เพียงพลาดรัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

หนึ่งเดือนผ่านไป… จดหมายที่เพียงฟ้าส่งไปทั้งสามฉบับไร้ซึ่งการตอบรับใดๆ กลับมาตอนนี้เธอจึงต้องเลือกตัดสินใจ ‘ดับอนาคต’ ตัวเองโดยการลาออกจากมหาวิทยาลัย ในเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าตนเองนั้นจะต้องเลี้ยงอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมาเพียงคนเดียวเพียงฟ้าเดินไปเรื่อยๆ ราวกับคนสิ้นไร้สติ กระทั่งหยุดนิ่งอยู่ในศาลาริมแม่น้ำในวัดแห่งหนึ่ง ดวงตาโศกเศร้ามองแม่น้ำฉ่ำเย็นที่ไหลผ่านอย่างเลื่อนลอยพลันความคิดที่ว่าอยากจะกระโดดลงมาก็วิ่งเข้ามาในหัว ทว่าอาการคลื่นไส้วิงเวียนก็ตีตื้นขึ้นมา จุกอกฉับพลัน จนต้องวิ่งไปอาเจียนใส่ถังขยะข้างๆ ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดแรง นึกขอบคุณลูกน้อยในท้องที่คอยรั้งสติ ทุกครั้งที่เพียงฟ้ามีความคิดด้านลบแบบนี้มักจะเกิดอาการคลื่นไส้ทุกครั้งไป เลยอดคิดไม่ได้ว่าลูกคงอยากจะเตือน“ขอบคุณนะคนเก่งของแม่”เคยมีคำหนึ่งผุดเข้ามาในหัว ‘ทำแท้ง’ แต่สุดท้ายเพียงฟ้าก็สลัดมันออกไป น่าขันที่อยู่ๆ เธอก็นึกถึงสิ่งนั้น ขนาดแค่เข็มกับเลือดหยดเล็กๆ หญิงสาวยังกลัวแทบตาย แล้วนี่ชีวิตลูกทั้งคนมือบางลูบหน้าท้องราวกับปลอบประโลมคนตัวจิ๋วข้างใน ช่วงเวลาที่ผ่านมามีหลายสิ่งที่ยากต่อการต

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นกันแดดนอนเอนกายเหยียดยาวบนเตียงผ้าใบ ในมือถือแก้วไวน์ราคาแพงพลางยกดื่มอยู่เรื่อยๆ ขณะที่เรือยอร์ชสุดหรูก็แล่นไปตามท้องทะเลอันแสนงดงามสมกับที่เป็นมัลดีฟส์ทะเลที่ขึ้นชื่อว่าสวยที่สุดในโลกอาทิตย์ปรายตามองสาวสวยชาวต่างชาติในชุดบิคีนีวาบหวิวที่กำลังชโลมครีมกันแดดลงบนเรือนร่างเขา ปลายนิ้วเรียวงามค่อยๆ ปาดเนื้อครีมลงผิวอย่างแผ่วเบาลูบไล้ไปทั่วกายแกร่งแล้ววนกลับมาใกล้จุดสำคัญ เหมือนเชื้อเชิญให้ชายหนุ่มเข้าไปในตัวเธออีกครั้ง ราวกับบทรักในรอบที่แล้วยังเติมเต็มให้เธอไม่มากพอ“พอก่อน”อาทิตย์ห้ามไว้เพราะรู้ว่าสาวสวยต้องการอะไร แต่เขาไม่มีอารมณ์จะสานต่อรอบสองให้เธอแล้ว หญิงสาวตาสีฟ้าเข้าใจก่อนจะผละห่างออกไปเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ“เห้ย! ทำไมมึงไปทำร้ายจิตใจเขาแบบนั้นวะ”ชายหนุ่มมองเพื่อนสนิททั้งสองคนแล้วส่ายหัวด้วยความระอา พวกมันก็ไม่ได้ต่างจากเขานักเผลอๆ เลวกว่าอีก เพราะแม่งควบทีละสองคนเขาคิดถูกใช่ไหมที่ใช้เวลาในช่วงปิดเทอมหมดไปกับพวกมัน“ก็กูไม่อยากกินซ้ำ”คำตอบสมกับเป็นไอ้อาทิตย์คนชั่ว แทนคุณค่อยโล่งใจหน่อยที่เห็นเพื่อนเลวๆ คนเดิมกลับมา คิดว่ามันจะตรอมใจเพราะ

“ตะวัน ลูกฟังแม่นะ ห้ามเข้าไปในนั้นเด็ดขาด เข้าใจไหมครับ”ร่างบางในชุดแม่บ้านบอกลูกน้อยแล้วชี้ไปที่ประตูกระจก ซึ่งเป็นทางเข้าไปยังตัวตึกบริหารจากด้านหลัง “เข้าใจครับ”หนูน้อยตอบตกลงทั้งที่สายตากลับสนใจรถของเล่นเล็กๆ คันสีแดงที่อยู่ในมือมากกว่า แม่เพียงซื้อให้เมื่อเช้าแล้วสั่งไว้ว่าให้เล่นเบาๆ เพราะมันแพง คันละตั้งห้าสิบบาท!“โอเค งั้นหนูเล่นอยู่แถวนี้ แม่จะไปทำงาน ถ้าหิวก็เข้าไปในห้องนั้นนะ แม่เตรียมขนมไว้ให้”เพียงฟ้าบอกลูกแล้วชี้ไปยังห้องเก็บของก่อนจะผละออกมาด้วยความเป็นห่วง แต่หน้าที่ก็ต้องทำ รีบทำงานแล้วรีบกลับมา น่าจะสบายใจกว่า ยังดีที่เด็กชายตะวันค่อนข้างพูดง่ายเลี้ยงง่าย จึงทำให้ไม่ต้องกังวลมาก“วันนี้ฉันกลับก่อนคุณผู้ชายนะ ต้องรีบกลับไปทำอาหารที่บ้าน ลูกชายคนเล็กฉันกลับจากต่างประเทศพอดี”สิรินนภาบอกรายละเอียดให้เลขาทราบขณะเดินออกจากลิฟต์ ทว่ายังไม่พ้นประตู เท้าก็ดันไปเตะเข้ากับรถของเล่นสีแดงคันเล็กเข้าเสียก่อน สิรินนภาเก็บขึ้นมาพิจารณาก็พบว่ามันล้อหลุดไปหนึ่งข้างแล้ว“ทำของตะวันพังทำไม แม่บอกมันแพงมากนะ ตั้งห้าสิบบาท!”และแล้วนางก็พบเจ้าของรถคันจิ๋วที่บังเอิญไปทำพังเข้า เด็กช

