Все главы กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Глава 41 - Глава 50

เจียงหยูหมิงเรียกดวงจันทร์จำลองแผ่นสุดท้ายออกมา พวกเขาสัมผัสไม่ได้ถึงสุนัขทมิฬหรือสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ที่จริงแล้วพวกเขาสัมผัสอะไรไม่ได้เลย!ยิ่งออกห่างจากคุก ความซับซ้อนของวงกตยิ่งมีมากขึ้น ม่านหมอกแห่งมนตราก็ยิ่งหนาตัว แสงจากดวงจันทร์จำลองส่องไปข้างหน้าได้ไม่ถึงหนึ่งจั้ง พวกเขาลดความเร็วลงไม่ต่างจากย่องเดิน ไกลออกไปมีเสียงคำรามโหยหวนและเสียงการต่อสู้"พวกนั้นจะไม่เผลอตีกันใช่หรือไม่ ออกจะสนิทกันขนาดนั้น" เจียงหยูหมิงเหลียวหลังมองไปยังคุกใหญ่ที่พวกเขาจากมาลั่วถิงลู่หรี่ตาคมลง "ภายใต้การกระตุ้นกู่ ไม่มีคำว่ามิตรสหาย หากพบกันก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการปะทะ"เจียงหยูหมิงหลุบตาลง "โหดร้ายชะมัด อุตส่าห์ร่วมทนทุกข์ด้วยกันมานาน"ลั่วถิงลู่เหลือบมองคนข้างๆ อารมณ์เศร้าสร้อยผุดขึ้นมาในอกตามเส้นด้ายแดง "ไปเถอะ"คนทั้งสองเดินต่อมาอีกหลายชั่วยาม ผนังหินเริ่มหนาตัว ทางเดินคับแคบเหลือที่ให้เดินเพียงคนเดียว เจียงหยูหมิงแทบจะส่งลมปราณผ่านไปตรวจดูเส้นทางไม่ได้แล้ว ไอหมอกมนตราก็เข้มขึ้นจนปกคลุมดวงจันทร์จำลองไม่เหลือแสงสว่างอีก ความหนาวเย็นแล่นเข้ามาในกาย ลั่วถิงลู่ควบคุมโซ่เหล็กพันกระชับข้อมือทั้งสองให้ใกล้เ

เจียงหยูหมิงหยิบปลายรากยาวขึ้นมาพิจารณา "จุดนี้เชื่อมต่อกับแหล่งน้ำ! ต้องเป็นข้างนอกแน่ ว่าแต่เจ้าดื่มน้ำทะเลได้รึ?""ข้าเป็นพรายไม้เกิดจากสาหร่ายทะเล"ลั่วถิงลู่ไม่รอฟัง รวมพลังถ่ายทอดไปที่หงโฉว พลังปราณไหลเวียนไปที่ปลายยอดอันแหลมคม ลั่วถิงลู่ใช้สองแขนเกร็งแน่นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อก้อนโตจับด้ามหงโฉวพุ่งแทงไปยังผนังจุดที่ดึงรากพรายไม้ออกมา เสียงดังกัมปนาทสะเทือนไปทั่วบริเวณ ผนังถ้ำสั่นรุนแรง เศษหินร่วงกราวลงมา คลื่นพลังจากศัสตราวุธแผ่กระจาย ปราณแดงเรืองรอง ซือตัวโตรีบโผตัวบังสหายพรายทั้งสามเอาไว้ เจียงหยูหมิงที่มือเป็นอิสระโคจรลมปราณไว้เบื้องหน้าเลียนแบบอาคมป้องกันที่ลั่วถิงลู่เคยร่ายอย่างมั่วๆ พอบั่นทอนแรงจากพลังของศัสตราวุธลงได้บ้างฝุ่นฟุ้งตลบกระจายออกไป ปลายหงโฉวปักอยู่ในร่องที่ผนังถ้ำ แต่ผนังถ้ำกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้เพียงนิด"พลังรุนแรงขนาดนี้กลับไม่ได้ผล!" ชิงเป่ยจวินอุทานผนังถ้ำนอกจากจุดที่ดึงรากไม้ออกมายังคงเรียบลื่นเคลือบไปด้วยหมอกมนตราคาถา ลั่วถิงลู่หอบหายใจแล้วถอนหงโฉวออกมา เขาถึงกับใช้มือยันผนังทรงตัว เมื่อสักครู่เขาใช้เรี่ยวแรงและลมปราณไปจนหมดแต่กลับกระเทือนผนังถ้ำไม่

บทที่ 23สารก้นหม้อเจียงหยูหยางนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นหิมะหนานุ่ม เวลานี้หากไม่ได้ขึ้นไปสูงถึงบันไดน้ำแข็งทางเข้าสู่วังน้ำแข็งที่มีพายุหิมะรุนแรงกว่าที่ใด เขาก็เริ่มมิค่อยรู้สึกถึงความหนาวเย็นสักเท่าไร วันนี้เบื้องล่างวังน้ำแข็งอากาศแจ่มใส หิมะตกโปรยปราย เจียงหยูหยางจึงออกมานอนเล่นอยู่นอกกระท่อมไม้ สองตาเหม่อมองไปยังแสงเสียดตาบนฟ้า ไม่ง่ายนักที่จะมีโอกาสเห็นแสงอาทิตย์จากที่นี่ ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงขึ้นมากหลังจากวันนั้น แม้เขาจะอยู่ใกล้แสงอาทิตย์สาดจ้ามากเพียงใดก็รู้สึกเพียงแค่เคียงๆ ตา กะพริบตาปริบเดียวก็หาย ในขณะที่หากเป็นเมื่อก่อนจ้องไปไม่ทันไรก็คงจะตาบอดไปแล้ว"นายท่าน ข้านำโจ๊กปลากลับมาแล้ว"เสียงของไป๋ซีหลางดังขึ้นมาจากไกลๆ สักพักแสงอาทิตย์เบื้องหน้าถูกบดบังไปกว่าครึ่งด้วยใบหน้าหล่อเหลาอันแสนคุ้นเคย เพราะวันๆ เจียงหยูหยางพบคนอยู่เพียงผู้เดียว ไม่ถูก พบสัตว์อสูรที่บำเพ็ญเพียรจนได้กายเซียนมาเพียงตนเดียว"อืม" เจียงหยูหยางตอบอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ลากขาเดินเข้าในกระท่อมไม้ตามหลังไป๋ซีหลางที่สองแขนอุ้มหม้อใบโตของมารดาเขามาทั้งสองเดินเข้าไปในกระท่อมไม้ส

