กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ

กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ

last update최신 업데이트 : 2026-01-18
에:  Sapphiros S. N.연재 중
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
226챕터
341조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ฝาแฝด 'เจียงหยูหมิง' และ 'เจียงหยูหยาง' มักฝันถึงตัวพวกเขาในอีกโลกจึงนำความรู้ที่ได้มาสร้างตัวในฐานะร่างทรงเทพพยากรณ์จนค้นพบพลังแปลกประหลาด เมื่อความลับถูกเปิดเผยจึงถูกพรากจากกันเพื่อนำไปเป็นภาชนะบรรจุแก่นวิญญาณเซียนที่สวรรค์และอเวจีต่างก็ตามล่ามากว่าพันปี ทั้งคู่ถูกบังคับให้แยกเส้นทางเพื่อเรียนรู้พลังและอดีตชาติของตน ระหว่างนั้นฝาแฝดก็เข้ามาพัวพันกับเรื่องราววุ่นวายของโลกบำเพ็ญเพียรแห่งฟ้าดินมากมายดั่งมีสิ่งชักพา ทั้งสองต้องพยายามอย่างหนักในเส้นทางของตนเองเพื่อที่จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าสองพี่น้องกันอีกครั้ง

더 보기

1화

บทที่ 1 เจ้าฝันอะไร (1/2)

Hujan deras menghantam atap-atap rumah di Desa Tanjung Biru, sebuah desa kecil yang damai di tepi Laut Tengah.

Kilat menyambar, menerangi langit kelam yang seolah menangis bersama dengan para penghuni desa yang bersembunyi di balik dinding-dinding rapuh. Desa yang dulunya tenteram, kini diselimuti kecemasan dan ketakutan yang tak terungkapkan.

“Bu, apakah mereka akan datang ke sini?” tanya Gema dengan suara bergetar, matanya menatap keluar jendela yang buram oleh air hujan.

Dewi Sri Lestari, ibu angkat Gema, memeluknya erat. Wajahnya yang selalu tenang kini memancarkan kecemasan yang jarang terlihat. “Aku tidak tahu, Nak. Tapi kita harus siap. Apapun yang terjadi, kau harus tetap kuat.”

Kata-kata itu seakan tak mampu menghapus ketakutan yang menggerogoti hati Gema. Sejak kecil, dia selalu merasa aman dalam dekapan ibunya, namun malam ini, kehangatan itu terasa jauh, seperti bayangan yang perlahan memudar di tengah kegelapan yang merayap.

Gema mencoba mengingat masa-masa sebelum ini, ketika desa mereka masih tenang dan jauh dari konflik. Sebuah dunia di mana dia bisa bermain dengan anak-anak lain, memetik buah-buahan liar di hutan, dan belajar kultivasi jiwa di bawah bimbingan Dewi Sri Lestari.

Tapi semua itu berubah sejak kemunculan Sajak Abadi, yang digemakan oleh Pertapa dari Wilayah Tengah.

“Kau tahu tentang Sajak Abadi, Bu? Apakah benar itu tentang aku?” Gema menatap ibunya, berharap jawaban yang menenangkan.

Dewi Sri Lestari tersenyum lemah, meski hatinya penuh kekhawatiran. “Sajak itu telah ada sejak ribuan tahun lalu, diwariskan dari mulut ke mulut. Tidak ada yang tahu pasti artinya, Nak. Tapi... ada yang percaya bahwa sajak itu adalah pertanda dari akhir perang ini.”

Gema menelan ludahnya. Perang antara Benua Barat dan Benua Timur telah berlangsung selama ribuan tahun. Sihir kuno dari Barat dan kultivasi jiwa dari Timur terus beradu, menghancurkan segala yang ada di tengah-tengahnya.

Desa Tanjung Biru, yang awalnya jauh dari konflik, kini tak lebih dari sekadar sasaran empuk bagi pasukan yang terus mencari jalan untuk memenangkan perang yang seolah tiada akhir.

“Dunia kita sudah terlalu lama terpecah belah, Bu. Apakah benar aku bisa menghentikan semua ini?” Gema bertanya, suara rendahnya mengandung keraguan.

Dewi Sri Lestari mengangguk pelan, lalu meraih wajah Gema, menatap dalam-dalam ke matanya. “Gema, kau mungkin masih muda, tapi aku percaya ada sesuatu yang besar di dalam dirimu. Sesuatu yang bahkan aku tidak bisa sepenuhnya mengerti. Kau harus percaya pada dirimu sendiri.”

