The Billionaire's Forgotten Seed のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

Ang mga daliri ni Aria Santos ay parang sumasayaw sa ibabaw ng ivory keys ng Grand Piano sa Diamond Hotel. Sa gitna ng maingay na pagtitipon ng mga elite, ang kanyang tinutugtog na malungkot na piraso ng Chopin ang tanging bagay na tila may katotohanan. Hindi siya tinitingnan ng mga tao; para sa kanila, isa lamang siyang bahagi ng background music. At ayos lang iyon kay Aria—hanggang sa maramdaman niya ang isang pares ng mga mata na tila bumubutas sa kanyang likuran. ​Nang matapos ang huling nota, isang mahinang palakpak ang narinig niya mula sa dilim ng VIP balcony. ​"Music is supposed to entertain, but yours... it sounds like a goodbye," wika ng isang baritono at malamig na boses. ​Lumingon si Aria at doon niya nakita si Xavier Knight. Nakasandal ito sa pinto ng suite, ang kalahati ng mukha ay natatabunan ng anino. Kahit hindi siya eksperto sa mga bilyonaryo, alam ni Aria kung sino ito—ang "Ice King" ng Knight Industries. ​"Minsan, ang pinakamagandang musika ay ang mga bagay

Ang limang taong nakalipas ay hindi nagsimula sa palakpakan, kundi sa tunog ng kumakalam na sikmura at pagod na katawan.Matapos ang masakit na pagtataboy sa ospital, lumipat si Aria sa isang maliit at siksikang paupahan sa labas ng lungsod. Doon, ang bawat araw ay isang pakikipaglaban. Habang ang kanyang tiyan ay unti-unting lumalaki, lalo namang lumiliit ang kanyang pag-asa."Aria, magpahinga ka naman. Kanina ka pa nakatayo riyan sa harap ng lababo," pag-aalala ni Marco, ang tanging kaibigang hindi nang-iwan sa kanya."Hindi pwede, Marco. Kailangan ko ng extra shift. Malapit na akong manganak, wala pa akong pambayad sa ospital, wala pa ring gamit ang baby," sagot ni Aria habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo.Nagtatrabaho si Aria bilang dishwasher at tagalinis sa isang hamak na karinderya sa umaga. Sa gabi naman, kahit masama ang pakiramdam, tumutugtog siya ng piano sa isang mumurahing bar. Doon, hindi Chopin ang tinutugtog niya kundi mga request ng mga lasing na kustomer par

(Xavier’s POV) Ang katahimikan ng gabi sa loob ng aking study room ay tila isang malakas na sigaw na bumibingi sa akin. Hawak ko ang aking baso ng whiskey, pero hindi ko ito mainom. Ang tanging nakikita ko sa loob ng baso, sa bawat paggalaw ng yelo, ay ang mga mata ng batang si Axel. Sino siya? Bakit parang kilala ko ang bawat linya ng kanyang mukha? Isang matinding kirot ang biglang gumuhit sa aking sentido. "Ahhh..." napahawak ako sa aking ulo. Para akong nakatingin sa isang sirang salamin; may mga piraso ng alaala—isang amoy ng rosas, isang malungkot na melodiya ng piano, at ang init ng isang haplos—pero hindi ko sila mapagdugtong-dugtong. Naramdaman ko ang kakaibang pintig sa aking dibdib noong sandaling hawakan ko ang balikat ni Axel sa hallway ng hotel. Hindi iyon ang karaniwang pakiramdam ko kapag kasama ko si Lucas. Kay Lucas, naroon ang obligasyon at pagkalinga bilang ama, pero kay Axel... para akong nakatagpo ng isang nawawalang bahagi ng aking kaluluwa. "Who are y

(Xavier’s POV)Ipinasok ko ang aking sasakyan sa garahe ng mansyon nang mag-iika-una na ng madaling araw. Ang bawat sulok ng bahay na ito, na dati ay itinuturing kong simbolo ng aking tagumpay at pamilya, ay tila naging isang malaking kulungan ng mga kasinungalingan.Pagpasok ko sa loob, nakita ko si Elena na nakaupo sa sala, may hawak na baso ng alak. Ang kanyang mga mata ay mapupula—hindi dahil sa pag-iyak, kundi dahil sa galit."Saan ka galing, Xavier? Bakit ngayon ka lang?" tanong niya, ang boses ay matalim. "At nasaan ang batang iyon? Huwag mong sabihing nagpalipas ka ng oras kasama ang babaeng iyon?"Tinitigan ko siya. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ko nakita ang "mapagmahal na asawa" na nag-alaga sa akin noong ako ay may sakit. Ang nakikita ko ay isang estranghero na may suot na maskara."Ihatid ko lang ang bata, Elena. Hindi ako hayop para iwan siya sa kalsada," malamig kong sagot. Naglakad ako lampas sa kanya, ngunit hinawakan niya ang aking braso."Xavier