เพียงพลาดรัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

หลายนาทีแล้วที่อาทิตย์จดจ้องคนหน้าหวาน ซึ่งนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด เพียงฟ้าน่ารักไปหมดทั้งตัวจนเขาอดใจไม่ไหวรังแกเธอแทบทั้งคืน หากคนตัวเล็กไม่สลบคาอกไปเสียก่อนชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าจะหยุดตัวเองได้ตอนไหนมือหนาเกลี่ยไรผมออกจากแก้มนวลแล้วก้มลงไปหอมฟอดใหญ่อย่างนึกมันเขี้ยว เรือนร่างสาวช่างหอมหวานเกินใคร บอกตามตรงอาทิตย์ไม่เคยรู้สึกติดใจใครมาก่อนกระทั่งได้เจอเธอ จากที่คิดจะรีบจบเกมนี้ เขาคงต้องคิดใหม่…คนตัวสูงค่อยๆ พาร่างตัวเองลุกออกจากเตียงเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของหญิงสาวที่คงจะหลับยาวเพราะเหน็ดเหนื่อยจากกการถูกเขารังแก อาทิตย์หยิบผ้าขนหนูสีขาวที่กองอยู่ปลายเตียงขึ้นมาพันเอวสอบไว้ลวกๆ แล้วคว้าเครื่องมือสื่อสารกับซองบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะเดินออกไปนอกระเบียงพลางกดโทรหาใครบางคนเพื่อขอความช่วยเหลือ“อืม… ฉันเอง ช่วยหาข้อมูลของผู้หญิงที่ชื่อเพียงฟ้า ภูมิสิริ ขอด่วนที่สุด”เมื่อบอกสิ่งที่ต้องการแล้วอาทิตย์ก็กดตัดสาย นอกจากเขาจะอยากรู้จักร่างกายเธออย่างถี่ถ้วนแล้ว ชายหนุ่มก็อยากรู้ภูมิหลังของเธอด้วย มันก็เหมือนเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจว่าอาทิตย์ควรจะเก็บเธอไว้ข้างกายได้ใกล้ชิดและมากน้อยแค่

หลังจากวันนั้นเพียงฟ้าก็ต้องจำใจย้ายมาอยู่กับคนใจร้ายอย่างอาทิตย์ และทุกๆ คืนชายหนุ่มก็เรียกร้องตักตวงหาความสุขจากร่างกายเธอไม่ว่างเว้นแม้กระทั่งเช้านี้ ชายหนุ่มรู้ทั้งรู้ว่าเธอมีเรียนก็ยังไม่วายโดนรังแกอีกรอบตอนเช้า ทำให้เพียงฟ้าเข้าเรียนสายจนได้รถยนต์คนหรูจอดสนิทหน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ และก็เรียกความสนใจจากคนอื่นได้ทุกครั้งที่อาทิตย์เป็นคนมาส่งเธอ ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับต้องการเรียกกำลังใจ เพียงฟ้าเบื่อที่จะตอบคำถามของใครหลายๆ คนที่เข้ามาเพียรถามถึงสถานะของเธอกับอาทิตย์ แล้วจะให้เพียงฟ้าตอบอะไรได้ล่ะ ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขา ‘ไม่มีชื่อเรียก’ แต่มีอยู่สถานะหนึ่งที่หญิงสาวมั่นใจแต่บอกใครไม่ได้นั่นก็คือ ‘ลูกหนี้’ เพราะอาทิตย์มักจะตอกย้ำกับเธอซ้ำๆ ด้วยการกระทำอยู่ทุกคืน“ลืมอะไรหรือเปล่าครับ น้องเพียง”ขณะที่เพียงฟ้ากำลังจะพาตัวเองลงจากรถก็ถูกคนเอาแต่ใจทักท้วงขึ้น หญิงสาวได้แต่นึกด่าเขาอยู่ในใจว่าที่ตักตวงไปเมื่อเช้ายังไม่พออีกหรือ แล้วเธอก็เกลียดคำว่า ‘เพียงน้อย’ เหลือเกิน เพราะอาทิตย์จะใช้คำนี้ก็ต่อเมื่อต้องการจะเอารัดเอาเปรียบเธอ“วันนี้เพียงน้อยของพี่อาทิตย์ดื้

หลังจากวันนั้น เพียงฟ้าก็ไม่กล้าท้าทายหรือโกหกอาทิตย์อีกเลย ได้แต่บอกตัวเองว่าให้อดทน อีกไม่ถึงหนึ่งเดือน เธอก็จะเป็นอิสระจากชายหนุ่มแล้ว หลายครั้งที่คิดจะหนีแต่เด็กนักเรียนทุนธรรมดาๆ อย่างเธอจะไปทำอะไรได้มากมาย ไม่ว่าจะหอพักหรือคณะสาขาที่เรียน คนใจร้ายก็รู้หมด อีกอย่างคนมีอำนาจล้นมืออย่างอาทิตย์คงทำอะไรได้มากมายกว่าที่เพียงฟ้าคิด แค่คิดจะสู้ เธอก็แพ้แล้วมือบางตวัดสีที่ปลายพู่กันลงบนเฟรมภาพ เบื้องหน้าหญิงสาวเป็นวิวกว้างของกรุงเทพมหานคร ที่เพียงฟ้าเลือกวาดภาพนี้ก็เพราะคิดว่านี่คงจะเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่เธอจะได้นั่งวาดในห้องสวยๆ บรรยากาศดีๆ แบบนี้ ห้องที่เธอหลงใหลตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหญิงสาวหันไปมองเฟรมภาพมากมายตั้งเรียงรายอยู่ที่กำแพง พลางคิดว่าถ้าหากเธอต้องออกจากที่นี่จริงๆ จะเอาภาพพวกนี้ไปเก็บไว้ที่ไหน ส่วนรูปสุดท้ายคือภาพของอาทิตย์ที่เพียงฟ้าลงมือวาดจนเสร็จสิ้นในที่สุด แค่เห็นก็เจ็บปวด ตอนนั้นเธอดีใจมากที่มีคนชื่นชอบผลงานของเธอขนาดนี้แต่สุดท้ายแล้วชายหนุ่มก็ไม่ได้เห็นคุณค่าของมันจริงๆ อาทิตย์ใช้สิ่งที่เพียงฟ้ารักเพื่อมาเล่นกับหัวใจเธอ แล้วหลอกล่อให้ติดกับดักที่เขาวางเอาไว้“น