Tiba-tiba, pintu rumah mereka didobrak dengan keras. Seorang prajurit, dengan baju zirah penuh lumpur dan darah, berdiri di ambang pintu. Nafasnya tersengal-sengal, dan tatapannya penuh dengan ketakutan.

“Mereka datang! Pasukan dari Barat! Mereka sudah di tepi desa!” teriaknya panik.

Gema merasakan jantungnya berdebar kencang. “Apa yang harus kita lakukan, Bu?”

Dewi Sri Lestari segera bergerak. “Kita harus pergi sekarang! Gema, kau harus lari ke hutan, aku akan menahan mereka di sini.”

Gema memegang lengan ibunya erat. “Tidak, Bu! Aku tidak akan meninggalkanmu!”

Wajah Dewi Sri Lestari menegang sejenak, lalu dia menatap Gema dengan penuh cinta dan keberanian. “Kau harus pergi, Gema. Aku tidak bisa membiarkanmu tertangkap. Mereka tidak boleh tahu siapa dirimu sebenarnya.”

Gema menggeleng, air mata mulai menggenang di sudut matanya. “Aku tidak bisa meninggalkanmu, Bu! Kita harus pergi bersama!”

Suara dentuman keras terdengar dari luar. Tanah bergetar, dan suara jeritan mulai terdengar semakin dekat. Pasukan Barat telah tiba, membawa kehancuran dan kematian dalam langkah mereka.

“Gema!” Dewi Sri Lestari membentak, suaranya pecah oleh rasa sakit. “Dengarkan aku! Pergilah sekarang! Cari Raden Jayabaya di Kerajaan Langit Timur. Hanya dia yang bisa membantumu mengerti siapa dirimu dan apa yang harus kau lakukan!”

Dengan enggan, Gema mulai melangkah mundur, hatinya berat. Tapi sebelum dia bisa menjawab, pintu depan rumah mereka dihancurkan, dan pasukan musuh menyerbu masuk. Pedang mereka berkilat, siap untuk menumpahkan darah.

Dewi Sri Lestari mendorong Gema keluar dari pintu belakang. “Lari, Nak! Jangan lihat ke belakang!”

Gema berlari, air mata mengalir di pipinya, mendengar suara pertempuran yang pecah di belakangnya. Dia ingin berbalik, tapi kata-kata ibunya bergema di telinganya. Dia harus pergi. Dia harus bertahan.

Gema terus berlari, menyelinap di antara pepohonan, mencoba mengabaikan rasa takut dan kesedihan yang mencengkeram hatinya. Namun, suara bentrokan pedang dan teriakan dari rumahnya terus menghantuinya.

“Gema!” Suara ibunya terdengar samar, seolah memanggilnya dari jauh. Gema berhenti, terengah-engah, kakinya gemetar.

“Bu!” teriaknya putus asa, meski dia tahu tidak ada jawaban yang akan datang.

Hujan semakin deras, seolah langit menangis atas tragedi yang tengah berlangsung. Gema terjatuh ke tanah, tubuhnya gemetar. Dia merasa hancur. Dunia yang dia kenal telah lenyap, ditelan oleh api perang yang tak terpadamkan.

“Tolong... Bu...” Gema meratap, memeluk tanah basah di bawahnya. Dia ingin kembali, ingin menyelamatkan ibunya. Tapi apa yang bisa dia lakukan? Dia hanyalah seorang pemuda, tidak lebih dari bayangan di tengah perang yang telah menghancurkan segalanya.

Namun di dalam hatinya, terngiang-ngiang Sajak Abadi. Kata-kata yang mengerikan namun penuh harapan. Pahlawan Pratama, nama yang dibisikkan angin...

Gema bangkit perlahan, menyeka air matanya. Di tengah kesedihan dan ketakutan, dia merasa ada sesuatu yang membara di dalam dirinya, sesuatu yang tidak bisa dia abaikan.

Dia mengingat kembali kata-kata ibunya. “Cari Raden Jayabaya...”

Dengan langkah yang berat namun penuh tekad, Gema mulai berjalan menuju arah Timur. Hatinya hancur, tetapi di dalam kepedihan itu, ada kekuatan yang mulai tumbuh. Kekuatan untuk mengakhiri perang ini, untuk menyatukan dua benua yang telah lama bermusuhan.

