กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ

บทที่ 1

เจ้าฝันอะไร

ท่ามกลางความวุ่นวาย หยินหยางพบจุดสมดุล ผานกู่แหวกไข่บรรพกาลก่อกำเนิดฟ้าและดิน หากแต่ฟ้าดินเดิมอยู่รวมกันมิอาจแยกจาก ผานกู่จึงใช้สองมือค้ำฟ้า สองเท้ายันดิน ผ่านมานานหลายหมื่นปีฟ้าดินจึงแยกจากกัน ระหว่างนั้นสี่สัตว์เทพมีมังกรฟ้า หงส์แดง พยัคฆ์ขาว และเต่าดำ คอยให้ความช่วยเหลือผานกู่ ภารกิจลุล่วง หยินหยางแยกจากกัน ผานกู่สิ้นใจ ก่อนจากไปได้ใช้แขนขาทั้งสี่สร้างเป็นเสาค้ำยันโลก สัตว์เทพทั้งสี่ค่อยเฝ้าเอาไว้ชั่วนิรันดร์

หลายหมื่นปีต่อมา นานเท่าอายุขัยผานกู่ เสาค้ำยันโลกทั้งสี่เสื่อมสลาย หยินหยางบรรจบ ฟ้าดินวุ่นวาย ประตูปีศาจเปิดออก หนี่ว์วาซ่อมประตู สัตว์เทพทั้งสี่แทนที่แขนขาผานกู่ค้ำฟ้ายันดิน รักษาสมดุลหยินหยาง

พลัดพรากอีกครา ฟ้าดินร่ำไห้ เกิดเป็นทะเลสี่ทิศ ตงไห่ หนานไห่ ซีไห่ และเป่ยไห่ มีเพียงสัตว์เทพทั้งสี่ที่สูงใหญ่พอจะโผล่พ้นน้ำ หนี่ว์วาแบ่งวางมนุษย์สี่ทิศลงบนสัตว์เทพทั้งสี่ กำเนิดเป็นยุคแห่งสี่แคว้นชิงหลง จูเชว่ ไป๋หู่ และเสวียนอู่

"หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร"

เจียงหยูหมิงวัยสี่ขวบลืมตาตื่นเริ่มต้นวันใหม่ด้วยคำถามเดิมของแฝดน้องทุกเช้า มือน้อยปัดหน้ากลมของเจียงหยูหยางที่บดบังแสงสว่างยามรุ่งอรุณออก

"เจ้าปลุกข้าอีกแล้ว! หยูหยาง ข้าอุตส่าห์วางแผนไว้ว่าจะแอบลุกไปกินขนมเค้กในตู้หลังท่านแม่หลับเลย เช่นนี้ข้าในฝันก็จะหลับอยู่หน้าตู้ โดนจับได้กันพอดี!"

"ท่านแม่ในฝันเจ้าหรือ ท่านน้าเฉินซื่อ ฟูเหรินของพ่อในฝันของข้าน่ะหรือ?"

"ใช่แล้ว หลังงานฉลองวันเกิดของพวกเรา แม่ในฝันข้าก็แอบเอาขนมเค้กส่วนที่เหลือใส่ในตู้หลังใหญ่ แม่ในฝันเจ้าไม่ได้ทำหรือ?"

วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบสี่ปีของคู่ฝาแฝด ตลอดช่วงชีวิตสี่ปี ทั้งคู่มักจะฝันถึงการใช้ชีวิตในอีกโลกหนึ่งในคืนก่อนเริ่มวันทุกวัน 

ณ สถานที่แห่งนั้น แม้พวกเขาจะเกิดวันเดียวกันแต่กลับไม่ได้เป็นพี่น้องฝาแฝดเหมือนในโลกนี้ ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทสนมกัน อยู่บ้านหลังติดกัน ไปมาหาสู่กันไม่เว้นวัน แปลกที่แฝดพี่หยูหมิงเกิดจากเจียงจิ้งบิดาคนเดียวกับนอกความฝัน แต่มารดากลับเป็นเฉินซื่อฟูเหรินของเถ้าแก่หวังเจ้าของโรงเตี๊ยมใกล้บ้าน ส่วนแฝดน้องหยูหยางกลับเกิดจากเจียงเจินมารดานอกฝันกับเถ้าแก่หวังไปเสียได้ ยิ่งสกุลเดิมก่อนแต่งงานของเจียงเจินเป็นสกุลเจียงอยู่แล้ว ยิ่งสร้างความสับสนเข้าไปใหญ่

