Lahat ng Kabanata ng กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Kabanata 21 - Kabanata 30

ลมปราณ คือ การโคจรของพลังภายในผ่านจุดชี่ไห่ ใช้ได้มากน้อยขึ้นอยู่กับลมปราณที่มีอยู่แต่กำเนิดและลมปราณที่ดูดซับเข้าไปจากฟ้าดินขั้นแรก คือ ขั้นรวบรวมลมปราณ เป็นขั้นที่จะต้องรวบรวมลมปราณที่กระจัดกระจายยุ่งเหยิงภายในร่างกายมาเป็นสายธารแห่งลมปราณ โคจรหมุนเวียนตามจุดชี่ไห่จนมั่นคง มีทั้งหมดเก้าระดับ ขั้นต่อไปคือขั้นหลอมรวมลมปราณ เมื่อการโคจรลมปราณมั่นคงแล้วจะต้องทำการหลอมรวมลมปราณสายนั้นให้เป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายแบ่งเป็นระดับที่หนึ่งถึงสี่ และเป็นหนึ่งเดียวกับจิตใจแบ่งเป็นระดับที่ห้าถึงเก้า เมื่อก้าวผ่านขั้นนี้ไปได้จะเป็นขั้นเพิ่มพูนลมปราณ ขั้นตอนนี้จะทำได้มากน้อยขึ้นอยู่กับลมปราณที่มีมาแต่กำเนิด แบ่งออกเป็นเก้าระดับ หากวาสนาดีพอ มีลมปราณมากพอที่จะทะลุระดับที่เก้าก็จะเข้าสู้ขั้นแก่นแท้ลมปราณที่เป็นเสมือนการเข้าใจลมปราณของตนเองได้อย่างถ่องแท้ แบ่งออกเป็นเก้าระดับ ยิ่งระดับเพิ่มขึ้นลมปราณจะยิ่งมารวบรวมอยู่ที่จุดตันเถียนหนาแน่นขึ้นจนมีรูปร่างคล้ายแก่นวิญญาณของคนผู้นั้น หากฝ่าทะลุขั้นแก่นแท้ลมปราณได้สำเร็จ จะถือว่าฝ่าทะลุการฝึกบำเพ็ญพลังลมปราณแห่งฟ้าขั้นต้นโดยสมบูรณ์ เข้าสู่พลังลมปราณขั้นกลาง

จงหลินอี้ฝืนบรรยาย เจียงหยูหมิงทนฟัง จนแล้วจนรอดจบไปหนึ่งเล่มก็ไม่ได้อะไร ทั้งคู่ต่างหมดหวังท้อแท้คางเกยราบวางอยู่บนโต๊ะ"นี่ พี่อี้ พบหยูหยางแล้วหรือยัง?" เจียงหยูหมิงถาม"เจ้าถามข้าวันละแปดรอบสิบรอบเจ้าก็ไม่ได้คำตอบใหม่หรอก" จงหลินอี้ตอบด้วยน้ำเสียงยานคางอย่างติดลม"เลิกพูดแบบนั้นเสียทีเถอะ! เจ้ากำลังทำให้ปัญญาชนเสื่อมเสียชื่อเสียง" เจียงหยูหมิงกล่าวอย่างรำคาญ "เจ้าดูเถอะ น้องชายข้าป่านนี้ไปตกระกำลำบากเป็นตายร้ายดีอยู่ที่ใดก็ไม่รู้ จะให้ข้ามาเล่นเป็นเทพเป็นเซียนอะไร ใครมันจะไปมีกะจิตกะใจทำลง" หางเสียงของเจียงหยูหมิงเริ่มเบาลงทีละน้อยอย่างคนท้อแท้หมดอาลัยตายอยาก"เช่นนั้นก็จงฝึกพลังเซียนเพื่อขึ้นไปตามหาน้องเจ้าซะ" ประตูเรือนเปิดออก ลั่วถิงลู่เดินเข้ามาปรายตามองปลาตายสองตัวที่นอนหมดแรงดิ้นอยู่บนโต๊ะ ตาดำคมปลาบเหลือบมองจงหลินอี้ "นี่คือการฝึกของเจ้าอย่างนั้นรึ""ขออภัยไท่จื่อ! ไท่จื่อโปรดประทานโทษให้กระหม่อม" จงหลินอี้รีบคุกเข่าโขกศีรษะแทบเท้านายเหนือหัว"เฮ้ยๆ เจ้ามันจะปฏิบัติต่างกันเกินไปแล้ว" เจียงหยูหมิงเอาเท้าเขี่ยๆ จงหลินอี้ที่ขดตัวเป็นเต่ามุดในกระดอง"หุบปาก!" จงหลินอี้หันมาทำตา