Dan meski dia tidak tahu bagaimana caranya, dia tahu satu hal pasti: dia tidak akan membiarkan pengorbanan ibunya sia-sia.

Malam itu, di tengah hujan yang tak kunjung reda, Gema Pratama memulai perjalanan yang akan mengubah nasib dua benua besar. Sebuah perjalanan yang dipenuhi oleh darah, air mata, dan kehancuran.

Namun di balik semua itu, tersimpan harapan baru untuk Nusantara. Harapan yang bersemayam dalam sosok seorang pemuda yang tak terduga, yang akan menghadapi kegelapan, tragedi, dan kematian dengan keberanian yang tak tergoyahkan.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
226 챕터
บทที่ 1 เจ้าฝันอะไร (2/2)
สุดท้ายเด็กน้อยทั้งสองจึงช่วยกันอุ้มหม้อโจ๊กปลาไปสำนักศึกษา เป็นหม้อที่เหลือจากการขายของมารดาเมื่อวาน ถึงอย่างไรเด็กสองคนกินคนละสามมื้อก็ยังกินไม่หมด จึงเอาไปฝากอาจารย์จง อาจารย์เห็นโจ๊กหม้อนี้ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เดิมผู้ใหญ่สามสี่คนกินเต็มที่ก็หมดหม้อ แต่เด็กๆ ส่วนใหญ่ที่มาสำนักศึกษาไม่มีมื้อเช้าให้กิน ต้องรอบิดามารดาออกหากินวันต่อวัน กลับมาจึงค่อยมีอะไรตกถึงท้อง อาจารย์จงจึงหยิบถ้วยชาออกมา ตักโจ๊กอุ่นใส่ให้เด็กเวียนกินกันคนละจอกสองจอก ที่ใดมีอาหารที่นั่นย่อมมีความคึกคัก สำนักศึกษาวันนี้ครื้นเครงไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ"เดิมทีถ้วยชาก็ควรใส่ชา หากแต่วันนี้ไม่มีชา เช่นนั้นเราจะดื่มโจ๊กต่างชา ขอให้พวกเจ้ายามมีชาดื่มไม่ลืมเลือนสหายผู้ร่วมดื่มโจ๊กในวันนี้" อาจารย์จงกำชับ ศิษย์ทั้งหลายปรบมือชอบใจ ร่วมกันคำนับรับคำอาจารย์"หยูหมิง วันนี้สนุกยิ่งนัก" เจียงหยูหยางกล่าวกับพี่ชาย"เรียกพี่ใหญ่ ข้าโตกว่าเจ้าตั้งครึ่งถ้วยชา[3]""แต่หยูหมิง…""บอกว่าให้เรียกพี่ใหญ่ เจ้าสมองทึ่ม""ไม่ใช่เรื่องนั้น""งั้นอะไร?""ข้าลืมตักแบ่งโจ๊กมื้อเย็นของเราออกก่อนยกหม้อมา""…""…"ด้วยเหตุนี้สองพี่น้องฝาแฝดจึง
더 보기
บทที่ 2 ทหารชั่ว เซียนจวิน ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่ม
บทที่ 2ทหารชั่ว เซียนจวิน ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มเจียงหยูหมิงนึกถึงคำที่เขาเคยได้ยินจากในฝัน 'ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด' กองทัพแคว้นเสวียนอู่ดั้นด้นมาถึงปากอ่าวจะมีเป้าหมายเป็นอันใดได้เล่า นอกเสียจากสำนักงานใหญ่พรรคมารมนตราคู่ที่ตั้งอยู่กลางทะเล