กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ

บทที่ 2ทหารชั่ว เซียนจวิน ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มเจียงหยูหมิงนึกถึงคำที่เขาเคยได้ยินจากในฝัน 'ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด' กองทัพแคว้นเสวียนอู่ดั้นด้นมาถึงปากอ่าวจะมีเป้าหมายเป็นอันใดได้เล่า นอกเสียจากสำนักงานใหญ่พรรคมารมนตราคู่ที่ตั้งอยู่กลางทะเล ห่างจากปากอ่าวกว่าร้อยลี้[1] จุดมุ่งหมายของกองทัพแคว้นเสวียนอู่คงไม่แคล้วมาตัดกำลังสำนักมนตราคู่ เพื่อให้ไม่อาจหยิบยื่นความช่วยเหลือแก่กองทัพกุยเหว่ยได้เจียงหยูหมิงทั้งหิ้วทั้งลากน้องชาย หลบซ่อนตามซากร้านรวงรกร้าง มุ่งหน้าไปยังถนนโคมแดง สุดปลายถนนติดขอบทะเลเป็นที่ตั้งของหอหรูซิงที่ฉากหน้าเป็นแหล่งซ่องสุมอบายมุขสิ่งเย้ายวนใจชายหญิงทุกรูปแบบ แต่ไม่ว่าใครก็รู้ดีว่าฉากหลังคือสำนักงานย่อยของสำนักมนตราคู่ มีไว้ติดต่อสื่อสารกับคนนอกสำนัก และยังมีไว้ให้คนในสำนักมาเก็บเกี่ยวหาความสำราญอีกด้วยยิ่งเข้าใกล้ถนนโคมแดง เสียงการต่อสู้ยิ่งดังชัดเจน เสียงโลหะกระทบกัน เสียงเลือดเนื้อฉีกขาด และเสียงกรีดร้องโหยหวนดังผสมปนเป บนฟ้ายังเห็นผู้บำเพ็ญเพียรขี่กระบี่เหินหาวโฉบไปมา เจียงหยูหมิงวางน้องชายที่ยังละเมอพึมพำ ตายซะๆๆ จิ้วๆๆๆๆ ลง"หรือเจ้าไม่ตื่นย

นอกจากรูปร่างที่แตกต่าง ทั้งเครื่องแบบทั้งอาวุธกลับเหมือนทหารคนอื่นๆ หากแต่ศพร่างนี้ห้อยต่างหูสีดำสนิทไว้คู่หนึ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มดึงต่างหูข้างซ้ายของศพชายร่างอ้วนท้วนออก เผยปานรูปเต่ากางสี่ขาโผล่หัวโผล่หางสีดำตัวจิ๋ว หากมองไกลๆ คงคล้ายรูเจาะหูหรือไม่ก็ไฝเม็ดโต"เจอเสียที!" เจียงหยูหยางโห่ร้องยินดี "ว่าแต่พี่ชายเซียนจวินหาศพนี้ทำไมหรือ หรือว่าเป็นญาติท่าน?""ข้าบอกเจ้าได้" ผู้บำเพ็ญเพียรเหลือบสายตาเยียบเย็นมองคู่แฝดที่ดูจะชินกับความเย็นชาของเขาเสียแล้ว "แต่หลังจากที่รู้ เจ้าต้องตาย ยังอยากรู้หรือไม่"เจียงหยูหยางอ้าปาก "ไม่เอาๆ เป็นความลับท่านก็บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องขู่ฆ่ากันเลย!" มือเล็กแดงฉานด้วยคราบเลือดโบกปฏิเสธเป็นระวิง"พบเขาแล้ว เราก็ไปกันได้แล้วใช่หรือไม่?" เจียงหยูหมิง เขกหัวน้องชาย ใครใช้ให้อยากรู้อยากเห็นไปทั่วผู้บำเพ็ญเพียรยืนนิ่ง ดูเหมือนกำลังใช้ความคิด สายตากวาดไปโดยรอบ ก่อนเดินไปที่ศพร่างหนึ่งที่ใส่ชุดม่วงของสำนักมนตราคู่ ร่างสูงก้มลงคว้าถุงเฉียนคุนที่เหน็บอยู่ที่เอวของศพร่างนั้นมา "เจ้า เอาเสื่อมาให้ข้า"เจียงหยูหมิงดึงเสื่อลงจากไหล่ของตนยื่นไปให้ผู้บำเพ็ญเพีย

