เพียงพลาดรัก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

ที่ผ่านมาเพียงฟ้ารอคอยและให้โอกาสเขามาตลอด อาทิตย์ไม่เพียงทอดทิ้งแต่ยังทำร้ายลูกและเมียอย่างสาหัส สี่ปีที่หนูน้อยตะวันเติบโตขึ้นมาในห้องแคบๆ แต่ในขณะเดียวกันคนเป็นพ่ออย่างเขากลับท่องเที่ยวใช้ชีวิตสนุกสนานไปรอบโลกสี่ปีที่เพียงฟ้าอดทนเลี้ยงลูกมาคนเดียว ส่วนเขานั้นเสพสมความสุขสบายเพื่อลืมเธอถ้าจะด่าว่าเขาเป็นผัวและพ่อที่เลวทรามก็คงไม่เกินจริงนัก…“พี่ขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมเพียงฟ้า”เจ้าของร่างสูงทิ้งตัวนอนลงบนพื้นกลางห้องกว้างที่เพียงฟ้าเคยใช้วาดรูป พร่ำเพ้อถึงหญิงสาวและลูกชายที่พึ่งรู้ว่ามีตัวตน รู้ว่าความเสียใจที่อาทิตย์เจอในตอนนี้มันยังเทียบเท่าของเพียงฟ้าไม่ได้เลยเด็กชายตะวันมองคุณลุงหน้าหล่อทั้งสามคนอย่างสงสัย ทุกวันลุงคนที่ชื่ออาทิตย์จะมาเฝ้าตะวันที่สนามเด็กเล่นแค่คนเดียวแต่วันนี้มากันถึงสามคน แล้วยังหน้าคล้ายกันด้วยคนตัวจิ๋วสะพายกระเป๋าเดินเข้าไปใกล้คุณลุงทั้งสาม ในมือถือกระดาษวาดรูปที่เตรียมเอาไว้อวดแม่เพียง ที่ตะวันกล้าเดินเข้าไปหาเพราะยังอยู่ในเขตของโรงเรียน แล้วอีกอย่างคุณครูก็เต็มไปหมด“ตะวัน!”พอเห็นลูก ชายหนุ่มก็ยิ้มร่าโบกไม้โบกมือเรียกหา หลายวันแล้วที่อาทิตย์มาเฝ้าลูกหล

…เจ้าของร่างสูงนั่งเหม่อมองลูกชายด้วยแววตารักใคร่เจือไปด้วยความสุขล้น นานแล้วนับเดือนแล้วจากวันที่อาทิตย์โดนแม่ของลูกตอกหน้ากลับมา เพียงฟ้าตั้งกำแพงกีดกันเขาสูงขึ้นจนไม่อาจข้ามไปได้ ในสายตาของหญิงสาวไม่มีเขาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยว“พ่อครับ วันนี้ตะวันจะได้เค้กก้อนใหญ่ๆ ใช่ไหมครับ”อาทิตย์หลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายถาม วันนี้เป็นวันเกิดของเด็กชายตะวัน ครอบครัวเขาเลยตกลงกันว่าจะจัดงานกันที่บ้านซึ่งแม่ของลูกก็มาด้วย เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษ เพียงฟ้าเลยไม่ขัดเมื่อเขาชักชวนเธอมา“ได้สิครับ มีให้ตะวันหลายก้อนเลย”ร่างสูงคว้าตัวจิ๋วเข้ามากอดด้วยความรู้สึกผิด วันนี้เมื่อสี่ปีที่แล้วเป็นวันที่เด็กชายตะวันลืมตาดูโลก เพียงฟ้าต้องหอบเอาความเจ็บปวดไปเผชิญหน้าอย่างโดดเดี่ยว โดยไร้เงาพ่อของลูกข้างกายส่วนวันนั้นเขาใช้ชีวิตสุขสบายบนเรือยอร์ช มีอาหารเลิศหรูจิบไวน์ราคาแพง และที่น่าเจ็บใจที่สุดคงไม่พ้นเรื่องคั่วเคล้าผู้หญิงบนความทุกข์ทรมานของเพียงฟ้า“ตะวันครับ ลุงแทนคุณสุดหล่อมาแล้วครับบบ…”ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังเพลิดเพลินกับของเล่นกองโต เพื่อนสนิทของอาทิตย์อย่างแทนคุณกับภาคินน์ก็หอ

เพียงฟ้าเดินตามแรงจูงเข้าไปในเรือนกระจกที่เชื่อมต่อออกจากตัวบ้าน กลางห้องกว้างมีขาตั้งพร้อมเฟรมวาดรูปขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ภาพวาดทุกชิ้นที่เธอเคยคิดว่าอาทิตย์คงเก็บมันทิ้งไปหมดแล้วอยู่ในนี้ทั้งหมดมุมห้องมีชั้นอุปกรณ์และสีสำหรับสร้างสรรค์ผลงานศิลปะครบถ้วนทุกอย่าง ภาพบ้านในฝันที่เพียงฟ้าเคยวาดไว้ตั้งตระหง่านอยู่อีกฝั่งห้อง อาทิตย์ตั้งใจสร้างบ้านหลังนี้ตามแบบที่เธอวาดไว้ หญิงสาวเข้าใจไม่ผิดใช่ไหม“ไม่รู้ว่าเพียงจะชอบไหม แต่พี่ตั้งใจทำบ้านหลังนี้ให้ออกมาใกล้เคียงกับภาพที่เพียงวาดไว้ให้มากที่สุด”เพียงฟ้ากลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ ไม่ใช่ความรู้สึกตื้นตันหรือยินดีที่อาทิตย์ทุ่มทุนทำแบบนี้ แต่สับสนและหวาดกลัว กังวลว่าทุกสิ่งที่เขาทำลงไปเพราะหวังต้องการพรากลูกไปจากเธอ บทเรียนราคาแพงในอดีตสอนให้เพียงฟ้ารู้ว่าคนอย่างอาทิตย์ทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่เขาต้องการ เหมือนที่เขาทำทุกอย่างเพื่อรอจังหวะลากเธอขึ้นเตียงนั่นแหละคราวนั้นอาทิตย์ใช้ทั้งความชอบและความฝันของเธอเพื่อทำให้เธอเชื่อใจเขาได้สำเร็จ คราวนี้ชายหนุ่มก็จะใช้วิธีนั้นอีก เขาเห็นเธอโง่มากนักหรือไง…“เพียงไม่เข้าใจว่าคุณทำไปเพื่ออะไร ในเมื่อ

