All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 15เยือนสำนักมนตราคู่ (2)เรือลำน้อยสำหรับแปดที่นั่งกลับคับแคบสำหรับชายชาตรีห้าคนกับเด็กหนุ่มผอมกะหร่องหนึ่งคน เรือลำนี้เป็นเรือแจวหากแต่ไร้ซึ่งคนแจวกับไม้พาย ต้องถ่ายเทส่งลมปราณลงไปจึงขับเคลื่อนเรือไปได้"ช่างเป็นวิธีตัดกำลังที่น่ารังเกียจเสียจริง" จงหลินอี้ผู้ได้รับหน้าที่ถ่ายทอดลมปราณกับผู้ติดตามอีกคนบ่น"หยุดบ่นเถอะ หากเกิดเหตุสุดวิสัย ยามนั้นเจ้าไม่เหลือลมปราณไว้ป้องกันตัวก็มาหลบหลังพวกข้าเสีย" หลิวจิ่นเหอปลอบใจในแบบของตนเองจงหลินอี้ไม่ได้ใจชื้นขึ้นสักนิด "เหล่าหลิว เราเข้าไปในสำนักของเขานะ ท่านว่าในสำนักมีศิษย์ซุกซ่อนสักกี่พันกี่หมื่นคนกัน เกิดเรื่องท่านจะแบ่งสมาธิมาระวังหลังอย่างไร"หลิวจิ่นเหอคิดตาม "งั้นเจ้าก็ยอมๆ ไปก่อน ไว้ข้าจะหาโอกาสกลับมาช่วยเจ้า"จงหลินอี้ "..."'ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้าเจ้า จงหลินอี้ ขอให้เจ้าโดนซวงซิว[1]วันละสามรอบสี่รอบ ฮ่าๆๆๆๆ' เจ้าแมวมนตราเจียงหยูหมิงรู้ตัวว่าคนอื่นได้ยินเพียงเมี้ยวๆ จึงจงใจมองตาส่งกระแสจิตเยาะหยันจงหลินอี้โดยเฉพาะ จงหลินอี้ที่ต้องตั้งสมาธิกับการถ่ายเทลมปราณไปที่เรือได้แต่ถลึงตามองตอบ สบถสองสามคำ ก่อนจะละสายตาไปไม่ให้จิตใจว่อกแว่กอีก

บทที่ 16กินไปแล้ว"!"เจียงหยูหมิงเงยหน้าขึ้นตามแรงดึงของ...ไม่มีสิ่งใดแตะต้องเขา!"หน้าตางดงาม ยังเด็กไปนิด แต่ดูแล้วไม่ค่อยมีไอหยางมากเท่าไร เจ้าคงเข้ากับข้าไม่ค่อยได้" ผู้อาวุโสเมิ่งฉุนพิจารณาใบหน้าของเจียงหยูหมิงเอียงซ้ายเอียงขวาไปมาโดยที่ไม่มีใครมาจับ สายตาที่ถูกสะกดไว้ด้วยนัยน์ตาสีทองสว่างเลื่อนลง...อย่าบอกนะว่ามือทั้งสองข้างของผู้อาวุโสเมิ่งฉุนไม่ได้ขยับ เขาไม่ได้ร่ายมนตร์คาถา เจียงหยูหมิงสัมผัสถึงพลังลมปราณไม่ได้ เขาไม่ได้ใช้พลัง เพียงแต่ที่ใต้คางของเขากลับมีสัมผัสอ่อนนุ่มเบาบางที่ให้สัมผัสแปลกประหลาด คล้ายจะชะล้างให้บริสุทธิ์แต่ก็คล้ายจะทำลายให้พินาศวอดวาย ใต้คางเสียววาบเหมือนเนื้อหนังพร้อมจะกระเด็นหลุดไป ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องไปที่อวัยวะเดียวของผู้อาวุโสเมิ่งฉุนที่ขยับอยู่นิ้วเท้าข้างขวานิ้วเท้าขาวกลมมนน่ารักน่าเอ็นดูกระดกขึ้นลงสลับกันดังลูกคลื่น ทุกครั้งที่นิ้วเท้าขยับ ใบหน้าของเจียงหยูหมิงก็จะเอียงไปอีกข้างลั่วถิงลู่เบิกตาโพลง หากเป็นคนอื่นคงได้คางแตกกรามหัก กระอักเลือดไปแล้ว ชั่วขณะที่เขากำลังจะดึงร่างเจียงหยูหมิง ออกมา มือซีดใต้ผ้าห่มก็เอื้อมไปจับขาข้างขวาของผู้