ในขณะที่ใครอีกคนกำลังหัวเสียกับสิ่งที่ได้รับรู้ แต่คนตัวเล็กทำท่าราวกับจะร้องไห้อยู่รอมร่อ จิตใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวทั้งที่เพียงฟ้าปลอบใจตัวเองแล้วว่าเขาคงไม่เห็นเธอ แต่ก็อดคิดมากไม่ได้อยู่ดี เพียงฟ้า ‘ไม่ได้กลัว’ แต่เธอไม่อยากให้อาทิตย์เห็นเธอในสภาพนี้ มันน่าสมเพชนี่จริงไหม แค่รู้ว่าตัวเองทำงานอยู่ในโรงแรมของเขาก็ละอายใจพอแล้ว ในใจหวนคิดถึงเงินห้าแสนที่ชายหนุ่มทิ้งไว้ให้แต่เธอดันโง่งมไม่ยอมหยิบติดมือมาด้วย เพราะตอนนั้นคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องใช้ แต่พอมีลูกถึงได้เกิดเสียดายขึ้นมา อย่างน้อยถ้ามีเงินจำนวนนั้น ชีวิตของเด็กชายตะวันก็คงไม่ลำบากขนาดนี้“เพียงลูก เพียง เพียงฟ้า!”“จ๋าป้า”ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ไม้ถูพื้นร่วงหล่นออกจากมือ นวลจันทร์เริ่มสงสัยว่าเด็กสาวเป็นอะไรเพราะเพียงฟ้ามีอาการเหม่อลอยตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว“เป็นอะไรลูก ป้าเรียกตั้งนาน ไหวไหม”“เพียงไหวจ้ะ ป้ามีอะไรหรือเปล่า”เพียงฟ้าตอบพลางก้มเก็บไม้ถูที่ตกลงไปอยู่บนพื้นขึ้นมาทำความสะอาดต่อ“เลขาห้องท่านรองเรียกเพียงขึ้นไปทำความสะอาดเพิ่ม สงสัยเมื่อเช้าเราจะรีบไปหน่อยเลยไม่เรียบร้อย”หญิงสาวนิ่งงันไปพักหนึ่ง ร่างกายชาวาบร

“แม่เพียง!”เพียงฟ้าอ้าแขนรับเด็กชายตัวจิ๋วที่วิ่งออกจากสนามเด็กเล่นทันทีที่เห็นเธอ เหลือเด็กอนุบาลแค่ไม่กี่คนที่ผู้ปกครองยังไม่มารับ ก็คงเหมือนเธอที่มารับลูกช้าอยู่เสมอเด็กชายตะวันเข้าเรียนชั้นอนุบาลใกล้อะพาร์ตเมนต์ เป็นโรงเรียนรัฐเล็กๆ มีนักเรียนกับครูแค่ไม่กี่คน เพียงฟ้าอยากส่งลูกเรียนที่ดีกว่านี้แต่กำลังเธอมีไม่มากพอ เลยตั้งใจจะกัดฟันสู้ส่งอีกทีตอนลูกขึ้นประถม แล้วก็หวังว่าตอนนั้นเธอจะพอมีกำลังส่งลูกนะ“วันนี้สนุกไหมครับ คุณครูให้ทำอะไรบ้าง”“วาดรูปครับ”คนตัวจิ๋วว่าแล้วหยิบกระดาษในรูปวาดในกระเป๋านักเรียนออกมาโชว์ผู้เป็นแม่ เพียงฟ้ากวาดสายตามองภาพวาดของลูกชาย เป็นภาพสีไม้ธรรมดาแต่สวยเกินกว่าเด็กในวัยสามขวบจะทำได้ และใช่! เด็กชายตะวันมีพรสวรรค์เดียวกับเธอ และไม่ว่าลูกจะชื่นชอบอะไร ได้แต่หวังว่าอนาคตเธอจะมีกำลังมากพอที่จะส่งเสริมลูกชายไปถึงฝั่งฝัน “สวยจังครับคนเก่ง”หญิงสาวเอ่ยชมจูบที่กระหม่อมบางหนึ่งทีเพื่อเป็นรางวัลสำหรับคนเก่ง แล้วเก็บกระดาษวาดลงกระเป๋านักเรียนลูกตามเดิม“วันนี้แม่เพียงเหนื่อยมากไหมครับ”หนูน้อยตะวันถามพร้อมควักผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยๆ ในกระเป๋าออกมาเช็ดคราบเปื้อนบ