืองส้มอยู่หลายช่อ “หมากผักหวานตั้วนั่น” (ผลของมันน่ะสิ) พอกันบอกอย่