All Chapters of บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ: Chapter 11 - Chapter 20

รุ่งเช้าในโรงแรมริมทะเล เสียงคลื่นซัดหาดดังเบาๆ แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสาดเข้าห้องพอดี นทีลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ ก่อนจะรู้สึกได้ถึง กลิ่นน้ำหอมของท่านประธานอ่อน ๆ ชัดมาก ใกล้มาก ใกล้จนน่าตกใจ นทีผงะตัวขึ้นนิดหนึ่งแล้วพบว่าอนาวินนั่งพิงหัวเตียง กำลังอ่านเอกสารผมที่เคยเซ็ตเรียบตอนกลางวันหลุดลู่เล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสามเม็ดบนถูกปลดออกเผยให้เห็นต้นคอและแผงอกบางส่วนแบบ อันตรายสุด ๆ นทีหน้าแดงอย่างรุนแรงทันที“ต-ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับท่านประธาน!?”อนาวินเหลือบตามองเสียงทุ้มตอบเสียงเรียบ ๆ “ชั่วโมงหนึ่งแล้ว”“แล้วทำไมไม่ปลุกผมครับ!?”“เมื่อคืนคุณหลับเร็ว แถมดูเหนื่อย”“ก็เพราะท่านประธานบอกให้ผมนอนก่อนนี่ครับ!”“อืม” เขาพยักหน้าช้า ๆ“แล้วทำตามก็ดีแล้ว”โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว คนอะไรดูแลเกินเหตุ!นทีต้องเอามือขึ้นผสานกันแน่น ไม่งั้นหัวใจจะระเบิดออกมาให้ท่านประธานเห็นแน่ ๆกลับสู่บริษัท ความสงบที่กำลังจะถูกทำลายหลังจากประชุมทีมงานสาขาชลบุรีเรียบร้อยทั้งคู่ก็เดินทางกลับกรุงเทพ ช่วงเย็นระหว่างทางกลับนทีก็หลับอีกตามเคย และคอพิงไหล่ท่านประธานอีกเหมือนเดิมแต่ครั้งนี้อนาวินไม่ได้ปลุกเขาปรับเบาะฝั่งตัวเองลงเ

หลังจากท่านประธานแสดงท่าที “หึงเต็มรูปแบบ” เมื่อเช้านทีก็ทั้งเขิน ทั้งงง ทั้งไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนตั้งแต่เขาเริ่มงาน ไม่เคยคิดเลยว่าซีอีโอสุดเย็นชาอย่างอนาวินจะมองเขาแบบนั้นจะพูดจาแบบนั้นหรือจะแตะหน้าของเขาเบา ๆ แบบนั้นแค่นึกถึงก็หน้าแดงไปถึงหูแล้วแต่ยังไม่ทันได้พักหัวใจเรื่องวุ่น ๆ ก็เข้ามาเคาะประตูอีกครั้งบ่ายวันนั้น ปัญหาแรกของนทีเกิดขึ้นนทีกำลังจัดตารางนัดประชุมของท่านประธานจู่ ๆ หัวหน้าแผนกบัญชีเดินมากับสีหน้าเครียดจัด“คุณนทีครับ ขอคุยด้วยหน่อย”นทีเงยหน้าทันทีสีหน้าคุณหัวหน้าแผนกไม่ดีเลย“ครับ? เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”หัวหน้าแผนกยื่นแฟ้มงานมาหนึ่งอันสีหน้าหนักใจมาก“รายงานการประชุมของวานนี้ เอกสารหน้า 46 หายไปครับ”นทีชะงักมือเย็นวูบ“หาหาย!? ผมจำได้ว่าผมส่งครบทั้งชุดนะครับ!”“ผมไม่ได้ว่าอะไรนะ” หัวหน้าแผนกพูดนุ่ม ๆ“แค่อยากให้คุณตรวจอีกที เผื่อว่ามันหล่นตอนเดินส่ง”นทีรีบลุกขึ้นเปิดแฟ้มของตัวเอง ตรวจทุกเอกสารที่ถ่ายสำเนาเก็บไว้แต่ยิ่งหาก็ยิ่งหน้าซีดมันหายจริง ๆ หัวใจเขาหล่นวูบลงไปที่พื้นหัวหน้าแผนกบัญชีถอนหายใจ“งั้นผมต้องแจ้งฝ่ายบริหารก่อนนะครับ เป็นเอกสารสำคัญ”“ข-ขอ