ห่างจากปากอ่าวกว่าร้อยลี้[1] จุดมุ่งหมายของกองทัพแคว้นเสวียนอู่คงไม่แคล้วมาตัดกำลังสำนักมนตราคู่ เพื่อให้ไม่อาจหยิบยื่นความช่วยเหลือแก่กองทัพกุยเหว่ยได้เจียงหยูหมิงทั้งหิ้วทั้งลากน้องชาย หลบซ่อนตามซากร้านรวงรกร้าง มุ่งหน้าไปยังถนนโคมแดง สุดปลายถนนติดขอบทะเลเป็นที่ตั้งของหอหรูซิงที่ฉากหน้าเป็นแหล่งซ่องสุมอบายมุขสิ่งเย้ายวนใจชายหญิงทุกรูปแบบ แต่ไม่ว่าใครก็รู้ดีว่าฉากหลังคือสำนักงานย่อยของสำนักมนตราคู่ มีไว้ติดต่อสื่อสารกับคนนอกสำนัก และยังมีไว้ให้คนในสำนักมาเก็บเกี่ยวหาความสำราญอีกด้วยยิ่งเข้าใกล้ถนนโคมแดง เสียงการต่อสู้ยิ่งดังชัดเจน เสียงโลหะกระทบกัน เสียงเลือดเนื้อฉีกขาด และเสียงกรีดร้องโหยหวนดังผสมปนเป บนฟ้ายังเห็นผู้บำเพ็ญเพียรขี่กระบี่เหินหาวโฉบไปมา เจียงหยูหมิงวางน้องชายที่ยังละเมอพึมพำ ตายซะๆๆ จิ้วๆๆๆๆ ลง"หรือเจ้าไม่ตื่นย
더 보기
บทที่ 3 ตื่นได้เสียที! มาช่วยข้ารื้อซากศพเร็ว (1/2)
บทที่ 3ตื่นได้เสียที! มาช่วยข้ารื้อซากศพเร็วเจียงหยูหมิงแบกน้องชายขึ้นหลังเดินตามผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มไป เขาคนนี้แปลกยิ่งนัก ไม่ได้ขี่กระบี่เหาะเหินเหมือนผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น ทั้งทางที่มุ่งหน้าไปกลับไม่ใช่ทั้งถนนโคมแดงและหอหรูซิง แต่เดินไปหยุดอยู่ที่กองซากศพอีกกอง"เซียนจวิน ท่านกำลังจะไปที่ใด มิได้กลับสำนักหรอกรึ?" เจียงหยูหมิงเริ่มร้อนใจ ไฟสงครามรอบตัวยังคงปะทุไม่หยุด แต่คนคนนี้กลับทำเหมือนเดินเล่นอยู่ในลานบ้านของตนเองไม่ใช่ใจกลางมรสุมสงคราม"ค้น" ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มชี้เจียงหยูหมิงแล้วชี้ไปที่กองซากศพเจียงหยูหมิงอ้าปากค้าง ชี้ที่ตัวเองแล้วชี้ที่ศพ "ให้ข้าค้น?""ชักช้านัก จะกลายเป็นศพเสียเอง""…"นี่เขามาขอความช่วยเหลือไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องมาทำเรื่องน่าขยะแขยงได้เล่า ผู้บำเพ็ญเพียรคนนี้ท่าจะเป็นบ้า คนดีๆ ที่ไหนเขามาค้นกองซากศพกัน…เจียงหยูหมิงกัดฟัน วางน้องชายลง เดินไปที่กองซากศพ มือน้อยกระชากแขนศพร่างหนึ่งสุดแรง ตัวเขากลับล้มไปข้างหลัง ในมือมีเพียงแขนข้างหนึ่งอ้วกกกกกเจียงหยูหมิงอาเจียนเป็นครั้งที่สองของวัน"ว่าแต่ เซียนจวิน ท่านให้ข้าค้นกองซากศพหาสิ่งใดรึ" เจียงหยูหมิงที่เช็ดครา
더 보기
บทที่ 3 ตื่นได้เสียที! มาช่วยข้ารื้อซากศพเร็ว (2/2)
