Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Third Person POV Ang katahimikan ng gabi sa mansyon ng mga Knight ay binalot ng isang nakabibinging pagsabog. Ang malaking gate na gawa sa bakal ay tila papel na nayupi, at kasunod nito ang pagpasok ng dalawang itim na van. Mabilis na nagkagulo ang mga security detail ni Xavier, habang ang buong paligid ay nabalot ng usok at dilim dahil sa pinutol na linya ng kuryente. Sa loob ng music room, mahigpit na nakakapit si Aria kay Xavier. Ang bilyonaryo ay nakaluhod pa rin, hawak ang kanyang ulo habang pilit na kinakalaban ang sakit ng bumabalik na alaala. "Xavier! Tumayo ka riyan! Kailangan nating makuha si Axel!" sigaw ni Aria. Ang pangalan ng anak ang nagsilbing mitsa para bumalik ang pokus ni Xavier. "Axel..." bulong ni Xavier. Tumayo siya, ang kanyang mga mata ay hindi na kakikitaan ng kalituhan kundi ng isang mapanganib na bagsik. "Aria, pumunta ka sa secret panic room sa likod ng library. Doon niyo sunduin si Axel. Huwag kayong lalabas hangga't hindi ko sinasabi!" "Pero paan

Third Person POV Anim na buwan ang mabilis na lumipas. Ang Knight Mansion na dating balot ng tensyon ay napalitan ng kulay at buhay. Ang bawat sulok ay pinalamutian ng mga sariwang bulaklak para sa preparasyon ng itinuturing na "Wedding of the Century." Si Aria ay naging abala sa kanyang world tour, ngunit sa bawat pagtatapos ng kanyang konsyerto, isang pribadong jet ang laging naghihintay para ibalik siya sa piling ng kanyang mag-ama. Si Xavier naman ay tila naging ibang tao—mula sa pagiging "Ice King," naging isang mapagmahal at "hands-on" na ama siya kay Axel. "Mommy! Look at my suit!" sigaw ni Axel habang tumatakbo patungo kay Aria. Suot ng bata ang isang maliit na bersyon ng tuxedo ni Xavier. Natawa si Aria at binuhat ang anak. "You look so handsome, my little prince. Just like your Daddy." Lumabas si Xavier mula sa kanyang study room at niyakap ang dalawa mula sa likuran. "Only 'handsome'? I think we look perfect." Hinalikan ni Xavier ang balikat ni Aria. "Everything i

Xavier’s POV Ang alak na iniinom ko ay kasing pait ng sitwasyon ko ngayon. Mag-iika-dose na ng gabi at nasa mini-bar ako ng mansyon. Gusto kong puntahan si Aria, gusto ko siyang yakapin at sabihing naniniwala ako sa kanya, pero ang bawat hakbang ko ay tila pinipigilan ng banta ni Lola Aurora. Isang maling galaw ko lang, mawawala ang lahat ng pinaghirapan ko para sa kinabukasan ni Axel. "You look troubled, Xavier," isang malambing na boses ang narinig ko sa likuran. Si Lady Cassandra. Nakasuot siya ng isang manipis na silk robe na halos walang itinatago. Lumapit siya sa akin at kinuha ang baso ko. "Huwag mo nang isipin ang babaeng 'yon. She’s just a distraction. You deserve someone who understands the weight of your crown," bulong niya habang dahan-dahang hinahaplos ang aking balikat. "Leave, Cassandra. Lasing ako, pero hindi ako tanga," tabig ko sa kamay niya. Pero biglang umikot ang paningin ko. Ang huling baso na ininom ko... may kakaiba sa lasa niyon. "You're not just drunk,

Aria’s POV Isang linggo matapos ang aksidente, ang mga sugat sa aking katawan ay unti-unti nang naghihilom, ngunit ang sugat sa aking puso ay tila lalong lumalalim. Nakatayo ako sa harap ng bintana ng aking private room sa ospital, pinagmamasdan ang mga sasakyang nagdaraan sa ibaba. Sa bawat sasakyang itim na nakikita ko, naaalala ko ang takot. Ang takot na mawala sa akin ang lahat dahil sa mundong kinabibilangan ni Xavier. "Mommy, are we going to see Daddy today?" tanong ni Axel habang naglalaro sa kama. May benda pa rin siya sa ulo, isang permanenteng paalala ng kapabayaan ni Xavier. "No, baby. We're going on a trip. Just the two of us," mahina kong sagot. Bumukas ang pinto at pumasok si Marco. Mukha siyang pagod, pero ligtas. "Handa na ang lahat, Aria. Ang private flight ay maghihintay sa atin sa isang hangar sa Clark para maiwasan ang mga tauhan ni Xavier. Ang mga papeles mo para sa paninirahan sa Switzerland ay ayos na rin." "Salamat, Marco. Salamat sa hindi pag-iwan sa

Aria’s POV Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang boses na iyon... ang boses na pilit kong ibinaon sa limot, ay heto at muling humahaplos sa pandinig ko. Ang cellphone sa kamay ko ay tila naging kasing-init ng baga. "Nasaan ka?" garalgal kong tanong. "Xavier, magpakita ka sa akin!" "Lumingon ka, Aria." Dahan-dahan akong pumihit. Sa dulo ng madilim na pasilyo ng opera house, malapit sa anino ng mga malalaking column, nakatayo ang isang lalaki. Hindi na siya ang bilyonaryong laging naka-slick back ang buhok at perpekto ang suit. Ngayon, ang kanyang buhok ay medyo mahaba na, may manipis na balbas, at suot ang isang simpleng trench coat. Pero ang tindig niya—ang awtoridad na tila pag-aari niya ang mundo—ay hindi nagbago. "Limang taon, Xavier," sabi ko, ang boses ko ay puno ng pait habang lumalapit ako sa kanya. "Limang taon mo kaming pinanood na parang mga hayop sa zoo? Bakit?" "Hindi ko kayo pinapanood na parang mga hayop, Aria," mahina niyang sagot. Ang kanyang mga mata ay pago