"สิบลำดับสุดท้าย! สิบลำดับสุดท้าย! เทพพยากรณ์ใกล้กลับสวรรค์แล้ว สิบลำดับสุดท้าย!" เจียงฟูเหรินเดินแจกป้ายลำดับ นางยัดป้ายไม้เขียนว่า '51' ให้ชายหนุ่มร่างสูง "นี่เป็นลำดับสุดท้ายของวันนี้แล้ว พ่อหนุ่มช่างมีวาสนานัก แถมยังหน้าตาหล่อเหลาเอาการ มา ข้าให้โจ๊กปลาเจ้า" เจียงฟูเหรินหันไปโบกมือเรียกคนใช้ที่ถือหม้อโจ๊กปลาเดินตามหลังให้มาตักให้พ่อหนุ่มลำดับสุดท้ายหนึ่งชาม"เจียงฟูเหริน ท่านทำแบบนี้ไม่ได้ ปกติท่านเทพพยากรณ์กลับสวรรค์ยามโหย่ว[4] มิใช่รึ นี่เพิ่งยามเว่ย[5] ท่านก็จะไล่คนเสียแล้ว!" ชายวัยกลางคนที่ต่อหลังชายหนุ่มที่ได้ลำดับสุดท้ายโวยขึ้นมา เวลานี้ร้านค้าที่เขาเปิดกิจการซบเซา ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้เพียงมาที่ซวงหยูให้เทพพยากรณ์ทำนายแล้วซื้อเครื่องรางไปสักชิ้นสองชิ้น กิจการก็จะกลับมาคึกคักใหม่ เป็นเช่นนี้มาสามสี่ครั้งแล้ว ครั้งนี้เขาตั้งใจปิดร้านเพื่อมาต่อคิวแต่เช้าจนเลยเวลาอาหารเที่ยงแต่กลับชวดลำดับสุดท้ายไป ตัวเขาไม่ยินยอม!"จริงด้วย เจียงฟูเหริน ข้าเดินทางมาไกลมาต่อแถวแต่เช้า แล้วนี่จะให้กลับไปมือเปล่าหรือ" คนในแถวหลังจากลำดับสุดท้ายเริ่มโวยวายต่อๆ กันไปเรื่อยๆ"ทุกท่านโปรดใจเย็น! วัน

"หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร" เจียงหยูหยางถามแฝดผู้พี่ในเช้าวันหนึ่ง ขณะนั้นทั้งคู่มีอายุได้สิบห้าปีเจียงหยูหมิงลืมตาตื่นมาพบภาพอันคุ้นเคย "ข้าฝันว่าได้ของเล่นใหม่มา ไม่สิ ความจริงพ่อข้าซื้อไว้ให้ข้าใช้ติดต่อสื่อสาร แต่พอข้าได้มาก็เอาไปเล่นเสียเป็นส่วนใหญ่ อีกส่วนนำไปขอข้อมูลติดต่อจากแม่นางในห้องเรียน""ข้าจำได้ เจ้าวิ่งไปหาแม่นางทุกคนในห้องเรียน ตลกมากเชียว" เจียงหยูหยางหัวเราะเสียงใส ก่อนลืมตากลมสีดำสนิท "หยูหมิง เจ้าว่าไม่แปลกหรอ?""แปลกอะไร?" เจียงหยูหมิงเลิกคิ้วสงสัย"เหตุใดพวกเราในความฝันไม่เคยพูดถึงตัวเราในตอนนี้เลยเล่า เหมือนที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ มันเหมือนกับว่า...ตัวเราในความฝันไม่ได้ฝันถึงเราในตอนนี้" นัยน์ตาสีดำมืดมิดเบือนมองออกไปนอกหน้าต่าง มองหาอะไรตัวเจียงหยูหยางเองก็ไม่แน่ชัด เหมือนกับว่าเขาต้องการที่จะมองทะลุผ่านท้องฟ้า ทะลุผ่านโลกใบนี้ ทะลุผ่านความฝัน มองไปยังนัยน์ตาสีดำสนิทอีกคู่หนึ่ง..."...ที่เจ้าพูดมา น่าคิดยิ่งนัก" คิ้วเรียวโก่งของเจียงหยูหมิงขมวดมุ่นเป็นปมขณะคิดตามคำพูดของน้องชายบทสนทนายามเช้าที่ควรยืดยาวกลับหยุดลง สองฝาแฝดต่างมีความคิดเป็นของตน ยิ่งคิดยิ่งถ