เมื่อยังไม่รู้ความทั้งสองจึงเผลอเรียกสองสามีภรรยาสกุลหวังผิดบ่อยๆ จนได้รับความรักใคร่เอ็นดู รวมกับที่สกุลหวังอับโชคไม่มีทายาท สองสามีภรรยาร่ำจะขอแฝดหนึ่งคนไปเป็นบุตรบุญธรรม เพียงแต่พอจะจับแยกสองแฝดกลับกอดกันกลมร้องไห้จ้า จนสกุลหวังใจอ่อน ขอเพียงเอ็นดูต้อนรับขับสู้ดุจคนในครอบครัวเป็นพอ

"หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร"

"ข้าฝันร้าย! หยูหยาง แม้กระทั่งในฝันข้ายังได้กินโจ๊กปลาที่แม่เจ้าทำ ข้าลืมภาพหม้อที่ยกข้ามรั้วบ้านเข้ามาไม่ได้!" เจียงหยูหมิงก้มหน้าปิดตาอย่างไม่ยินยอม โจ๊กปลาๆ ทั้งชีวิตเขามีแต่โจ๊กปลา ในฝันเขาอุตส่าห์มีแม่อีกคนแล้ว แม่จากข้างบ้านซึ่งก็คือเจียงเจินมารดานอกฝันของเขายังอุตส่าห์ทำโจ๊กปลาแบ่งมาให้บ้านเขาอีก!

"เจ้าแปดขวบแล้วนะ ยังจะมางอแงกับอิแค่โจ๊กปลาไปได้ อีกอย่างโจ๊กปลาของท่านแม่อร่อยจะตายไป ข้ากินเท่าใดก็ไม่เบื่อ"

"ลิ้นจระเข้อย่างเจ้ากินอะไรไม่อร่อยบ้าง จะว่าอร่อยมันก็เคยอร่อยอยู่ แต่ถ้าให้กินทุกวัน กินทุกมื้อ กินมาแปดปี ใครมันจะไปกินลง!"

บ้านสกุลเจียงเป็นเพียงชาวประมงเลี้ยงชีพด้วยการหาปลาตั้งแต่ยามโฉ่วจนถึงยามเหม่า[1] เจียงจิ้งผู้เป็นบิดาก็นำปลาที่หาได้มาขายในตลาด ปลาที่เหลือก็ให้เจียงเจินผู้เป็นมารดานำไปปรุงเป็นโจ๊กปลาขายจนถึงยามเว่ย[2] วันๆ หาได้มีเวลาเลี้ยงดูบุตรฝาแฝดกำลังเข้าวัยซนไม่ ทำได้เพียงอาศัยฝากฝังไว้กับเพื่อนบ้านในละแวกช่วยดูแลผลัดๆ กันไป

บ้านสกุลเจียงตั้งอยู่ในตลาดริมอ่าวท่าตะวันออกในเมืองกุยเหว่ย เดิมควรจะเป็นแหล่งทำมาค้าขาย ริมอ่าวเรียงรายไปด้วยเรือบรรทุกสินค้าจากต่างแดน กิจการใดไม่ว่าจะเป็นโรงเตี๊ยม ร้านน้ำชา ตลอดจนชาวประมงล้วนรุ่งเรือง

แต่แล้วเมื่อปีกรายหลังคู่แฝดเกิดได้ไม่นาน ทางราชสำนักแห่งแคว้นเสวียนอู่ประกาศกฎอัยการศึก ห้ามเรือใดนอกจากเรือของทางการจอดเทียบท่าทุกอ่าวทั่วราชอาณาจักร ห้ามคนต่างแดนขึ้นริมฝั่งแคว้นเสวียนอู่โดยเด็ดขาด อีกทั้งห้ามชาวเมืองติดต่อกับชาวต่างแดนทุกช่องทาง ทุกกิจการจึงหยุดชะงัก ไร้ค่าสินไหมชดเชย ซ้ำร้ายหลังจากประกาศกฎอัยการศึกได้เพียงหนึ่งปี ยังมีพายุหนาวเข้าเล่นงาน ผืนทะเลที่ล้อมรอบเมืองท่ากุยเหว่ยล้วนกลายเป็นชั้นน้ำแข็ง เอาเรือลงก็ไม่ได้ จับปลาก็ไม่ได้ ภายหลังชาวประมงต้องใช้วิธีเจาะผืนน้ำแข็งเป็นรู แล้วหย่อนแหหย่อนเบ็ดเสี่ยงดวงเอา ลำบากอย่างยิ่ง บรรดาพ่อค้าที่ขึ้นเรือมาจากต่างแดนโดนตัดช่องทางทำมาหากินกระทันหันไร้ซึ่งทางเลือก ส่วนหนึ่งผันตัวเป็นโจรสลัดออกปล้นชาวบ้าน ยึดอาณาเขตริบส่วยจากผู้คน

