Lahat ng Kabanata ng กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Kabanata 51 - Kabanata 60

บทที่ 26วังชิงสุ่ยเจียงหยูหมิงลืมตาตื่นด้วยความตกใจ เขาไม่ได้หลับแต่เขาสลบไป ลั่วถิงลู่เล่า? คุกวงกตเล่า? ซือกับพรายสามตัวนั่นเล่า?ร่างกายเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ใด เขาไม่ได้รับบาดเจ็บหรือบางทีกายทิพย์ของเขาอาจจะฟื้นฟูตัวเองไปแล้ว เจียงหยูหมิงพยายามหยัดตัวลุกขึ้นแต่กลับขยับไม่ได้ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นนักใช่แล้ว เขาอยู่ในคุกกล้ามแขนของลั่วถิงลู่เหมือนกับตอนเชื่อมโยงวิญญาณไม่มีผิด"ลั่วถิงลู่" เจียงหยูหมิงร้องเรียกอีกฝ่ายหลายครั้งแต่ไม่ได้รับการตอบกลับ มือที่สัมผัสอยู่บนหน้าอกแกร่งโคจรลมปราณที่เพิ่งฟื้นตัวมาไม่มากเข้าไปในร่างอีกฝ่ายไม่บาดเจ็บนี่"ลั่วถิงลู่! เจ้าแกล้งข้ารึ ไม่ได้บาดเจ็บแล้วนอนอยู่ทำไม"ข้าก็สู้อุตส่าห์ตกใจแทบแย่...ก่อนจะสิ้นสติ เจียงหยูหมิงเหมือนจะเห็นลั่วถิงลู่ยื่นมือมาหาเขา ภาพนั้นช่างเลือนราง แต่ที่สลักชัดในใจของเขาคือเลือดที่ฟุ้งกระจายออกจากตัวของลั่วถิงลู่ทุกทิศทาง"ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว ตื่นสักทีสิ" เจียงหยูหมิงงึมงำอยู่ในแผงอกแกร่งนั้น เขาไม่อยากใช้กำลังดันแขนที่พันแน่นราวกับโซ่ออก กลัวจะทำให้ลั่วถิงลู่บาดเจ็บเสียงเปิดประตูดังขึ้น "ตื่นได้เสียที"ชิงเป่ยจวินเล

เขาหยุดยืนตรงหน้าชิงปิงหลาน กรงเล็บสีดำหุ้มเกล็ดเชยคางเรียวขึ้น "ท่านชายผู้งดงาม เจ้าจะหนีข้าไปที่ใดอีก"ชิงปิงหลานสีหน้าราบเรียบไม่ตอบสิ่งใด พลังคลื่นสายหนึ่งพัดพามาจากทางบัลลังก์แยกให้มารตนนั้นปล่อยมือออก"ในวังของข้า อย่าริบังอาจแผลงฤทธิ์!" ราชาชิงสุ่ยส่งสายตาเย็นชาดุจน้ำทะเลลึกมองลงมายังมารร้ายที่บุกรุกวังของเขา"หึ! ชิงเทียนจวิน อาศัยแค่วังของเจ้าจะมาหยุดยั้งข้าได้รึ พวกชิงสุ่ยชักจะเหิมเกริมมากขึ้นไปทุกที" มารจ้องราชาบนบัลลังก์ตอบอย่างไม่เกรงกลัว"มาเยือนถิ่นข้า ข้าย่อมไม่ยอมปล่อยเจ้ากลับไปโดยง่าย""แน่นอน ก่อนข้ากลับต้องพังถล่มบ้านเจ้า ฆ่าล้างสายตระกูลของเจ้า และเอาคนงามกลับไป""เจ้า!""เรื่องนี้จะโทษก็โทษตัวเจ้าเองเถอะ เป็นเพียงแค่สายตระกูลเล็กๆ ที่ลี้ภัยมา อาศัยว่ามีสายเลือดบริสุทธิ์เข้าหน่อย หึ! แล้วเป็นอย่างไรเล่า ดูเลือดบริสุทธิ์ที่เจ้าสร้างขึ้นสิ!" กรงเล็บดำชี้ไปที่ชิงเป่ยจวิน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองซือต่ำต้อยให้เสียสายตา "ความผิดของเจ้าคือมีมังกรน้ำแข็งบริสุทธิ์เกิดขึ้นในสายตระกูลรองแต่กลับไม่รายงานข้า! ปกปิดข้ามาเสียหลายร้อยปี!""ข้าไม่จำเป็นต้องรายงานเรื่องของอาณาจักรข้

