All Chapters of กระดาษขาว และ น้ำหมึกดำ: Chapter 71 - Chapter 80

เจียงหยูหยางตกใจ เว่ยเฮย พี่น้องของเว่ยไป๋ที่สู้กันจนตัวตายน่ะรึ? เขาผละอ้อมกอดออกมาสำรวจทั่วตัวพี่ชาย"พูดอะไรของเจ้า ข้าคือเจียงหยูหมิง! ถึงจะโดนยัดแก่นพลังวิญญาณเข้าร่างก็เถอะ แล้วเหตุใดข้าจึงจะเข้ามาไม่ได้!" เจียงหยูหมิงพยายามตะคอกใส่เจ้าจิ้งจอกจอมลักพาตัวให้ดูน่าเกรงขาม แต่ติดที่น้องชายจับตัวเขาหมุนไปมา "หยูหยาง หยุดหมุนตัวข้าเสียที""ผ่านระยะร้อยลี้ไปหากไม่ได้รับอนุญาต ไม่มีผู้ใดผ่านเข้าออกได้" เพราะส่วนที่สูงเกินร้อยลี้ขึ้นมาสร้างมาจากร่างของเว่ยไป๋ หากเว่ยไป๋ไม่ยินยอมก็ผ่านไม่ได้ ไป๋ซีหลางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองพี่น้องเซียนสกุลเว่ย เขารู้เพียงเว่ยเฮยเป็นผู้ปลิดชีวิตเจ้านายของเขา จะอนุญาตให้เขาขึ้นมาได้อย่างไร!เจียงหยูหมิงได้ยินก็ฉุนกึก เจ้าโจรลักพาตัวนี่จับน้องชายเขามาขังไว้ยังจะลงผนึกที่ทั้งขังคนข้างในและกีดกันคนข้างนอกไม่ให้มาช่วยได้อีก ชักจะมากเกินไปแล้ว! นิ้วชี้ไปที่คำว่า 'ผนึกสามครา ธารามิหวนคืน' "ผนึกโง่ๆ ของเจ้าขวางข้าไว้ไม่ได้แล้วจะทำไม หรือข้าต้องให้ทางการออกใบผ่านเข้าเมืองมายื่นให้เจ้าก่อน?""ผนึก?" ไป๋ซีหลางมองตามนิ้วของเจียงหยูหมิง"ก็ใช่น่ะสิ! 'ผนึกสามครา ธาร

ดวงตาคมปลาบส่องประกายอำมหิต "เกาะกุยเหว่ยช้าเร็วก็ต้องโดนแคว้นใหญ่เสวียนอู่ลบออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ประชากรหลายแสนชีวิตต้องล้มตายโดยมิได้ทำความผิดอันใด หากไม่ยอมรับความเสี่ยงนี้ไว้ถึงอย่างไรก็ต้องตายกันหมด เป็นวิชามารแล้วอย่างไร หากวิชามารสามารถปกปักษ์รักษาชาวกุยเหว่ยทุกชีวิตได้ ข้าก็ขอเป็นมารเสียยังจะดีกว่า"ไป๋ซีหลางแผ่รังสีดุร้ายคุกคามจนลูกกวางดาวหิมะวิ่งไปหลบอยู่หลังหมีวายุเยือกแข็งที่ตัวสั่นไม่แพ้กัน เจียงหยูหยางไม่เคยเห็นเขาน่ากลัวเท่านี้มาก่อน นี่มันยิ่งกว่าตอนทำเขาร้องไห้เสียอีก จึงอดแตะแขนไป๋ซีหลางไม่ได้ ไอดุร้ายกระจายหายไปในอากาศ "ข้าไม่ยุ่งเกี่ยวทางโลก จะทำอะไรก็สุดแล้วแต่เจ้าเถอะ" จิ้งจอกหิมะถอนหายใจออกมา "มนุษย์ช่างโง่เขลา"ไป๋ซีหลางกุมมือที่แตะแขนของเขาอย่างแผ่วเบาสัมผัสดั่งปุยนุ่น เขายิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนเรื่องเมื่อสักครู่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา "ชำระล้างของท่านชำระได้ทุกอย่าง" โดยเฉพาะวิชามารแม้ไป๋ซีหลางไม่ได้พูดออกมา แต่เจียงหยูหยางเข้าใจเรื่องที่เขาต้องการจะบอกเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เดี๋ยวนี้รู้จักหลอกใช้งานข้ารึ!"ช่างเถอะๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว จะแก้ไขตอนนี้ก

สองแฝดมองหน้ากันอย่างจนใจเจียงหยูหมิงมองไปรอบๆ แล้วหยิบแผ่นไม้ใกล้ๆ มาปิดปากโอ่ง"ทำอะไรของเจ้า เอาไม้โสโครกนี่ออกไป ข้าจะดูลูกข้า!""เสี่ยวผิงมาไล่คนออกไป..."สองสามีภรรยามองหน้ากัน เสี่ยวผิงไม่อยู่แล้ว คนงานคนใช้ไม่มีใครอยู่อีกแล้ว สำนักซวงหยูไร้ร่างทรงก็เหมือนฝูงมังกรไร้เศียร สองสามีภรรยาสกุลเจียงจำต้องปล่อยคนเหล่านั้นไป พวกเขาเองก็ไม่ใช่ตระกูลขุนนาง ไม่มีสัญญาทาสในเรือน สุดท้ายเหลือเพียงเสี่ยวผิงที่ซื่อสัตย์ที่สุด เจียงจิ้งเพิ่งไล่เขาไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ติดตามบ้านสกุลเจียงในตอนนี้ไร้ซึ่งอนาคตยิ่งนัก รายได้ถึงเก้าส่วนจากสำนักซวงหยูหายไป ยังดีที่มีส่วนแบ่งจากโรงงานกระดาษเฟิงอยู่ สองสามีภรรยาจึงไม่ได้ขัดสนแต่อย่างใด เจียงจิ้งถึงกับมีเงินไปจ้างให้คนสืบตามหาลูกชายทั้งสองอยู่ไม่ขาด เจียงฟูเหรินก็เพิ่งซื้อโอ่งทองราคาแพงหูฉี่มาพร้อมกับปลาจิ๋นหลี่สองตัวนี้ ในตอนแรกเจียงจิ้งยังคิดว่าภรรยาเขาถูกหลอกขายเข้าเต็มๆ แต่เห็นแก่สภาพไร้วิญญาณของภรรยาจึงไม่ได้ว่าอะไร แถมตอนนี้ปลาพวกนี้ก็ยังกลายเป็นลูกของพวกเขาจริงๆเพียงแต่..."เมื่อกี้เจ้าสะกิดข้าหรือ?""ข้าเปล่า เจ้าสิมาดึงแขนข้า"สองฝาแฝดได้จังห