เหตุการณ์บานปลาย ลั่วหวางเจ้าเมืองผู้ปกครองเมืองกุยเหว่ยพยายามอย่างหนักส่งฎีกาขอความช่วยเหลือจากทางการไปสิบกว่าฉบับกลับถูกเพิกเฉย เดิมเจ้าเมืองลั่วเป็นตระกูลนักรบ ถนัดฝึกฝนกองทัพรักษาชายแดน ควบคุมความปลอดภัยให้น่านน้ำแผ่นดินเสวียนอู่ ยามนี้ถูกทอดทิ้ง แม้แต่เบี้ยทหารก็ไม่มีจ่ายลงมา ทหารต้องใช้กำลังฝึกฝนร่างกายกลับต้องทนหิวโหย ใส่เสื้อตัวบางต่อสู้กับลมหนาว ไร้หนทางจึงร่วมมือกับสำนักมนตราคู่ สำนักผู้บำเพ็ญเพียรพรรคมาร ยอมปล่อยผ่านให้สร้างสำนักกลางน่านน้ำเป่ยไห่แลกกับการคุ้มครองและความมั่งคั่ง สร้างความไม่พอใจแก่ราชสำนักและเมืองต่างๆ ที่ไม่ได้รับผลกระทบ

ราชวงศ์เสวียนนับถือลัทธิเต๋ามาแต่ต้นตระกูล เมืองท่ากุยเหว่ยกลับกล้าที่จะสร้างสำนักพรรคมารขึ้นอย่างเปิดเผย เหล่าขุนนางและเจ้าเมืองแคว้นต่างๆ ถวายฎีกาทัดทาน บัดนี้เมืองท่ากุยเหว่ยถูกตัดสินให้เป็นกบฏ ตัดขาดจากแว่นแคว้น ปิดตายสะพาน รับศึกรอบด้าน

เมืองท่ากุยเหว่ยล้อมรอบด้วยน่านน้ำทะเลกว้างใหญ่ทุกทิศทาง ฝั่งที่ใกล้แผ่นดินมากที่สุดเชื่อมกับแคว้นใหญ่ด้วยสะพานทางทิศเหนือ เป็นสะพานหินขนาดใหญ่กว้างสิบคันรถม้า อันเป็นทางเดียวที่เชื่อมเมืองกุยเหว่ยเข้ากับแผ่นดินใหญ่ เดิมสองข้างทางคึกคักด้วยร้านรวงมากมาย ทั้งของกิน ของใช้ ของฝาก ก่อนที่จะเข้าสู่เมืองท่ากุยเหว่ยอันเป็นแหล่งการค้าใหญ่กับแคว้นอื่น

บัดนี้ภัยหนาวรุกรานไม่สามารถทำการค้าได้ สะพานถูกปิดตาย สนับสนุนพรรคมารถูกตีตราเป็นกบฏ เจ้าเมืองไร้ทางเลือกนอกจากจะต้องลุกขึ้นสู่ ร่วมมือกับสำนักมนตราคู่ ระเบิดสะพานทิ้ง ตั้งตนเป็นกบฏตามที่ถูกกล่าวหา ส่งผลให้เมืองท่าตะวันออกกุยเหว่ยไร้ทางเชื่อมกับแผ่นดินใหญ่ มีสภาพเป็นเกาะกุยเหว่ยแทน

"หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร"

เจียงหยูหมิงวัยสิบปีลืมตาตื่นพบหน้ากลมขาวใสของเจียงหยูหยางแฝดน้องตามเคย

"เมื่อวานแม่ข้าเอาไพ่ประหลาดๆ มาให้ข้าเล่น เห็นบอกว่าทำนายโชคชะตาได้"

"สะดวกเช่นนั้นเชียว แค่มีไพ่ก็รู้อนาคตแล้ว?" เจียงหยูหยางตื่นตะลึง "งั้นเจ้าทำนายว่าจะเปิดอ่าวได้เมื่อใด ท่าเรือปิดมานานเช่นนี้ลำบากนัก ท่านลุงท่านป้าร้านไหนๆ ต่างก็ซูบเซียว หน้ามุ่ยทั้งวี่ทั้งวัน เล่นไม่สนุกเลย"

"เจ้ามันก็ห่วงแต่เล่น ข้าทำนายไม่ได้หรอก ที่นี่ไม่มีไพ่เหมือนในฝัน"

"เขียนเอาได้หรือไม่?"

