All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 61 - Chapter 70

เจียงหยูหยางจ้องจุดที่ใบไม้สลายหายไปเขม็งจนตาแดง จ้องอยู่นานในหัวก็คิดไปมาล้านตลบว่าเหตุใดตนจึงล้มเหลว เจ้าปลาน้อยไม่ยอมแพ้ หากล้มเหลวเขาก็แค่หลอมอีก หลอมไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสำเร็จ!ผ่านไปนานไม่รู้กี่วัน ถ้ำหมีเหมันต์เยือกแข็งมีเสียงระเบิดตูมตามไม่รู้กี่หน เจียงหยูหยางที่ตัวดำเมี่ยมไปด้วยคราบเขม่าไฟนั่งเหม่อมองจ้องเปลวไฟหลอมขั้นสองกองสุดท้ายกับใบไม้ทองแดงเขาทำผิดพลาดประการใด?เจียงหยูหยางลองมาหมดทุกหนทาง ปรับเปลี่ยนทุกขั้นตอนที่ตนสามารถคิดขึ้นมาได้ แต่ก็ยังล้มเหลวไป๋ซีหลางที่อุ้มหม้อโจ๊กปลามาถึงหน้าถ้ำได้แต่อมยิ้มขำกับสภาพมอมแมมของเจ้านาย เมื่อเจ้านายหมกมุ่นกับสิ่งใดมักจมจ่อมอยู่กับมันจนมีสภาพเช่นนี้เสมอ ขนาดเขามาอยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ยังไม่รู้ตัว ดีที่พวกเขาอยู่บนยอดเขาหนันซาน หาไม่แล้วไป๋ซีหลางคงไม่วางใจปล่อยให้เจ้านายตกอยู่ในสภาพไร้การป้องกันเยี่ยงนี้"นายท่านหยูหยาง ข้านำโจ๊กปลามาแล้ว"ตั้งแต่เจียงหยูหยางมาฝึกหลอมอยู่ที่ถ้ำหมีวายุเยือกแข็งก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ครึ่งเดือนแรกไป๋ซีหลางยังคงนำโจ๊กปลามาส่งทุกวัน จนกระทั่งเขาเริ่มจมจ่อมกับการหลอมไฟจนลืมวันลืมคืน ไป๋ซีหลางไม่อยากรบกวนสมาธิข

เหมือนต้องการตอบกลับ เสียงลมวังเวงระลอกหนึ่งพัดผ่านหูเขาไปเจียงหยูหยางคิดว่าเขาอยู่คนเดียวมานานจนเริ่มเป็นบ้า "ข้าคงหูฝาดไป หากข้าสั่งได้ดังใจขนาดนั้นข้าคงสั่งให้หิมะหยุดตกไปแล้ว ทุกวันนี้ถูกหิมะตกใส่จนผิวข้าแทบจะเคลือบด้วยหิมะชั้นหนึ่งแล้ว"ทันใดนั้นหิมะก็หายวับไป หรือจะพูดให้ถูกคือหิมะที่กำลังตกเหนือศีรษะของเขาหายไปเป็นรัศมีครอบคลุมตัวของเขา ขณะที่รอบกายยังมีพายุหิมะดังเดิม"ไม่ใช่หรอกมั้ง" เจียงหยูหยางยิ้มแหยให้กับตัวเอง นิ้วชี้ไปที่พื้นหิมะ พูดสิ่งที่คิดว่าน่าขันที่สุดในเวลานี้ "ปั้นกระต่ายมาให้ข้าตัวหนึ่ง"พื้นหิมะบริเวณที่เขาชี้ก่อตัวเข้าด้วยกันเป็นรูปปั้นกระต่ายที่มีรายละเอียดและขนาดเหมือนของจริงทุกประการ แถมยังไม่รู้ไปดึงก้อนหินก้อนน้อยมาจากที่ใดกลิ้งขึ้นมาตามตัวกระต่ายแปะเป็นดวงตาสองข้างเจียงหยูหยางอ้าปากค้าง "ผ ผี! ผีหลอก!!"เหมือนจะตอบกลับรูปปั้นกระต่ายส่ายหน้าซ้ายทีขวาทีเจียงหยูหยางเห็นแล้วขนลุกขนชันยิ่งกว่าเดิม "ถ้าไม่ใช่ผีแล้วจะเป็นอะไร!"รูปปั้นกระต่ายพลันสลายตัว ก่อร่างขึ้นมาใหม่เป็นกองหิมะสูงชะลูดเจียงหยูหยางพิจารณา "ภูเขา?" เมื่อเขามองดีๆ จึงเห็นว่าภูเขาจำลองนั้น