"เป็นเจ้า จงหลินอี้! ไสหัวกลับไปเลยนะ ข้ากลับมาบ้านแล้ว ไม่ว่าใครก็พาข้าไปไม่ได้!" เจียงหยูหมิงยั้งมือที่จะปายันต์แผ่นต่อไปใส่ผู้บุกรุกที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าต่างแดนเมื่อเห็นว่าเขาคือจงหลินอี้"อาอี้รึ? อาอี้เองก็กลับมาแล้ว ดีเหลือเกิน! อาจารย์จงออกตามหาเจ้าแทบแย่" เจียงฟูเหรินลุกออกมาจากโต๊ะกินข้าว แต่กลับโดนเจียงหยูหยางกันไว้ให้อยู่ในเรือน "หยางเอ๋อร์ เจ้าทำอะไร?"คำพูดเมื่อครู่ของเจียงฟูเหรินไปสะกิดแผลใจของจงหลินอี้เข้าเต็มๆ แต่เขาไม่มีเวลามาเสียกับเรื่องของตัวเอง "คารวะท่านลุงท่านป้า จงหลินอี้ขออภัยที่มาบุกรุกบ้านของท่าน แต่ข้ามีธุระกับเจียงหยูหมิง""ข้ากับเจ้าไม่มีธุระอันใดทั้งสิ้น มาทางไหนกลับทางนั้น ไม่ส่ง!" เจียงหยูหมิงเห็นว่าเป็นคนกันเองจึงไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียง หันหลังกลับเข้าเรือน"ข้ากับเจ้าไม่มี แต่เจ้ากับไท่จื่อคงมีกระมัง"เจียงหยูหมิงชะงักฝีเท้า"ไท่จื่อ?" สองสามีภรรยาเจียงมองหน้ากันอย่างงุนงง เจียงหยูหมิงยังไม่ได้บอกว่าคนที่ลักพาตัวเขาไปคือไท่จื่อแห่งเกาะกุยเหว่ย"วิชามารบัดซบนั่นถูกทำลายลงแล้ว ข้ากับลั่วถิงลู่ไม่เกี่ยวข้องกันอีก!" เจียงหยูหมิงเอ่ยเสียงแข็งจงหลินอี้

ขาเรียวยกพาดไปอีกฟากของลำตัวผู้นอนนิ่ง เจียงหยูหมิง ทาบทับรอยร้าวบนหน้าอกของทั้งคู่เหมือนกับตอนที่พวกเขาเชื่อมโยงวิญญาณกัน ลมปราณจากภาชนะแก่นวิญญาณถูกปฏิเสธดันกลับออกไป เจียงหยูหมิงกอดร่างที่ใหญ่กว่าตนหลายเท่าไว้ ฝืนบังคับไม่ให้รอยร้าวแยกจากกันอีก ก่อนจะหลอมรวมลมปราณทั่วร่างปลุกกายทิพย์จนเรืองแสงวาวโรจน์ ใช้ร่างกายของตนหลอมออกมาเป็นเส้นด้ายสีดำไม่ต่างจากสีน้ำหมึก เส้นด้ายสีดำเส้นเล็กนับหมื่นเส้นพุ่งออกมาจากผิวกายยึดตรึงคนทั้งสองไว้ด้วยกัน อีกส่วนหนึ่งก็หลอมรวมเข้ากับภาชนะแก่นวิญญาณที่เสียหายของลั่วถิงลู่ ถักทอลูกแก้วกลมใสขึ้นมาใหม่ ก่อนที่ลูกแก้วจะปิดครบดวง เจียงหยูหมิงก็หย่อนแก่นวิญญาณที่หลุดลอยกลับเข้าไป เส้นด้ายดำถักทอปิดลูกแก้วภาชนะแก่นวิญญาณลงเจียงหยูหมิงฟ้าดินผันกลับ จากเดิมทาบทับอยู่บนอกแกร่ง บัดนี้กลับนอนหงายอยู่ใต้ร่างกำยำ ลำคอเรียวระหงถูกตรึงไว้กับเตียงแน่นจนกลืนน้ำลายยังไม่ลง ดวงตาคมปลาบจ้องมองเขาอย่างไร้แวว เมื่อสะท้อนเข้ากับแสงจันทร์ของรัตติกาลทำให้ดูเหมือนดวงตาของสัตว์ร้ายจ้องมองเหยื่อในอุ้งมือ เตรียมพร้อมที่จะขยุ้มฉีกกระชากเนื้อหนังมือน้อยยกขึ้นลูบใบหน้าคมคาย "เจ้าตื