Lahat ng Kabanata ng กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่ 7มิติน้ำหมึกดำเจียงหยูหมิงตกลงไปอาคมใต้ฝ่าเท้าพรากเขาไปจากอ้อมอกมารดา ดิ่งลงสู่เหวลึกไร้ก้นหลุม รอบด้านดำมืด ไร้สิ่งไขว่คว้ายึดเหนี่ยวขณะร่วงลงมา ในที่สุดใต้ฝ่าเท้าก็ปรากฏวงแหวนอาคมเคลื่อนย้ายสีน้ำเงินสว่างวาบ ค่อยๆ กลืนกินเจียงหยูหมิงตั้งแต่ฝ่าเท้าจนจมหายไปทั้งตัว"อั้ก!" เจียงหยูหมิงล้มก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้น เขารีบพลิกตัวลูบบั้นท้ายปอยๆ เหนือศีรษะพลันปรากฏวงแหวนสีน้ำเงินขึ้นสองวง ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้มารับคำพยากรณ์ลำดับที่ห้าสิบเอ็ดร่วงลงมา เหยียบเข้าที่กลางหลังของเจียงหยูหมิงอย่างสง่างาม พร้อมกับผู้ติดตามที่กระโดดลงมาคุกเข่าอยู่เคียงข้าง"อ๊ากกกกกก ยกเท้าเจ้าออกไป! ตัวหนักเป็นบ้า หลังข้าหักแน่! หลังข้าหักแล้วแน่ๆ!" แขนขาทั้งสี่ของเจียงหยูหมิงตะเกียกตะกายเหมือนแมลงสาบถูกตะเกียบเสียบติดกับพื้น ชายหนุ่มเหลือบมองด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะก้าวลงจากแผ่นหลังเล็ก"ลุกขึ้น แค่นี้ไม่ตายหรอก" ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา"เจ้าสิไม่ตาย! มาลองโดนเหยียบบ้างไหมเล่า ตัวใหญ่กว่าข้าตั้งเท่าไร" เจียงหยูหมิงลุกนั่งคลำหลังของตัวเองว่ายังอยู่ดีหรือไม่ เมื่อตรวจสอบแล้วไม่มีอะไรเสียหาย ก็ถอนใจด้วยคว

ไท่จื่อเงียบอยู่นาน ก่อนถอนหายใจ "ข้ามีนามว่า ลั่วถิงลู่ บุตรชายคนโตของเจ้าเมืองลั่วในอดีต บัดนี้คือกษัตริย์แห่งเกาะกุยเหว่ย ข้าจึงกลายเป็นไท่จื่อ"ยามนั้นสงครามวุ่นวาย หลี่หวางตายลงด้วยน้ำมือของสำนักมนตราคู่ ถึงจะร่วมมือกัน แต่ทั้งกองทัพกุยเหว่ยและสำนักมนตราคู่ต่างก็ต้องการร่างที่มีเลือดของสัตว์เทพไหลเวียน" ไท่จื่ออธิบายต่อ จงหลินอี้ยกมือกุมลำคอ เขาไม่เคยเห็นไท่จื่อพูดยาวขนาดนี้มาก่อน วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของเขาหรือไม่..."ศพที่มีปานรูปเต่าดำที่ติ่งหู?" เจียงหยูหมิงนึกถึงศพหน้าเละไส้ทะลักที่เขาห่อเสื่อให้ไท่จื่อเก็บลงถุงเฉียนคุน "ดังนั้นท่านจึงปลอมเป็นคนของสำนักมนตราคู่ไปชิงศพมา?"ไท่จื่อส่ายหน้า "ข้ามิได้ปลอมตัว เป็นเจ้าที่เข้าใจผิดไปเองว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสำนักมนตราคู่""นั่นเป็นเพราะท่านมิได้ปฏิเสธ""ไยข้าต้องปฏิเสธ" ไท่จื่อลั่วถิงลู่ตอบทันควัน "ข้าไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน ให้เจ้าเข้าใจเช่นนั้นจะเป็นประโยชน์กว่า"เจียงหยูหมิงไร้คำโต้เถียง "จงหลินอี้นั่นเล่า หากเป็นตามที่เขาว่า เขาทำงานให้ท่านตั้งแต่ยังไม่เป็นไท่จื่ออีก""หลินอี้ เป็นเด็กกำพร้าที่พ่อข้ารับไว้ในจวน เดิมใช้แซ่ลั่ว