นอกจากรูปร่างที่แตกต่าง ทั้งเครื่องแบบทั้งอาวุธกลับเหมือนทหารคนอื่นๆ หากแต่ศพร่างนี้ห้อยต่างหูสีดำสนิทไว้คู่หนึ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มดึงต่างหูข้างซ้ายของศพชายร่างอ้วนท้วนออก เผยปานรูปเต่ากางสี่ขาโผล่หัวโผล่หางสีดำตัวจิ๋ว หากมองไกลๆ คงคล้ายรูเจาะหูหรือไม่ก็ไฝเม็ดโต"เจอเสียที!" เจียงหยูหยางโห่ร้องยินดี "ว่าแต่พี่ชายเซียนจวินหาศพนี้ทำไมหรือ หรือว่าเป็นญาติท่าน?""ข้าบอกเจ้าได้" ผู้บำเพ็ญเพียรเหลือบสายตาเยียบเย็นมองคู่แฝดที่ดูจะชินกับความเย็นชาของเขาเสียแล้ว "แต่หลังจากที่รู้ เจ้าต้องตาย ยังอยากรู้หรือไม่"เจียงหยูหยางอ้าปาก "ไม่เอาๆ เป็นความลับท่านก็บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องขู่ฆ่ากันเลย!" มือเล็กแดงฉานด้วยคราบเลือดโบกปฏิเสธเป็นระวิง"พบเขาแล้ว เราก็ไปกันได้แล้วใช่หรือไม่?" เจียงหยูหมิง เขกหัวน้องชาย ใครใช้ให้อยากรู้อยากเห็นไปทั่วผู้บำเพ็ญเพียรยืนนิ่ง ดูเหมือนกำลังใช้ความคิด สายตากวาดไปโดยรอบ ก่อนเดินไปที่ศพร่างหนึ่งที่ใส่ชุดม่วงของสำนักมนตราคู่ ร่างสูงก้มลงคว้าถุงเฉียนคุนที่เหน็บอยู่ที่เอวของศพร่างนั้นมา "เจ้า เอาเสื่อมาให้ข้า"เจียงหยูหมิงดึงเสื่อลงจากไหล่ของตนยื่นไปให้ผู้บำเพ็ญเพีย
더 보기
บทที่ 4 หลังไฟสงคราม (1/2)
บทที่ 4หลังไฟสงครามสงครามล่วงผ่านมาแล้วสี่ปีครานั้นแคว้นเสวียนอู่ตีตราว่าเมืองท่ากุยเหว่ยเป็นกบฏ จึงปิดสะพาน ตัดขาดสัมพันธ์ ทางด้านเจ้าเมืองลั่วทนเห็นชาวเมืองลำบากยากเข็ญ ผู้ใหญ่ค้าขายไม่ได้ เด็กเล็กอดอยากไม่ไหวก็ระเบิดสะพานใหญ่ตั้งตัวเป็นเกาะกุยเหว่ย แยกขาดจากแผ่นดินใหญ่เสวียนอู่ตลอดกาลแคว้นเสวียนอู่แบ่งพื้นที่เป็นหกเขตหลัก แผ่นดินใหญ่คือส่วนหัวและกระดอง ส่วนขาทั้งสี่ และส่วนหาง เหล่าขุนนางเห็นว่าหางเต่าเทียบกับแคว้นใหญ่ทั้งพื้นที่และประชากรมีไม่ถึงหนึ่งในสิบของตัวแผ่นดินใหญ่ ขุนนางโฉดกษัตริย์ชั่วจึงดูแคลนไม่ให้ความสำคัญ ส่ง 'หลี่หวาง' ผู้ใช้ชีวิตสำราญไปวันๆ ดาบไม่เคยจับ ม้าไม่เคยขี่ แม้แต่ยศถาบรรดาศักดิ์ยังตั้งไม่ชัดเจน ได้เบี้ยเลี้ยงเทียบเท่ากั๋วกง ภายหลังออกทำศึกจึงแต่งตั้งยศกลวงๆ ให้ขึ้นเป็นหลี่หวางหลี่หวางผู้นี้นำกองทัพแคว้นเสวียนอู่กว่าสองหมื่นนายลงมาปราบปรามกบฏหางเต่า แคว้นใหญ่มากคนมากเรื่องราว ต่างฝ่ายจ้องจะโกงกิน จ้องเล่นงานตลบตะแลงกัน สุดท้ายพ่ายแพ้ต่อกองทัพทหารเกาะกุยเหว่ยเพียงสามพันนายที่ผนึกกำลังร่วมกับผู้บำเพ็ญเพียรพรรคมารสำนักมนตราคู่อีกหลายพันคนอย่างราบคาบ แคว้นใ
더 보기
บทที่ 4 หลังไฟสงคราม (2/2)