ร่างสูงอุ้มคนในอ้อมกอดเข้ามาด้านในห้องพักที่ซ่อนอยู่ด้านหลังห้องทำงาน ซึ่งในนี้มีพื้นที่อำนวยความสะดวกครบครันไม่เว้นแม้แต่ห้องอาบน้ำ “น้องเพียงครับ ยืนไหวไหม ให้พี่ถอดชุดให้นะจะได้เปลี่ยนชุดกัน”อาทิตย์วางร่างบางลงในห้องอาบน้ำพื้น ปลดเสื้อสูททั้งสามตัวที่คลุมร่างเล็กไว้มิดชิดออก ชุดแม่บ้านเปียกชุ่มไปทั่วเผยให้เห็นชุดชั้นในสีอ่อน ชายหนุ่มเผลอกัดกรามแน่นไม่อยากจะคิดว่าก่อนที่เขาจะไปถึง มีใครกี่คนบ้างที่ได้เห็นเรือนร่างบอบบางนี้คนตัวเล็กยืนนิ่งดวงตาเหม่อลอยคล้ายคนหมดแรง มีแต่เสียงสะอื้นไห้ที่ดังเล็ดลอด น้ำตาเม็ดโตหลั่งไหลลงมาไม่ขาดสาย เมื่อเห็นสภาพตัวเองในกระจก อาทิตย์เอาตัวเองเข้าไปยืนบดบังกระจกไว้ ใจเขาแทบขาดเมื่อเห็นแต่ความเจ็บปวดในดวงตากลมโตคู่นั้น“ไม่ร้องนะคนดี ใจพี่จะขาดแล้ว”ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อแม่บ้านให้คนตัวน้อยอย่างเบามือ ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยเมื่ออกอวบที่เบียดชิดภายใต้เสื้อในตัวจิ๋วปรากฏสู่สายตา คิดถึงจัง ชายหนุ่มคิดในใจกระทั่งอาทิตย์ทำท่าจะถอดมันออกจากตัว เพียงฟ้าถึงได้สติกลับคืนมา ร่างเล็กถอยหนี เธอปล่อยใจไปกับเขามากพอแล้ว “พะ พอแล้วค่ะ”เพียงฟ้าไม่อาจห้ามหัวใจตัวเอง

อาทิตย์ลุกออกจากเตียงเมื่อแน่ใจว่าเด็กชายตะวันนอนหลับสนิทแล้ว วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่เขารู้สึกว่าได้เข้าใกล้หัวใจแม่ของลูกได้อีกหนึ่งก้าว ไม่ได้คาดหวังว่าเพียงฟ้าจะให้อภัย แค่หญิงสาวอ่อนลงและเลิกเย็นชาใส่เขา แค่นี้ก็พอใจแล้วเสียงฟ้าร้องมาพร้อมทั้งลมและฝนพากันเทกระหน่ำลงมาด้านนอก ทำให้เด็กชายตัวจิ๋วเกิดอาการผวาเล็กน้อย อาทิตย์โน้มลงไปกอดลูกชายและลูบหน้าอกแผ่วเบาเพื่อประโลม “พ่อรักหนูนะลูก”เพียงฟ้ายืนดูการกระทำของชายหนุ่มที่มีต่อลูกผ่านม่านน้ำตา ที่ผ่านมาเธอไม่เคยกล้าคิดถึงภาพนี้มาก่อนอาทิตย์พิสูจน์ให้เธอเห็นหลายอย่างว่าเขาสามารถเป็นพ่อที่ดีได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่หญิงสาวคิดไม่ผิดที่ยอมให้เขารับผิดชอบลูก“น้องเพียง”มือบางรีบปาดหยดน้ำที่ไหลออกทางหางตา ด้วยไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นว่าเธอกำลังอ่อนไหว ทว่ายังไม่ทันที่เพียงฟ้าจะเดินหนี ไฟทุกดวงในบ้านหลังน้อยก็เกิดดับสนิท ร่างเล็กหยุดนิ่งอยู่กับที่เพราะทำอะไรไม่ถูก “น้องเพียงอยู่ตรงไหนครับ พี่เดินไปหา”“นะ หน้าประตูค่ะ คุณอาทิตย์อยู่ไหนคะ”เพียงฟ้าตอบเสียงตะกุกตะกัก ยืนตัวลีบอยู่ท่ามกลางความมืด พอไฟดับทีไร ทำเอาเธอไปไม่เป็นทุกที หลายครั้งที่ไฟ