โดยรวมชีวิตบนยอดเขาหนันซานของเจียงหยูหยาง ถ้าไม่นับเรื่องออกไปตากพายุหิมะไม่ได้และเรื่องที่ไป๋ซีหลางไม่ยอมบอกเขาถึงข่าวคราวของโลกภายนอกยอดเขา การเป็นอยู่ของเขานับว่าสะดวกสบายยิ่ง มีไป๋ซีหลางคอยรับใช้ทุกสิ่งทุกอย่าง แทบจะเรียกได้ว่าเป็นชีวิตในฝันของตัวขี้เกียจอย่างเขา เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าเซียนจิ้งจอกตนนี้คิดอะไรอยู่ถึงบอกว่าตัวเขาไม่ต้องกินต้องดื่ม! การกินดื่มเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตของเจียงหยูหยาง ตื่นมาเขาก็ต้องกินโจ๊กปลาฝีมือมารดา ออกจากบ้านเขาก็ต้องได้กินซาลาเปาไส้เนื้อเจ้าประจำหน้าบ้านอาจารย์จง ขณะทำงานที่สำนักเทพพยากรณ์ซวงหยูมีผู้ศรัทธานำของมาเซ่นไหว้ไม่ขาดสาย ก่อนนอนเขายังต้องกินโจ๊กปลาของเหลือที่เจียงหยูหมิงไม่ยอมกินอีก แล้วจะมาบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องกินดื่มได้อย่างไร!เจียงหยูหยางโวยวายอยู่หลายวัน หลายวัน! เจ้าเซียนจิ้งจอกบ้านั่นปล่อยให้เขาอดข้าวอดน้ำไปหลายวัน จนเขาขู่ว่าจะไปกินดอกเบญจมาศหิมะเซียนจนหมดทุ่งนั่นแหละ ไป๋ซีหลางจึงยอมลงเขาไปเอาซาลาเปาไส้เนื้อมาให้เขา"นายท่าน ข้ากลับมาแล้ว" เสียงไพเราะดั่งระฆังแก้วดังขึ้นมาที่หน้าประตูวังก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินเข้ามา"ซาลาเปาเ

เป็นลั่วถิงเหยียนที่แค่นเสียงก่อนจะละสายตากลับไปมองที่ประตูพระตำหนักก่อน "โจวกงกง คนก็มาครบแล้ว เชิญท่านไปทูลเสด็จพ่อเถิด"โจวกงกงคำนับรับคำก่อนเดินอย่างเงียบเชียบเข้าไปในพระตำหนัก เพียงครู่เดียวประตูสองบานจึงเปิดออก พร้อมกับเสียงโจวกงกงเชิญองค์ชายทั้งสองเข้าเฝ้า สององค์ชายลั่วถิงลู่กับลั่วถิงเหยียนเดินเข้าไปพร้อมกัน เห็นดังนั้นเจียงหยูหมิงจึงก้าวเท้าเดินตามอย่างเหม่อลอย แต่กลับชนเข้ากับแผ่นหลังตั้งตรงสง่าของหลิวจิ่นเหอ"ทำอะไรของเจ้า" หลิวจิ่นเหอหันขวับมาตำหนิ เจียงหยูหมิง มองไปรอบๆ เห็นผู้ติดตามและองครักษ์ขององค์ชายทั้งสองคนยังยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ทุกคนกลับส่งสายตามาทางเขาอย่างพร้อมเพรียง"ขออภัยๆ คนใหม่ สั่งสอนไม่ดี กลับไปจะทำโทษอย่างหนัก ขออภัยๆ" จงหลินอี้หัวเราะแหะๆ ประสานมือคำนับรอบทิศก่อนจะดึงเจียงหยูหมิงมายืนที่เดิม "ไม่เข้าไปหรือ?" เจียงหยูหมิงกระซิบถาม"เจ้าจะเข้าไปให้โดนประหารเล่นขอหาแอบฟังกษัตริย์กับองค์ชายสนทนากันน่ะหรือ บอกแล้วไงว่าให้อยู่เฉยๆ!" จงหลินอี้กระซิบตอบกลับรวดเดียว ก่อนจะปล่อยมือจากเสื้อเจียงหยูหมิงเจียงหยูหมิงเห็นสายตาที่เขียนว่า 'พร้อมจะจู่โจมผู้บุกรุก

เสียงร้องโวยวายของเขาเหมือนจะได้ผล มีคนหันมามองหลายคน แต่มองสักพักก็เดินจากไป บ้างก็ป้องมือซุบซิบ บ้างยิ้มขำ"เฮ้ย! พวกเจ้าเห็นคนโดนลักพาตัวแล้วทำเช่นนี้รึ เทพพยากรณ์อย่างข้าขอสาปให้พวกเจ้าอยู่ไม่มีสุข ครอบครัวแตกแยก การงานล้มเหลว เงินทองรั่วไหลจนหมดตัว!" เจียงหยูหมิงแหกปากลั่น ดิ้นแด่วๆ อยู่ในกรงขังที่ทำมาจากกล้ามเนื้อแขนรอบตัวลั่วถิงลู่หมดความอดทน จับหลังคอเขากดลงกับอานม้า "อยู่นิ่งๆ! พวกเขาไม่ได้ยินที่เจ้าพูด ตั้งแต่ออกเดินทางข้าก็ใช้มนตราไว้ที่ตัวเจ้า คนอื่นเห็นเจ้าเป็นเพียงแมวตัวหนึ่งเท่านั้น""อะไรนะ" เจียงหยูหมิงเบิกตาโพลง มนตรา...คืออะไรอีกละเนี่ย! ก่อนออกมาเขารู้ตัวอยู่หรอกว่าลั่วถิงลู่ร่ายอะไรบางอย่างกับเขา เจียงหยูหมิงที่ไม่รู้จักสิ่งเหล่าก็นึกเพียงว่าเป็นอาคมป้องกันไม่ให้เขาหนีอะไรเทือกนั้นเสียอีกเจียงหยูหมิงแค้นใจนัก ดิ้นหนีก็ไม่หลุด แหกปากโวยวายคนอื่นก็คงได้ยินเพียงเสียงเมี้ยวๆ มิน่าเล่าคนเหล่านั้นที่มองมาทางเขาจึงไม่ซุบซิบก็หัวเราะ สายตาทั้งแวววาวทั้งเอ็นดูยิ่งนัก ใจจริงเจียงหยูหมิงแอบดีใจที่พวกเขาโดนมนตราหลอกตาอยู่ หากเห็นตามจริงภาพคงไม่น่าดูเท่าไร ให้เห็นชายหนุ่มตัว