"ตื่นแล้วหรือ" เสียงผู้มาใหม่สะท้อนก้อง เจียงหยูหมิงหันไปมองพบไท่จื่อเดินถือโคมไฟเข้ามา ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้อาคมเสกเปลวเพลิงแดงฉาน โคมไฟที่เขาถือมารูปร่างเหมือนดวงแก้วกลมใสที่เลี้ยงแหล่งกำเนิดแสงสีเงินนวลดุจจันทราไว้ข้างใน คล้ายเขากำลังถือดวงจันทร์จำลองขนาดย่อมอยู่แสงจากดวงจันทร์จำลองเผยให้เห็นกำแพงหินโดยรอบ หินผามืดทะมึนมีรอยแตกร้าวประปราย ในรอยแตกยังมีสีเขียวของพืชไม้เลื้อยปะปน เจียงหยูหมิงพบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง"จะเอาข้าไปบูชาเซียนท่านใดอีก มัดเสียแน่นหนา โซ่ท่านหนักกว่าตัวข้าอีกกระมัง ทับอกข้าเสียไม่มีที่ให้หายใจ" เจียงหยูหมิงที่ผ่านเหตุการณ์รุนแรงกระทบจิตใจไปแล้วครั้งหนึ่ง ก็รู้สึกเหมือนระบายออกไปจนหมด ตอนนี้เขาใจเย็นเป็นอย่างยิ่ง จึงทำทีเป็นบ่นเรื่อยเปื่อย สองตากลับกลิ้งกลอกไม่หยุดมองหาทางหนีทีไล่"มัดเจ้าไว้ไม่ให้อาละวาดอีก ห้าวันก่อนเจ้าเพิ่งระเบิดมิติน้ำหมึกดำไป เคราะห์ดีที่ม้วนภาพยังไม่เสียหาย แต่เส้นน้ำหมึกแตกกระเซ็น สร้างประตูไม่ได้อีก" ไท่จื่อตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามเคย แต่สิ่งที่เขาพูดกลับทำให้เจียงหยูหมิงที่กำลังจิตใจสงบตื่นตะลึง"ท่านบอกว่าห้าวัน? ข้าสลบไปห้าวั

บทที่ 9พันธะบ้าบอ! ล่ามโซ่ข้าสิไม่ว่า"หยูหมิง! จะสายแล้วนะ จะไปโรงเรียนไม่ทันแล้ว"เจียงหยูหมิงกระเด้งตัวลุกจากเตียง เขาเปิดบานกระจกหน้าต่างเหนือหัวเตียง มองลงไปเห็นเพื่อนสนิทของเขา 'หวังหยูหยาง' กำลังกระโดดโหยงเหยง มือป้องปากตะโกนเรียกเขาอยู่"ตื่นแล้วๆ จะลงไปเดี๋ยวนี้!" เจียงหยูหมิงวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุดเป็นเครื่องแบบนักเรียนด้วยความเร็วแสง ก่อนกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดลงบันไดไปยังชั้นล่าง ผลักประตูเปิดอย่างรีบร้อน"อย่าลืมล็อคประตูด้วย ลุงกับป้าเจียงไม่อยู่บ้าน" หวังหยูหยางเตือนเพื่อนบ้านแสนขี้เซาของตน ทุกครั้งที่ลุงกับป้าเจียงไม่อยู่บ้านเจียงหยูหมิงก็จะตื่นสาย ต้องให้เขาคอยมาปลุกอยู่เรื่อย "วันนี้พกอะไรไปเล่นล่ะ""ยังจะห่วงเล่น รีบไปได้แล้ว!" เจียงหยูหมิงหอบหายใจ พลางดึงเพื่อนซี้ให้วิ่งไปโรงเรียนด้วยกัน"จะรีบร้อนไปทำไมกัน ยังไงก็สายอยู่แล้วนี่" หวังหยูหยางวิ่งเหยาะๆ ตามแรงลาก พูดอย่างสบายๆ"รีบเข้าเถอะน่า! ฉันไม่อยากไปล้างห้องน้ำหลังเลิกเรียนอีก" เจียงหยูหมิงขัดใจในความไม่ยินดียินร้ายของเพื่อนสนิทวิ่งไปวิ่งมาแรงที่เขาต้องใช้ลากหวังหยูหยางกลับเพิ่มขึ้น...เพิ่มขึ้น จนในที่สุดก

หลังทั้งสองผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ลั่วถิงลู่เดินนำภาชนะแก่นเซียนไปที่ทางเข้าถ้ำที่เขาเข้ามา เจียงหยูหมิงกลับไม่เห็นช่องทางนำไปสู่ภายนอกถ้ำอย่างที่ควรจะเป็น ไม่มีสลักกลอนประตู ไม่มีคันโยกหรือกลไก นี่จะให้ไปอย่างไร ต่อยหิน?ลั่วถิงลู่ตั้งมุทรารวบรวมพลังปราณ พลันปรากฏอักขระวงแหวนสีแดงขึ้นกลางแผ่นหิน เป็นอาคมประตูที่เขาได้ติดตั้งไว้ก่อน อาคมประตูต่างจากอาคมเคลื่อนย้าย ตรงที่ใช้พลังและระยะเวลามากกว่าอาคมเคลื่อนย้าย ผู้ที่จะติดตั้งได้จะต้องเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับเพิ่มพูนลมปราณขึ้นไปเท่านั้นจึงจะมีพลังเพียงพอ ระยะทางที่เคลื่อนย้ายได้ขึ้นอยู่กับระดับพลังของผู้ติดตั้งและผู้ที่มาใช้งาน ผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดลมปราณขั้นสูงอาจสามารถไปได้ไกลถึงพันลี้ ต่างจากอาคมเคลื่อนย้ายที่ใช้เวลาร่ายเพียงสั้นๆ ใช้พลังไม่มาก แต่ไปได้ไกลเพียงสิบจั้งถึงร้อยจั้งเท่านั้น"เข้าไป" ลั่วถิงลู่สั่งอีกคน"เจ้าเข้าไปก่อน" เจียงหยูหมิงต่อรอง หากลั่วถิงลู่เข้าไปแล้วเขาจะฉวยโอกาสนี้ในการหลบหนี!ลั่วถิงลู่ปรายตามองลงมาอย่างรู้ทันความคิดของเจียงหยูหมิง "ข้าขอเตือน แก่นวิญญาณเดียวกันแม้แบ่งเป็นสอง แต่ไม่อาจแยกจากกัน