All Chapters of เพียงพลาดรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ร่างบางเล็กในชุดแม่บ้านของโรงแรมเดินหน้าตูมตรงมาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ลูกค้า เป้าหมายของหญิงสาวคือพี่พริมโรส ตั้งแต่พ่อของลูกกลับเข้ามาในชีวิตทำไม ทุกอย่างถึงดูวุ่นวายไปเสียหมดจากที่คิดว่าชีวิตคงจะสงบสุขขึ้นเพราะมีอาทิตย์มาแบ่งเบาภาระ แต่เปล่า เขากลับทำให้เรื่องทุกอย่างมันปานปลายจนเพียงฟ้าหาความสงบไม่เจอ โดยเฉพาะในโรงแรมแห่งนี้ ซึ่งเป็นสถานที่ทำงาน“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะน้องเพียง”พริมโรสถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวที่ตนเอ็นดูเดินทำหน้ามุ่ยมาตลอดทาง “เพียงถูกป้านวลหัวหน้าแม่บ้านไล่ออกน่ะสิคะ”นั่นแหละเธอกลายเป็นคนว่างงานตั้งแต่คุณหญิงสิรินนภาประกาศไปทั่วว่าเธอเป็นลูกสะใภ้ ไม่มีใครกล้าใช้งานเธออีกนับแต่นั้น ไม่เว้นแม้แต่ป้านวลจันทร์“พี่ไม่แปลกใจเลย เลิกเป็นแม่บ้านแล้วไปนอนใช้เงินเถอะน้องเพียง”ใครต่างก็รู้ว่าเด็กสาวคนนี้กลายเป็นเศรษฐีไปแล้ว และไม่ใช่แค่นั้น เพียงฟ้ายังรั้งตำแหน่งลูกสะใภ้คนเล็กของตระกูลโชติธนกิจอีกด้วยเสียงใสหัวเราะนั่นยิ่งทำให้เพียงฟ้าหหน้ามุ่ยกว่าเดิม ต้นเหตุมาจากงานประมูลวันนั้น สรุปแล้วภาพวาดทุกภาพของเพียงฟ้าถูกคนในตระกูลโชติธนกิจประมูลเก็บไว้เองเกือบทั้งหมด

แววตาโศกเศร้ามองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองผ่านกระจกสะท้อน ร่องรอยเขียวช้ำขึ้นเด่นชัดตามเนื้อนวลเนียน มุมริมฝีปากบางเจ็บแปลบทันทีที่สัมผัสไปโดน หวนนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่พึ่งเผชิญ หัวใจดวงน้อยก็แทบขาด หากอาทิตย์ไปช่วยไม่ทัน ชีวิตเธอคงย่อยยับไม่เหลือชิ้นดีเพียงฟ้ารีบเช็ดหยดน้ำตาที่ซึมออกก่อนที่มันจะพรั่งพรูมากกว่านี้ เธอไม่อยากร้องไห้หรือเสียน้ำตาให้คนชั่วสารเลวแบบนั้น มือบางคว้าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่อาทิตย์เตรียมไว้ให้มาสวมใส่ ความยาวของเสื้อทำให้คนหน้าหวานคิดหนัก นอกจากข้างในจะว่างเปล่าไร้ชุดชั้นในปกปิด แล้วเสื้อตัวโคร่งยังสั้นเหนือเข่าเป็นคืบอีก สงสัยคงต้องเดินระวังๆ หน่อยด้วยไม่อยากเรียกร้องอะไรมากกว่านี้ เพราะที่เขาช่วยก็เกรงใจจะแย่แล้ว หญิงสาวสำรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินออกมาจากห้องน้ำ“ตะวันไปไหน”เพียงฟ้าพึมพำยืนเคว้งอยู่กลางห้องเมื่อออกมาแล้วไม่พบลูกชายอย่างที่ใจหวัง เห็นแค่พ่อของลูกที่ยืนคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ด้านนอกระเบียง จะออกไปตามหาด้านนอกก็คงไม่เหมาะ ดูจากสภาพเธอตอนนี้ อยู่ในห้องดีที่สุดหญิงสาวเลยทำได้แค่เดินสำรวจห้องนอนของอาทิตย์ ไม่ได้อยา

กว่าคุณหญิงสิรินนภาจะโปรยเงินในบัญชีธนาคารจนพอใจ อาทิตย์กับอัสนีก็หอบหิ้วของจนเต็มสองแขนพากันเดินตัวเอียงอย่างน่าสงสาร ของทั้งหมดพอรวมแล้วไม่ใช่เบาๆ เชียวนะ ส่วนรพียืนกรานว่าจะไม่ช่วย เขาขออุ้มหลานชายเท่านั้น “อุ๊ย! แม่ลืมซื้อเครื่องประดับให้หนูเพียง”สิรินนภาเอามือทาบอกหันมาบอกลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าหนักใจ เมื่อเกือบจะเดินถึงลานจอดรถกันอยู่แล้ว บรรดาลูกชายเห็นได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเล่นใหญ่ของผู้เป็นแม่“พอแล้วค่ะ คุณหญิง ไว้วันหลังบ้างก็ได้ค่ะ เพียงสงสารคนถือของ ดูสิคะ หนักแย่แล้ว อีกอย่างตะวันก็หลับแล้วด้วย เพียงว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ”เมื่อขัดไม่ได้ เพียงฟ้าก็เลยต้องยกลูกชายขึ้นมาอ้าง และครั้งนี้คุณหญิงเห็นด้วย คงจะสงสารหลานชายตัวน้อยที่นอนหลับไม่สบายภาพแห่งความสุขของครอบครัวนี้ตกอยู่ในสายตามาดร้ายของเด่นชัยตลอดเวลา ในมือหยาบกร้านถืออาวุธที่สามารถปลิดชีวิตคนได้ภายในเสี้ยววินาที แอบมองคนที่พยายามไล่ล่าเขาจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนด้วยความคับแค้นใจ“มีความสุขกันไปเถอะ อีกเดี๋ยวก็ร้องโหยหวนแล้ว”ด้วยรู้ตัวดีว่าอีกไม่นานคนของพวกมันก็ต้องตามตัวเขาเจอ แทบไม่ต้องเดาหลังจากนั้น ไม่ติดคุกก็คงตาย