เสียงนาฬิกาในออฟฟิศดังบ่งบอกว่าใกล้เลิกงานพนักงานทยอยเก็บของแผนกต่าง ๆ เริ่มปิดไฟทีละส่วนแต่นทีนั่งตัวตรง เป็นหุ่นนิ่งอยู่หน้าห้องประธานหัวใจสั่นไปหมดตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว เพราะเขารู้ว่า วันนี้ท่านประธานจะไปส่งเขายิ่งคิดยิ่งหน้าร้อน ยิ่งทำงานผิดจนต้องลบซ้ำหลายรอบ เขาพยายามบอกตัวเองว่าก็แค่ไปส่งแค่ไปส่งเองนทีใจเย็น!แต่หัวใจไม่ฟังคำสั่งเลยสักนิดจนกระทั่งเสียงทุ้มดังจากภายในห้อง“นที เก็บของได้แล้ว”แค่ได้ยินเสียงขาก็แทบอ่อนทันทีหน้าตึกบริษัท เงียบแต่หวานมากอนาวินเดินมาหยุดตรงหน้าประตูเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนลวก ๆ ผมที่หลุดจากทรงเดิมเล็กน้อยทำให้ดูอันตรายขึ้นกว่าตอนกลางวันหลายเท่า“พร้อมยัง” นทีรีบพยักหน้า“พร-พร้อมครับ!”ท่านประธานเหลือบมองนิด ๆ เหมือนรู้ว่าเขาตื่นเต้นจนแทบจะล้มให้ได้รถคันหรูเคลื่อนออกจากตึกเข้าสู่ถนนที่เริ่มมีไฟส่องสว่างในยามเย็นในรถเงียบมากแต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเป็นความเงียบที่หัวใจเต้นดังแทนเสียงพูดนทีแอบมองท่านประธานเป็นระยะแต่ทุกครั้งที่เงยหน้าก็เจออีกฝ่ายมองกลับด้วยหางตาจนต้องรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน“ทำไมต้องหลบ” เสียงเข้มนิ่งถามขึ้นนทีสะดุ้ง “ผมผมไม่ได้

หลังจากเหตุการณ์หน้าห้องประธานเมื่อเช้า ทั้งชั้นบริหารเงียบสนิทเหมือนยกไปอยู่ในห้องเย็นไม่มีใครกล้าพูดไม่มีใครกล้ามองเพราะทุกคนรู้ ซีอีโอขึ้นโหมดอารมณ์ไม่ดีแล้ว และตัวต้นเหตุคือ พิมพ์ชนก หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่เมื่อเช้ายังทำยิ้มหวานแต่ตอนนี้หน้าเธอซีดราวกับกระดาษช่วงสาย ท่านประธานเริ่มสืบแบบเงียบ ๆ นทีได้รับคำสั่งให้ไปซื้อกาแฟให้ท่านประธานเขาจึงลงลิฟต์ไปด้านล่างปล่อยให้ชั้นบริหารโล่งเพื่อให้ท่านประธานทำงานแต่ทันทีที่สิ้นเสียงประตูปิด อนาวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นทันทีสีหน้าไม่เหลือความอ่อนโยนเหมือนตอนอยู่กับนทีอีกแล้วเป็นสีหน้าของนักล่าเขากดโทรออกช้าแต่น้ำเสียงตอนพูดกลับเย็นจนทำให้คนฟังสะดุ้งได้“ภาคินตรวจกล้องวงจรปิดหน้าห้องทำงานผมเมื่อเช้านี้”“ดูให้ละเอียดว่าใครเข้าใกล้โต๊ะนทีบ้าง” ปลายสายดูจตกใจ“คุณอนาวินจะให้ผมตรวจระบุคนเลยเหรอครับ?”“ใช่”“แล้วให้ผมสรุปแบบไหนครับ?”“ระบุชัดเจนว่าใครแตะเอกสารของเลขา”เขาเน้นเสียง“และถ้ามีการลบไฟล์ทิ้งในระบบ ให้รายงานทันที”“ครับ! ผมจะทำเดี๋ยวนี้เลยครับ!”เมื่อวางสายอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ดวงตาคมจ้องโต๊ะ นทีผ่านกระจกใสหน้าห้องสายตานั้นไม่ใช

ช่วงบ่ายของวันนั้นทั้งบริษัทลุกเป็นไฟด้วยข่าวลือทุกคนรู้ว่าฝ่ายบุคคลถูกสั่งให้ประชุมด่วน และต้นเหตุของเรื่องนี้เกี่ยวกับ เลขาท่านประธาน แต่ยังไม่มีใครกล้าเดาอะไรไปไกลเพราะท่านประธานอนาวินขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งและไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่แต่วันนี้ ทุกคนจะได้เห็นว่าความนิ่งนั้นมี ด้านอันตราย มากแค่ไหนพิมพ์ชนกถูกเรียกเข้าห้องประชุมฝ่ายบุคคล เสียงเปิดประตูดัง กึกพิมพ์ชนกเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหวั่นหวาด ในห้องมีหัวหน้าฝ่ายบุคคลภาคินจากแผนกไอที และกรรมการฝ่ายกฎหมายราว 45 คนบรรยากาศในห้องหนาวเย็นจนเหงื่อเธอซึมเต็มหลัง“คุณพิมพ์ชนก เชิญนั่งค่ะ”หัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งจนน่ากลัวพิมพ์ชนกค่อย ๆ นั่งลงมือกำชายกระโปรงแน่นจนลายนิ้วมือจมไปในผ้าหัวหน้าฝ่ายบุคคลเปิดแฟ้ม“เนื่องจากมีการร้องเรียนเกี่ยวกับพฤติกรรมไม่เหมาะสมในพื้นที่ทำงานทางเราตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้วพบว่า”เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา แล้วกดวิดีโอภาพ ตัวเธอเอง กำลังเปิดแฟ้มของนทีและหยิบเอกสารของเลขาคนใหม่ออกมาเล่นซ้ำ ช้า ๆ แบบชัดเจนทุกมุมพิมพ์ชนกหน้าซีดขยับปากแต่พูดอะไรไม่ออกหัวหน้าฝ่ายบุคคลวางแท็บเล็ตลงน้ำเสียงเย็นเฉียบ“คุณอ