"เจ้าเองก็เพิ่งพูด อ่าวปิดแล้ว ของใช้แพงนัก เจ้าจะไปหาหมึกหากระดาษที่ไหนมาเขียน"

"งั้นขูดแผ่นไม้เล่นเอา?"

"เจ้าโดนท่านแม่ตีตายน่ะสิ สะพานโดนทำลายแล้ว เมืองเราหาไม้ยากยิ่งนัก หาอย่างอื่นเล่นเถอะ"

"พวกเจ้าว่าจะเล่นอะไร สายขนาดนี้เหตุใดไม่ไปสำนักศึกษา" เสียงเด็กชายดังมาจากนอกบ้าน เจียงหยูหมิงเปิดหน้าต่างไม้เก่าเอียงกะเท่เร่ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามขยับจากห้องนอนชั้นสอง มองลงมาพบเด็กหนุ่มอายุมากกว่าฝาแฝดสามสี่ปี เขาตัวสูงชะลูดทว่าผอมแห้ง มองดูแล้วเหมือนตะเกียบคู่หนึ่ง เป็นจงหลินอี้ บุตรชายบุญธรรมของอาจารย์จงหานเจ้าของสำนักศึกษาที่เหมือนสถานรับเลี้ยงเด็กยากไร้มากกว่า

เนื่องจากสภาวะของเกาะกุยเหว่ยตอนนี้อยู่อย่างข้นแค้นยิ่งนัก ครอบครัวทั้งหลายก็เหมือนกับบ้านสกุลเจียง ทั้งวันยุ่งอยู่แต่หาเลี้ยงปากท้อง ประคองชีวิตสมาชิกในครอบครัวไปวันๆ บังเอิญมีบัณฑิตหนุ่มนามจงหานเดินทางผ่านมาแวะเมืองท่ากุยเหว่ยเพื่อเตรียมเสบียงก่อนเดินทางไปสอบจอหงวนที่เมืองหลวง โชคร้ายที่เขามาในช่วงเวลาวุ่นวายพอดี สะพานถูกปิด สุดท้ายติดอยู่ในเมือง จนเมืองท่ากุยเหว่ยกลายเป็นเกาะกุยเหว่ย จนบัณฑิตหนุ่มในวันวานกลายเป็นบัณฑิตวัยกลางคน

จงหานตัดสินใจเปิดสำนักศึกษา รับลูกหลานชาวบ้านมาสอนหนังสือที่บ้าน ไม่คิดเงิน หากแต่แลกกับอาหารและเครื่องใช้เท่าที่ชาวบ้านพอจะแบ่งปันให้ได้ พอให้ดำรงชีวิตอยู่รอด ต่อมามีเด็กกำพร้าตัวมอมแมมไม่รู้ที่มามักมาแอบมองขณะที่อาจารย์จงกำลังสอน ชาวบ้านในละแวกเห็นว่าเด็กที่ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางช่วงเวลาวุ่นวายมีอยู่ถมไป เด็กน้อยคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น อาจารย์จงจึงรับมาเป็นบุตรบุญธรรมนับจากนั้นมา

"พี่อี้ พวกข้าจะเล่นไพ่ เจ้าพอมีกระดาษกับหมึกบ้างไหม" เจียงหยูหยางยื่นหน้าออกนอกหน้าต่างก้มลงถามเด็กชายอายุมากกว่า

"วิญญูชนไม่พึงยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข เจ้าลืมที่พ่อบุญธรรมสอนแล้วหรืออย่างไร อีกอย่าง ของสิ้นเปลืองพวกนั้น เห็นทีจะหาได้แค่ที่ย่านโคมแดงของสำนักมนตราคู่ ที่นั่นไม่ใช่ที่ของเด็ก พวกเจ้าห้ามไปเด็ดขาด!"

"รู้แล้วๆ เจ้าเป็นพี่หรือเป็นบิดาพวกข้ากันแน่ คร่ำครึเสียจริง" เจียงหยูหมิงบ่นพลางลากน้องชายฝาแฝดไปสำนักศึกษา

"ไม่กินโจ๊กปลา?"

"ไม่กิน!"