อาทิตย์ไม่ปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อไปนานกว่านี้ แค่สี่ปีที่เขากับเพียงฟ้าต้องพรากจากกันเพราะความโง่งมไม่รู้หัวใจตัวเองก็มากเกินพอแล้ว หลังจากชายหนุ่มออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน งานแต่งงานต้อนรับสะใภ้คนเล็กเข้าตระกูลโชติธนกิจก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมของครอบครัวขนาดเพียงฟ้ายังไม่คาดคิดว่างานจะออกมาอลังการถึงขนาดนี้ รู้สึกตื้นตันที่คนในครอบครัวของอาทิตย์ไม่คิดหรือมีท่าทีรังเกียจลูกสะใภ้ที่ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ นับว่าเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิงอย่างเธอแล้ว“เหนื่อยไหมครับ”เจ้าบ่าวป้ายแดงถามเจ้าสาวคนสวยข้างกาย วันนี้เพียงฟ้าสวยหยาดเยิ้มไปทั้งตัว สวยจนอาทิตย์อยากจะเก็บเมียรักไว้ชื่นชมคนเดียว เพราะไม่ชอบสายตาของบรรดาแขกผู้ชายที่มาร่วมงานในวันนี้ ไม่รู้มองอะไรนักหนา อยากจะเดินไปประกาศออกไมค์ว่าคนนี้เมียเขาเว้ย!“นิดหน่อยค่ะ”หญิงสาวตอบตามจริง วันนี้มีอะไรให้ต้องทำตั้งหลายอย่าง แล้วแขกที่มาร่วมงานก็มหาศาลเพียงฟ้ายิ้มต้อนรับจนเมื่อยหน้าไปหมด ไหนจะต้องยืนบนรองเท้าส้นสูงมาทั้งวันอีก ราคาแพงแค่ไหนก็ไม่ช่วยให้สวมใส่สบายขึ้นเลยสินะ“อดทนอีกหน่อยนะ ใกล้แล้ว พี่ก็จะอดทนเหมือนกัน”อาทิต

อัสนีมองหน้าหลานชายทีหนึ่งแล้วหันมามองนาฬิกาข้อมือทีหนึ่ง สลับกันอย่างนี้มาร่วมครึ่งชั่วโมงด้วยความร้อนใจ แต่คนที่เขารอคอยก็ไม่ลงมาเสียที พลางนึกว่าสองสามีภรรยาคู่นั้นในใจ นี่จะไม่เอาลูกเต้ากันแล้วใช่ไหม เข้าหอห่าเหวอะไร ข้ามคืนข้ามวันขนาดนี้“ตะวันครับ ไปทำงานกับลุงดีกว่า”หนูน้อยตะวันละสายตาจากของเล่นทันทีที่ได้ยิน ในใจโลดแล่นไปถึงพี่คนสวยที่ชื่อพริมโรสแล้วเรียบร้อย “ให้ตะวันไปได้จริงเหรอ”แต่จะออกอาการดีใจมากไม่ได้ เดี๋ยวลุงอัสนีจะมาว่าตะวันอีก ‘อย่าซุกนมเมียลุงมากเข้าใจไหม’ตะวันไม่เข้าใจที่ลุงอัสบอกหรอกว่ามันหมายความว่าอะไร รู้แค่ว่าลุงอัสนีไม่พอใจแน่ๆ ที่ตะวันชอบกอดพี่พริมคนสวย“ไม่ต้องมาทำหน้าดีใจขนาดนั้น ลุงรู้นะว่ากำลังคิดอะไรอยู่”“ตะวันยังไม่ได้คิดถึงพี่พริมเลยนะ”หนูน้อยแก้ตัวเสียงสูง แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาจับผิดของคนเป็นลุง อัสนีได้แต่ส่ายหัวกับความเจ้าเล่ห์ของหลานชาย ร้ายเหมือนพ่อมันไม่มีผิด หนักใจแทนน้องเพียงฟ้าในอนาคต ทางที่ดีเตรียมค่าสินสอดไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่าอัสนีกล้าพนันได้เลยถ้าตะวันโตขึ้นหัวกระไดบ้านไม่มีทางแห้งแน่นอน ขนาดสี่ขวบยังออกลายชัดขนาดนี้“เต