หลังจากเหตุการณ์นั้น ไป๋ซีหลางก็อุ้มร่างน้อยของเจ้านายกระโดดไปที่ทุ่งดอกเบญจมาศหิมะเซียน เมื่อไปถึงก็ปล่อยเจียงหยูหยางเป็นอิสระ"เดิมทีทุ่งดอกเบญจมาศหิมะเซียนนี้เป็นท่านที่นำมาปลูกไว้ แรกเริ่มมีเพียงสามดอก ดอกเบญจมาศหิมะเซียนนั้นโตยากยิ่งนัก แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมตามที่มันต้องการก็พร้อมจะเหี่ยวเฉารากตายลงได้ทุกเมื่อ ท่านเฝ้าทะนุถนอมฟูมฟักอยู่เป็นนาน สูญเสียลมปราณไปมากมาย เพื่อไม่ให้ดอกไม้สามดอกนั้นตาย ในที่สุดปีที่สิบสองดอกที่สี่ก็บานออก ตามมาด้วยดอกที่ห้า หก เจ็ด จนเมื่อท่านจากไปยังมีเพียงร้อยกว่าดอกเท่านั้น"ไป๋ซีหลางทอดสายตามองทุ่งดอกไม้สีขาวงดงาม ที่กลางทุ่งนั้นเหมือนจะเห็นเงารางๆ ของเจ้านายกำลังถ่ายเทลมปราณให้ดอกเบญจมาศหิมะเซียนสามดอกที่ใหญ่ที่สุด โดยมีจิ้งจอกตัวน้อยกระโดดอยู่รอบๆ "ข้ากลัวว่าหากท่านกลับมาแล้วพบว่าดอกเบญจมาศหิมะเซียนเหล่านี้เหี่ยวเฉาลงแล้วจะเสียใจ ข้าจึงคอยถ่ายเทลมปราณให้พวกมันทุกวัน จนดอกที่หนึ่งพันงอกออกมาพวกมันจึงมีพลังตบะแก่กล้าพอที่จะอยู่ได้ด้วยตนเอง"ไป๋ซีหลางยกยิ้มเบาบาง เขาไม่ได้บอกเจียงหยูหยางว่าเหตุผลที่เจ้านายอยากปลูกต้นเบญจมาศหิมะเซียนนี้ให้ได้ เป็นเพร

เนื่องจากเจียงหยูหยางต้องการฝึกอาคมไฟให้ถึงขั้นไฟหลอม เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการเผากระท่อมขึ้น ไป๋ซีหลางจึงพาเจียงหยูหยางมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งห่างไกลจากกระท่อมไม่มาก เขากระโดดไม่กี่สิบก้าวก็ถึงแล้ว เมื่อถึงทางเข้าก็วางเจ้านายตัวน้อยลง เดินเข้าไปพูดอะไรบางอย่างที่เจียงหยูหยางฟังไม่เข้าใจสองสามคำ ก็มีหมีตัวใหญ่ยักษ์จนน่าทึ่งที่สามารถมุดออกมาจากปากทางเข้าถ้ำได้ มันมีขนสีขาวปลอดทั้งร่าง ดวงตาสีน้ำเงินเข้ม กลางหน้าผากยังแต่งแต้มด้วยลวดลายสีเงินคงหนีไม่พ้นชื่อประมาณว่าหมีหิมะอะไรทำนองนั้นอีกนั่นแหละขณะที่เจียงหยูหยางคิดเล่นเพลินๆ ไป๋ซีหลางก็หันกลับมา "นี่คือหมีวายุเยือกแข็ง เจ้าของถ้ำแห่งนี้ ข้าขอยืมถ้ำของเขาชั่วคราวแลกกับให้เขาไปจำศีลอยู่ที่กระท่อมของเราได้""ไม่มีหิมะ?" เจียงหยูหยางทึ่ง สิ่งแรกบนยอดเขาหนันซานที่ชื่อไม่มีคำว่าหิมะ!ไป๋ซีหลางเอียงหูข้างหนึ่ง "หิมะ? ...ในถ้ำปกปิดมิดชิดดีไม่มีหิมะ หากท่านอยากจะหลอมเมื่อไร ข้าค่อยนำเข้าไปให้ท่านได้"เจียงหยูหยางโบกมือ "ช่างเถอะๆ เอาเป็นว่าขอบคุณเจ้ามาก หมีหิ...วายุเยือกแข็ง"หมีวายุเยือกแข็งคำรามออกมา ไป๋ซีหลางแปล "มันบอกว่าไม่เป็นไร อยากขยายบ้าน