"สิบลำดับสุดท้าย! สิบลำดับสุดท้าย! เทพพยากรณ์ใกล้กลับสวรรค์แล้ว สิบลำดับสุดท้าย!" เจียงฟูเหรินเดินแจกป้ายลำดับ นางยัดป้ายไม้เขียนว่า '51' ให้ชายหนุ่มร่างสูง "นี่เป็นลำดับสุดท้ายของวันนี้แล้ว พ่อหนุ่มช่างมีวาสนานัก แถมยังหน้าตาหล่อเหลาเอาการ มา ข้าให้โจ๊กปลาเจ้า" เจียงฟูเหรินหันไปโบกมือเรียกคนใช้ที่ถือหม้อโจ๊กปลาเดินตามหลังให้มาตักให้พ่อหนุ่มลำดับสุดท้ายหนึ่งชาม"เจียงฟูเหริน ท่านทำแบบนี้ไม่ได้ ปกติท่านเทพพยากรณ์กลับสวรรค์ยามโหย่ว[4] มิใช่รึ นี่เพิ่งยามเว่ย[5] ท่านก็จะไล่คนเสียแล้ว!" ชายวัยกลางคนที่ต่อหลังชายหนุ่มที่ได้ลำดับสุดท้ายโวยขึ้นมา เวลานี้ร้านค้าที่เขาเปิดกิจการซบเซา ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้เพียงมาที่ซวงหยูให้เทพพยากรณ์ทำนายแล้วซื้อเครื่องรางไปสักชิ้นสองชิ้น กิจการก็จะกลับมาคึกคักใหม่ เป็นเช่นนี้มาสามสี่ครั้งแล้ว ครั้งนี้เขาตั้งใจปิดร้านเพื่อมาต่อคิวแต่เช้าจนเลยเวลาอาหารเที่ยงแต่กลับชวดลำดับสุดท้ายไป ตัวเขาไม่ยินยอม!"จริงด้วย เจียงฟูเหริน ข้าเดินทางมาไกลมาต่อแถวแต่เช้า แล้วนี่จะให้กลับไปมือเปล่าหรือ" คนในแถวหลังจากลำดับสุดท้ายเริ่มโวยวายต่อๆ กันไปเรื่อยๆ"ทุกท่านโปรดใจเย็น! วัน
더 보기
บทที่ 5 เอาน้องข้าคืนมา! (1/2)
บทที่ 5เอาน้องข้าคืนมา!เจียงหยูหมิงตกใจที่ผ่านมาเขาลอกเลียนเนื้อหาการทำนายจากไพ่ในความฝัน ในฝันนั้นตัวเขาชอบนำไพ่ทำนายของแม่ไปเล่นที่โรงเรียนเพื่อดึงดูดสหายหญิงในโรงเรียน แรกเริ่มในวัยสิบสี่ปี เป็นครั้งแรกที่เจียงหยูหมิงลอกเลียนเอาถ้อยคำทำนายจากในฝันมาใช้ เขาพยายามนึกออกมาอย่างทุลักทุเล โดยได้รับความช่วยเหลือจากแฝดน้องเจียงหยูหยางที่ในฝันมักร่วมดูเขาเล่นไพ่ทำนายด้วยทุกครานานวันเข้า ทั้งคู่เริ่มจดจำความฝันได้แม่นยำมากขึ้น ทำให้การเปิดสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยูเป็นไปด้วยดี เพียงแต่ดูท่าตัวเขาในฝันจะศึกษาวิธีการละเล่นมาเพียงผิวเผิน จึงไม่เพียงพอต่อการนำมาทำนายทายทักผู้คนที่เข้ามาหาสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยูกว่าร้อยคนต่อวัน"การละเล่นปาหี่ หลอกเอาเงินคนของพวกเจ้าใช้ได้ที่ไหนกัน ไม่สมเป็นวิญญูชน! ช่างเถอะๆ นับเป็นส่วนช่วยให้กิจการกระดาษแดงใบเฟิงรุ่งเรือง ขอให้เจริญรุ่งเรือง! ขอให้เจริญรุ่งเรือง!" จงหลินอี้ที่กำลังง่วนอยู่กับการตากกระดาษกล่าวกับสองแฝดที่มานั่งเล่นในลานบ้านสกุลจงก่อนเวลาเปิดสำนัก"ถุย! พ่อค้าเต็มตัวอย่างเจ้าจะมาวิญญูชนอะไรอีก พี่อี้ เจ้าเองก็มาช่วยพวกข้าคิดหาหนทางหน่อยเถิด หากสำนั
더 보기
บทที่ 5 เอาน้องข้าคืนมา! (2/2)
"หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร" เจียงหยูหยางถามแฝดผู้พี่ในเช้าวันหนึ่ง ขณะนั้นทั้งคู่มีอายุได้สิบห้าปีเจียงหยูหมิงลืมตาตื่นมาพบภาพอันคุ้นเคย "ข้าฝันว่าได้ของเล่นใหม่มา ไม่สิ ความจริงพ่อข้าซื้อไว้ให้ข้าใช้ติดต่อสื่อสาร แต่พอข้าได้มาก็เอาไปเล่นเสียเป็นส่วนใหญ่ อีกส่วนนำไปขอข้อมูลติดต่อจากแม่นางในห้องเรียน""ข้าจำได้ เจ้าวิ่งไปหาแม่นางทุกคนในห้องเรียน ตลกมากเชียว" เจียงหยูหยางหัวเราะเสียงใส ก่อนลืมตากลมสีดำสนิท "หยูหมิง เจ้าว่าไม่แปลกหรอ?""แปลกอะไร?" เจียงหยูหมิงเลิกคิ้วสงสัย"เหตุใดพวกเราในความฝันไม่เคยพูดถึงตัวเราในตอนนี้เลยเล่า เหมือนที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ มันเหมือนกับว่า...ตัวเราในความฝันไม่ได้ฝันถึงเราในตอนนี้" นัยน์ตาสีดำมืดมิดเบือนมองออกไปนอกหน้าต่าง มองหาอะไรตัวเจียงหยูหยางเองก็ไม่แน่ชัด เหมือนกับว่าเขาต้องการที่จะมองทะลุผ่านท้องฟ้า ทะลุผ่านโลกใบนี้ ทะลุผ่านความฝัน มองไปยังนัยน์ตาสีดำสนิทอีกคู่หนึ่ง..."...ที่เจ้าพูดมา น่าคิดยิ่งนัก" คิ้วเรียวโก่งของเจียงหยูหมิงขมวดมุ่นเป็นปมขณะคิดตามคำพูดของน้องชายบทสนทนายามเช้าที่ควรยืดยาวกลับหยุดลง สองฝาแฝดต่างมีความคิดเป็นของตน ยิ่งคิดยิ่งถ
더 보기
บทที่ 6 ท่านกลับมาแล้ว (1/2)
บทที่ 6ท่านกลับมาแล้ว"ปล่อยข้า! ปล่อยข้าาาาา" เจียงหยูหยางตะโกนลั่นจนสุดคอ แต่เสียงที่ออกมากลับฟังดูอู้อี้อื้ออึงจะไม่ให้เสียงเขาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าหูจิ้งจอกโอบรัดร่างเล็กไว้เสียแน่น กดใบหน้าเล็กไว้กับอก เจียงหยูหยางแทบไม่มีอากาศหายใจ มือเล็กของเด็กหนุ่มพยายามผลักดันให้ตัวเองหลุดออกจากคุกที่ทำมาจากร่างกายอันแข็งแกร่ง สองขาห้อยลอยกลางอากาศเตะไปมาดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่เจ้าหูจิ้งจอกช่างแรงเยอะนัก ดิ้นรนเพียงใดท่อนแขนแข็งแกร่งก็ไม่ขยับเลยสักนิด"อดทนอีกนิด ใกล้จะถึงแล้ว" เสียงทุ้มละมุนไพเราะชวนฟังเอ่ยขึ้น หากเป็นยามปกติเจียงหยูหยางต้องหันไปมองเสียหน่อยว่าเจ้าของน้ำเสียงไพเราะนี้คือผู้ใด แต่ไม่ใช่ในยามนี้!"ทนกับผีสิ! ปล่อยข้าาาา" ร่างน้อยในอ้อมกอดแกร่งยังคงดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ ยามนี้เขาทั้งหวาดกลัว ทั้งมึนงง และยังเวียนศีรษะจนแทบจะอาเจียนอยู่รอมร่อ เจ้าหูจิ้งจอกนอกจากจะวิ่งบนพื้นแบบคนปกติไม่เป็นแล้วยังไม่เหาะเหินอากาศเหยียบกระบี่แบบผู้บำเพ็ญเพียร แต่กลับกระโดดไปมาบนอากาศ!บนฟากฟ้าท่ามกลางกลุ่มเมฆขาวเบาบาง มีมนุษย์จิ้งจอกหนุ่มกระโดดไปมาด้วยท่วงท่าพลิ้วไหวชวนเคลิ้มฝัน ยามเม
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status