บทที่ 33เซียนน้ำหมึกดำ เว่ยเฮยเจียงหยูหมิงนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน ประตูเบื้องหน้าเปิดออก ชายชราคนหนึ่งตรงปรี่เข้ามาก้มหมอบศีรษะโขกพื้นเจียงหยูหมิงตกใจ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้วจึงไม่ได้ถอยหนี"ว่ามา"เขาพูดออกมา แต่เสียงกลับไม่ใช่ของเขา เป็นเสียงที่ทุ้มเข้มกว่ามาก ด้วยความกังวลระคนตกใจจึงยกกล้องยาสูบในมือมาจรดปากข้าสูบยา?! มารดาตีข้าตายแน่! เจียงหยูหมิงวิตกกังวลยิ่งกว่าเดิม"ซ่างเซียน[1]โปรดช่วยพวกข้าน้อยด้วย! หมู่บ้านของเรานั้นไม่มีฝนตกมานานเกือบจะครบปีแล้ว เดิมทีคิดว่าจะทนรอหน้าฝนปีนี้ นี่หน้าฝนก็จะหมดแล้วยังไม่มีน้ำตกมาจากฟ้าสักหยด พื้นดินแห้งแล้งเหลือเกินจะทำไร่ทำนาก็ไม่ได้ ปศุสัตว์ก็พากันขาดน้ำล้มตาย สระน้ำในหมู้บ้านก็แห้งขอดเกือบจะถึงก้นบ่ออยู่แล้ว หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปหมู่บ้านเราคงไม่รอดชีวิตผ่านพ้นหน้าหนาวปีนี้ไปแน่ ท่านเซียนได้โปรดเมตตาหมู่บ้านของเราด้วยเถิด!"เจียงหยูหมิงพ่นควันสายน้อยออกมา "เจ้าคงเป็นผู้ใหญ่บ้าน""ใช่แล้วขอรับ!" ผู้ใหญ่บ้านรีบตอบ"ภัยแล้งเป็นเรื่องของบ้านเมือง ไม่ไปหาผู้ว่าการแต่มาหาข้า มีประโยชน์

บทที่ 34ข้าจะไปยอดเขาหนันซาน!ลานประชุมชั่วคราวตั้งอยู่ที่ลานกว้างกลางอาณาจักรวังชิงสุ่ย รอบลานกางอาณาเขตล้อมไว้ไม่ให้ผู้ที่อยู่ภายนอกมองเห็น ทหารองครักษ์ยืนถือหอกกันมิให้เจียวตนอื่นเข้าใกล้ เมื่อเห็นชิงเป่ยจวินกับชิงปิงหลานว่ายเข้ามาทหารจึงรีบเปิดทางให้ทันที หนึ่งมังกรน้ำแข็งหนึ่งเจียวร่างโตว่ายเข้าไปประจำตำแหน่งซ้ายขวาหน้าที่นั่งแห่งราชาที่เว้นว่างอยู่ ถัดจากบัลลังก์ลงมามีขุนนางเจียวเรียงแถวสองฝั่งไม่ต่างจากในพระราชวังเดิม เจียวที่อยู่หน้าสุดตัวใหญ่ที่สุดและมีสีสันงดงามที่สุด แสดงถึงพลังอำนาจและพลังฝึกตนที่สูงส่งตามไปด้วย เจียวที่อยู่ถัดมามีราศีเช่นนี้ลดหลั่นกันไปแถวละสิบตน ตนสุดท้ายมีขนาดเพียงครึ่งเดียวของชิงปิงหลานไม่ต่างจากราษฎรเจียวทั่วไปในวังชิงสุ่ยชิงเป่ยจวินปล่อยลั่วถิงลู่กับเจียงหยูหมิงลงยืนอยู่ด้านข้างตน ขุนนางเจียวบางตนเห็นดังนั้นก็หันไปซุบซิบกัน ชิงปิงหลานมองทุกตนพร้อมแล้วจึงเริ่มการประชุม "ทุกท่านคงรู้สถานการณ์ของวังชิงสุ่ยในขณะนี้แล้ว องค์ราชาเก็บตัวจำศีลจึงไม่สามารถมาเข้าร่วมการประชุมได้ ขณะนี้ทายาทแห่งสายเลือดราชามังกรเพียงหนึ่งเดียวในวังชิงสุ่ยออกจากการเก็บตัวหลังล

บทที่ 35ความลับแห่งยอดเขาหนันซานชิงปิงหลานแปลงกายเป็นมนุษย์ สองมนุษย์หนึ่งมังกรแปลงกายขี่หลังเจียวที่ว่ายน้ำเหินอากาศเร็วที่สุดในวังชิงสุ่ยเดินทางออกจากอาณาจักร ชิงปิงหลานนั่งขัดสมาธิโคจรลมปราณดูดซับไอเย็นจากศิลาเยือกแข็งในมือที่มาจากใต้พื้นสมุทรน่านน้ำเป่ยไห่ขุดขึ้นเมื่อครั้งภัยพิบัติเมิ่งฉุนลอยผ่านจนเกิดหุบเหวลึกผ่ากลางเมือง เป่ยไห่เป็นน่านน้ำที่ขึ้นชื่อเรื่องไอเย็นมากที่สุดในบรรดาสี่น่านน้ำ ธรณีใต้น้ำบางส่วนจึงสะสมไอเย็นไว้มากจนถึงจุดเยือกแข็ง ชิงปิงหลานเคยคิดจะหยิบยืมไอเย็นจากจุดนี้มารักษาอาการบาดเจ็บของตน แต่กลับทำได้แค่ประคองอาการชะลอไฟโลกันตร์เท่านั้นเรื่องที่เขาขอร้องให้เจียงหยูหมิงกับลั่วถิงลู่ช่วยก็คือการถ่ายเทลมปราณเพื่อดึงเอาไอเย็นออกมาจากศิลาเยือกแข็งตลอดทาง เนื่องด้วยระหว่างทางหลุดพ้นห่างไกลจากไอเย็นของน่านน้ำเป่ยไห่ ชิงปิงหลานต้องทุ่มเทสมาธิทั้งหมดต่อต้านไฟโลกันตร์มิให้ลุกฮือแผดเผาเขาจนสิ้นในชั่วพริบตาการเดินทางของเจียวที่เร็วที่สุดใช้เวลาประมาณสามวันสามคืนจึงจะถึงตีนเขาหนันซาน หน้าที่ถ่ายเทลมปราณไปยังศิลาเยือกแข็งในช่วงแรกจึงตกเป็นของลั่วถิงลู่ผู้ที่ควบคุมพลังปราณไ