"ฮ่าๆๆๆ ถึงกับยอมถอดเกล็ดบูชา! เจ้าอับจนหนทางถึงเพียงนี้เชียว? ช่างเป็นโชควาสนาของข้านักที่ได้เห็นเจ้าในสภาพนี้" ชิงฮั่วเหล่ยหัวเราะบ้าคลั่ง มังกรมีเกล็ดที่แท้จริงอยู่แปดสิบเอ็ดเกล็ด แต่ละเกล็ดล้วนมีพลังมหาศาล หากเป็นมังกรระดับครึ่งก้าวเซียนนำออกมาใช้สามารถสยบเทพระดับต่ำได้ หากแต่เมื่อบูชาไปแล้วจะเสียเกล็ดไป ไม่สามารถงอกเงยขึ้นมาใหม่ได้อีก อีกทั้งยังไม่ต่างจากเสียผิวหนังไปส่วนหนึ่ง พลังป้องกันในจุดนั้นจึงลดต่ำจนกลายเป็นจุดอ่อนได้หากไม่เข้าตาจนชิงเทียนจวินก็ไม่อยากทำ แต่เบื้องล่างเขามีลูกหลานและราษฎรชาวชิงสุ่ยที่ต้องปกป้องไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องสละกี่เกล็ดก็ตาม!ทองคำหลอมเหลวบูชาด้วยเกล็ดมังกรบีบอัดแน่นรอบตัวชิงเทียนจวินในรัศมีร้อยลี้ทั้งหมดพุ่งโจมตีชิงฮั่วเหล่ยหวังจะหลอมละลายอีกฝ่ายให้กลายเป็นส่วนหนึ่งกับน้ำชิงฮั่วเหล่ยถูกล้อมไร้ทางหนีอีกครั้ง หากแต่เขาไม่เคยคิดหนี มารมังกรแยกเขี้ยวแสยะยิ้ม ปลุกเปลวไฟโลกันตร์ปะทุห่อหุ้มรอบกาย โคจรปราณมารไฟสุมเดือดพล่านในกาย แก่นวิญญาณถูกเผาไหม้ เขาคำรามออกมาสะท้านทุกสรรพสิ่ง น่านน้ำเป่ยไห่เกิดคลื่มลมแปรปรวน ไฟโลกันตร์เผาไหม้รอบกายในระยะพันลี้จนสิ้น น

"เจียว?! มีเจียวที่ไหนตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!" ชิงฮั่วเหล่ยกุมแขนที่หักร้องขึ้น ขนาดร่างกับกิ่งก้านสาขาของเขากวางเป็นตัวบ่งบอกถึงพลังอำนาจของมังกร เจียวโดยทั่วไปจะมีขนาดเล็กกว่ามังกรเท่าตัวหนึ่ง เจียวที่ใหญ่ที่สุดก็ยังเทียบเคียงมังกรเด็กอายุสามร้อยปีมิได้ แต่นี่อะไร เจียวที่ตัวใหญ่กว่ามังกรอายุห้าร้อยปี! ไหนจะยังมีเขากวางอันเป็นสัญลักษณ์ที่มีเพียงมังกรจึงจะมีได้ มังกรบางตนที่บำเพ็ญตบะเลื่อนขั้นมาจากเจียวยังเป็นเขาแพะหรือเขาควายป่าเหมือนอย่างเดิมด้วยซ้ำ! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังทำลายล้างที่สามารถหักกระดูกมารมังกรระดับครึ่งก้าวสัตว์เทพอย่างเขาได้!"พูดอะไรของเจ้า ข้าก็คือซือไร้ค่าที่เจ้าพูดถึงอย่างไรเล่า!" ชิงเป่ยจวินอ้าปากรวมพลังไว้กลางโพรงปาก มวลน้ำรอบกายพลันแปรปรวน กำเนิดลูกแก้วน้ำหมุนวนอยู่ระหว่างเขี้ยวยักษ์แหลมคม ชิงเป่ยจวินพ่นวารีออกมาโจมตีใส่ชิงฮั่วเหล่ยชิงฮั่วเหล่ยกัดฟันข่มความหวาดกลัวในใจ ถึงอย่างไรก็เป็นแค่เจียวที่เพิ่งเลื่อนขั้น แม้จะมีกลิ่นอายมังกรเต็มเปี่ยม แต่เจียวตนหนึ่งจะไปสู้เขาได้อย่างไร คิดอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล เขากางม่านไฟโลกันตร์ป้องกันเตรียมกลับร่า

หลายชั่วยามผ่านพ้นไป ความสบายตัวทำให้เจียงหยูหมิง นอนเพลินนัก เขาแสร้งว่าตัวเองหลับไปแล้วเพื่อจะได้ฝันถึงน้องชายเหมือนทุกครา เจียงหยูหมิงจมอยู่ในภวังค์จนไม่ทันได้สังเกตมนตราคาถาที่ปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก ม่านหมอกไอม่วงลอยวนปะปนไปกับผืนน้ำนอกเรือนแทรกซึมเข้ามาในอากาศที่มันแพร่กระจายได้ดียิ่งกว่า ในเรือนฟุ้งกำจายด้วยไอม่วงดั่งกำยานจนยากจะมองเห็นสิ่งอื่นใด เจียงหยูหมิงสูดเข้าไปเต็มปอดสำลักออกมา เขาลุกขึ้นนั่งมองไอม่วงด้วยความตกใจ เจียงหยูหมิงยกมือขึ้นปิดจมูกแต่เขายังต้องหายใจและทุกอณูอากาศในตอนนี้ไม่มีที่ใดไร้ซึ่งม่านควัน"ลั่วถิงลู่! ตื่นสิ!" เจียงหยูหมิงเขย่าคนข้างๆ สถานการณ์ตรงหน้าเขาไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร ได้แต่ปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาลั่วถิงลู่ได้พักจนร่างกายฟื้นขึ้นมาบ้างลืมตามาพบความผิดปกติ "เป็นมนตรา เรียกน้ำออกมาดับควันพวกนี้เร็ว!"เจียงหยูหมิงหยิบกระดาษเฟิงเปล่า เรียกโม่สุ่ยออกมาเขียนคำว่า 'น้ำ' ลงไปก่อนโคจรลมปราณ มวลน้ำพัดพาออกมา ไอม่วงมิได้จางออกไปแต่กลับปะปนอยู่กับกระแสน้ำเจิ่งนองเต็มพื้นห้อง "ไม่ได้ผล!"ลั่วถิงลู่ที่ลมปราณเต็มเปี่ยมจากการกินอาหารทิพย์ระเบิดลมปราณออกมารอบกาย "ลมปร