บทที่ 17โม่สุ่ย และ หงโฉวหลายวันมานี้ เจียงหยูหมิงไม่ได้นิ่งนอนใจ เพื่อจะไต่ขึ้นยอดเขาหนันซานไปตามหาเจียงหยูหยาง เขาทนฝืนอ่านตำราไปมากมาย ทดลองทำตามตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน แม้เขาจะได้ทั้งแก่นวิญญาณและร่างกายเซียนมา แต่กลับไม่รู้กระทั่งวิธีโคจรลมปราณที่ขั้นรวบรวมลมปราณระดับหนึ่งยังทำเป็น เมื่อไม่รู้พื้นฐานย่อมต่อยอดไประดับถัดไปยาก เจียงหยูหมิงจึงใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งขัดสมาธิโคจรลมปราณอยู่บนเตียง อาหารที่จงหลินอี้ยกมาให้ยังไม่มีเวลาปลีกความสนใจมาแตะเลยสักมื้อการโคจรลมปราณเริ่มแรกก็เหมือนการจินตนาการถึงสายน้ำไหลวนตามจุดชี่ผสานกับลมหายใจ เจียงหยูหมิงแค่นึกถึงก็เห็นเส้นสายลมปราณของจริงไหลเวียนอยู่ จึงแทบไม่ต้องใช้ความพยายามในการนึกคิดและเฝ้าสัมผัส หลังจากโคจรลมปราณได้อย่างมั่นคงแล้วก็รวมพลังลมปราณไว้ที่จุดตันเถียน ซึ่งมีดวงจิตที่แท้จริงวางอยู่ เป็นน้ำหมึกสีดำสนิทหลายหมื่นเส้นทั้งผสมกลมกลืนทั้งกระจัดกระจาย หมุนเวียนรอบกันเป็นดวงกลม ดั่งปลานับหมื่นตัวว่ายวนเวียนกันเป็นฝูง เจียงหยูหมิงควบคุมเส้นหมึกเหล่านี้กระจายสู่ร่างกายของตน ชำระผิวหนัง ชำระเนื้อ ชำระเลือด ชำระแก่นกระดูก สัมผัสร่างกายของตนเองจ

บทที่ 18คุกวงกตใต้สมุทรสองร่างร่วงโรย จมดิ่งสู่ความมืดมนอนธการเส้นด้ายแดงยังคงขึงตึงใกล้ขาดอยู่รอมร่อ แสงสีเงินส่องวับแวมดังดวงดารา โซ่เหล็กเลื้อยขึ้นมาตามเส้นด้ายโอบรัดรอบตัวเจียงหยูหมิง ดึงรั้งให้เขาจมลงสู่เบื้องล่างเร็วกว่าเดิมลมเย็นเชือดเฉือนปะทะใบหน้า ดวงตาแห้งแสบไปหมด แต่เจียงหยูหมิงรู้ดีว่าร่างกายทิพย์ของเขาจะไม่บาดเจ็บ มือเล็กจับสายโซ่ที่พันรอบตัวส่งพลังปราณลงไป โซ่เงินดึงให้เขาร่วงลงไปเร็วกว่าเก่า เส้นด้ายแดงเริ่มหนาตัวขึ้น เบื้องล่างปรากฏเงาคนที่ร่วงลงไปก่อนหน้า โซ่เหล็กสีเงินพุ่งออกมาจากมือของเขาฉุดให้เจียงหยูหมิงพุ่งดิ่งสู่อ้อมแขนแข็งแกร่งที่อ้ารอรับการมาถึงของเขาลึกจนไร้แสง มนตราคาถาฟุ้งกำจร บดบังทัศนวิสัยของลั่วถิงลู่จนสิ้น เขาสัมผัสได้เพียงเส้นแดงจางแสง ลั่วถิงลู่จึงร่ายอาคมพันธนาการส่งโซ่เลื้อยไปตามพลังปราณแดงเส้นนั้น เมื่อเจอตัวคนก็ให้โซ่ยึดเกาะรั้งร่างนั้นไว้แล้วฉุดดึงกลับมาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี โอบซ่อนอีกเสี้ยวของดวงวิญญาณไว้ในอ้อมแขน โซ่เหล็กพันรัดรอบตัวคนทั้งสองไว้แน่น ด้ายแดงสัมผัสถึงการกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง มิอยากพรากจากกันอีกจึงขยายออกรัดคนสองคนไว้ด้

บทที่ 19กู่ดวงจันทร์จำลองส่องแสงนวลตา เผยให้ลั่วถิงลู่เห็นซี่กรงขนาดใหญ่กั้นพื้นที่ครึ่งถ้ำเอาไว้ ประตูกรงถูกปิดไว้อย่างแน่นหนา และปิดผนึกยันต์ไว้อีกชั้นหนึ่ง ภายในมืดสลัว เมื่อมีแสงสว่างจึงทำให้เห็นว่าแท้จริงแล้วภายในไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่เจียงหยูหมิงคิด กลับมีเศษกระเบื้องเคลือบแตกกระจายปะปนอยู่กับเศษกระดาษสีเหลืองซีดคล้ายยันต์ที่ปิดผนึกประตูไว้อยู่ตรงกลางห้อง ลั่วถิงลู่เอ่ย "ไหสร้างกู่""สิ่งนั้นเคยเป็นไหมาก่อนรึ แล้วกู่เล่า?" เจียงหยูหมิงเพ่งสายตากวาดหาทั่วห้องขัง"ไหแตกออก ยันต์ผนึกถูกทำลาย กู่นี้สำเร็จแล้ว คาดว่าคงถูกนำไปใช้งานหรือไม่ก็หนีไปแล้ว" ลั่วถิงลู่สีหน้าเคร่งเครียด "หากเป็นกู่ที่พลังแก่กล้าถึงขนาดหนีพ้นเงื้อมมือผู้สร้างไปได้ มีความเป็นไปได้เพียงแค่แข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้สร้างหรือไม่ก็สังหารผู้สร้างไปแล้ว"เจียงหยูหมิงฟังดังนั้นก็นึกหวาดกลัวขึ้นมา "แต่ประตูยังผนึกไว้อย่างดี คงไม่ได้มีคนเข้าออกมานานแล้วกระมัง"ลั่วถิงลู่พยักหน้าเห็นด้วย "ไปเถอะ ไออาฆาตนี้ไม่ใช่ของหงโฉว"ดวงจันทร์จำลองส่องนำทางตามการควบคุมของเจียงหยูหมิง พวกเขาพบทางออกจากถ้ำนอกเหนือจากทางที่พวกเขาเข้ามาอีก