“วันนี้คงมีงานทั้งวัน พี่ทิ้งคีย์การ์ดไว้ให้เพียงหนึ่งใบพร้อมกับบัตรเครดิต เผื่ออยากออกไปไหน”เพียงฟ้ามองบัตรตรงหน้าทั้งสองใบแล้วนึกสมเพชตัวเองในใจ เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลัง หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนหรือแม้กระทั่งเมื่อเช้า อาทิตย์ก็ทำตัวเป็นปกติทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่ได้มีความรู้สึกผิดที่บังคับขู่เข็ญให้เธอทำเรื่องน่าอายแบบนั้นวันนี้เจ้าของร่างสูงสวมใส่ชุดสูทราคาแพงสลัดคราบนักศึกษาออกจนเกลี้ยง เพียงฟ้าไม่รู้หรอกว่าเขามีงานอะไรแล้วเธอก็ไม่คิดที่จะถามด้วย“อย่าดื้อแล้วก็อย่าซนเข้าใจไหมเด็กดี”ก่อนออกไปอาทิตย์ก็ไม่ลืมหันกลับมากำชับเธอ เมื่อไหร่จะครบสามเดือนเสียที เพียงฟ้าโอดครวญในใจ คนตัวเล็กมองวิวที่เบื้องล่างอย่างเหม่อลอยทว่าอยู่ๆ คำถามเดิมที่ยังหาคำตอบไม่ได้ก็ผุดเข้ามาในหัว ครอบครัวของอาทิตย์เป็นเจ้าของ รีสอร์ตหรูแห่งนี้ และยังมีอีกหลายแห่งที่เพียงฟ้าไม่รู้จัก “เพราะอะไรกัน…”เธอกับเขานั้นต่างกันมาก ไม่มีทางทางที่จะมาบรรจบกันได้ ไม่มีแม้แต่ทางที่จะเดินมาเฉียดใกล้กันเลยด้วยซ้ำ เป็นเพราะดินสอแท่งเดียวจริงๆ หรือที่ทำให้ชีวิตเธอย่อยยับถึงเพียงนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้เพียงฟ้าจะไม่ให้เ

‘รอ’ เพียงฟ้าอดทนรอเขาคนนั้นกลับมา เธออยากเจออาทิตย์เป็นครั้งสุดท้าย กระทั่งเข้าวันที่เจ็ดความอดทนของหญิงสาวก็สิ้นสุดลงมือเรียวบางหยิบเช็คที่ชายหนุ่มเขียนให้ขึ้นมาอ่านจำนวนเงินแล้วยิ้มเยาะตัวเองในใจ นี่เธอมีค่าตัวแพงถึงห้าแสนบาทเชียวหรือก่อนเพียงฟ้าจะวางเช็คจำนวนเงินห้าแสนบาทเก็บลงลิ้นชัก สามแสนที่อาทิตย์ต้องเสียไปก็มากพอแล้ว หญิงสาวคว้ากระเป๋าสัมภาระใบน้อยขึ้นมาถือ มาแค่ไหนก็เอากลับไปแค่นั้น ร่างบางเดินเข้ามาในห้องวาดภาพเป็นที่สุดท้ายหวังซึมซับความทรงจำดีๆ ที่ได้สร้างสรรค์ผลงานมากมายในห้องนี้ ดวงตาเศร้ามองเฟรมภาพขนาดน้อยใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ข้างผนังอย่างนึกเสียดาย จะหอบหิ้วเอาไปด้วยก็ลำบากเกินไป อีกทั้งยังไม่มีที่จะเก็บเพียงฟ้ากวาดสายตามองรอบห้องเป็นครั้งสุดท้ายแล้วถอนหายใจออกมา ดวงตากลมโตแดงก่ำน้ำตาคลอเจียนจะไหล แค่คิดว่าข้าวของรวมถึงอุปกรณ์พวกนี้จะต้องโดนคนใจร้ายเอาไปทิ้ง หัวใจดวงน้อยก็เจ็บปวด“เพียงไปแล้วนะ”หญิงสาวล่ำลารูปภาพที่วาดมันออกมาจากหัวใจ ก่อนจะตัดสินใจหันหลังกลับ วางคีย์การ์ดคอนโดทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกเพราะคงไม่ได้ใช้มันอีก ‘ตลอดไป’เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาลดโทรศัพท์มือถ