Ang limang taong nakalipas ay hindi nagsimula sa palakpakan, kundi sa tunog ng kumakalam na sikmura at pagod na katawan.Matapos ang masakit na pagtataboy sa ospital, lumipat si Aria sa isang maliit at siksikang paupahan sa labas ng lungsod. Doon, ang bawat araw ay isang pakikipaglaban. Habang ang kanyang tiyan ay unti-unting lumalaki, lalo namang lumiliit ang kanyang pag-asa."Aria, magpahinga ka naman. Kanina ka pa nakatayo riyan sa harap ng lababo," pag-aalala ni Marco, ang tanging kaibigang hindi nang-iwan sa kanya."Hindi pwede, Marco. Kailangan ko ng extra shift. Malapit na akong manganak, wala pa akong pambayad sa ospital, wala pa ring gamit ang baby," sagot ni Aria habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo.Nagtatrabaho si Aria bilang dishwasher at tagalinis sa isang hamak na karinderya sa umaga. Sa gabi naman, kahit masama ang pakiramdam, tumutugtog siya ng piano sa isang mumurahing bar. Doon, hindi Chopin ang tinutugtog niya kundi mga request ng mga lasing na kustomer par
最終更新日 : 2026-01-16 続きを読む