All Chapters of บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ: Chapter 1 - Chapter 10

วันนั้นทั้งวัน พนักงานบริษัทต่างรับรู้ตรงกันว่าท่านประธานอารมณ์เสียเป็นพิเศษ เสียงเรียกประชุมด่วนดังขึ้นติด ๆ กันทั้งเช้าและบ่าย เอกสารผิดนิดผิดหน่อยก็โดนสายตาคมกริบจ้องเขม็งใส่ เลขาคนก่อนที่เพิ่งลาออกไปเหมือนจะโชคดีขึ้นมาทันที ที่ไม่ต้องอยู่ในวังวนเหตุการณ์นี้“วันนี้ประธานอนาวินดูเครียด ๆ นะครับ” หัวหน้าฝ่ายหนึ่งกระซิบกับอีกฝ่ายหน้าห้องประชุม“ใครจะไปกล้าถามล่ะครับว่าเป็นอะไร เหวี่ยงใส่กันยับเลยทั้งเช้า”ด้านในห้องทำงานใหญ่ อนาวินโยนปากกาลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดกับตัวเองมากกว่าคนอื่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์เมื่อคืน กับเงินห้าพันและโน้ตแผ่นจิ๋ ถึงได้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด หน้าตาก็จำได้ เสียงก็จำได้ แต่ดันไม่มีข้อมูลอะไรสักอย่างให้ คนไปสืบ“กล้ามาตีราคาฉันแค่ห้าพันงั้นเหรอ” เสียงพึมพำเบา ๆ ถูกกลืนหายไปในอากาศเงียบ ๆ ของห้องทำงานในอีกมุมหนึ่งของกรุงเทพฯ นทีตื่นขึ้นมาบนเตียงเล็ก ๆ ในห้องเช่าของตัวเอง อาการมึนหัวอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มกลับประดับบนใบหน้าอย่างอารมณ์ดี เขามองเงินในกระเป๋าตัวเองแล้วหัวเราะเบา ๆ“เก็บแต้มเมื่อคืนโอเคอยู่นะ”ภาพใบหน้าหล่อ ๆ ของคนเมื่อคืนลอยขึ้นมาในหัว ค

วันแรกของการเป็นเลขานี่มันไม่ง่ายเลย นทีสรุปกับตัวเองแบบนั้นหลังจากล้มตัวลงบนโซฟาที่ห้องเช่าเมื่อคืน แต่ถึงจะเหนื่อย เขาก็ยังรู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ ตื่นเต้นเพราะได้เจอกับงานใหม่หรือเพราะได้ใกล้ชิดกับท่านประธานสุดหล่อ เขาเองก็บอกกับตัวเองไม่ถูก แต่ที่รู้แน่ ๆ คือ ท่านประธานแกล้งเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็น แล้ววันนี้นทีตั้งใจว่าจะไม่ยอมให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อฝ่ายเดียวอีกแล้วเช้าวันถัดมา นทีเดินเข้าบริษัทด้วยใบหน้ามีลางแผนการเล็ก ๆ แต่พอถึงหน้าห้องประธาน เขาก็รีบปรับสีหน้าเป็นแบบเลขาเรียบร้อยอย่างไว เมื่อประตูเปิดเข้าไป อนาวินนั่งอยู่หลังโต๊ะแล้ว สูทสีกรมท่าเนี้ยบไร้รอยยับ ท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม แต่ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เขาทันที“สายไปหนึ่งนาที”นทีสะดุ้งดูนาฬิกาตัวเอง มันตรงเวลาเป๊ะ“แต่ผม ”“หนึ่งนาที ก็ถือว่าสาย” น้ำเสียงเรียบมากจนคนฟังอยากจะกลิ้งลงพื้นโอ๊ยยย นี่มันแถชัด ๆ! แกล้งกันตั้งแต่ยังไม่แปดโมง!นทีสูดลมหายใจลึก ยิ้มสุภาพแบบเลขาชั้นดี“ขอโทษครับท่านประธาน ผมจะไม่ให้มีครั้งหน้าแน่นอนครับ”อนาวินมองเขาแว่บหนึ่งเหมือนจะรอให้เขาเถียง แต่พอนทีไม่เถียง เขากลับนิ่งไปเล็กน้อยเขาไม่รู้เลยว่าแค

นทีกลับมานั่งโต๊ะหน้าห้องประธานหลังมื้อกลางวันด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่หยุดเพราะอะไรก็ไม่รู้ เป็นไปได้ไหมว่าท่านประธานเริ่มใจอ่อนให้เขานิด ๆ แล้ว? ชายหนุ่มเอานิ้วแตะหน้าตัวเองเบา ๆ ไม่หรอกมั้ง แต่แววตาของท่านประธานตอนพูดว่า “ต่อไป ห้ามส่งยิ้ม ห้ามหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นอีก” มันยังติดอยู่ในหัวแบบแกะไม่ออกตัวนาทีเองยังไม่รู้เลยว่า ทั้งที่เขาควรกลัว แต่กลับรู้สึกอุ่นใจแบบแปลก ๆ เอาเถอะ ทำงานต่อก่อน ไม่ต้องคิดมากหรอก! เขาบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะก้มลงตั้งใจพิมพ์งานที่ทำค้างที่ค้างอยู่ต่อแต่ธรรมชาติของมนุษย์ย่อมโดนนินทา ในบริษัทข่าวลือเริ่มลอยกระจายไปเร็วกว่าลมพัดขณะที่นทีกำลังติดตามงานอย่างตั้งใจ พนักงานหลายคนในชั้นล่างก็กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างเมามัน“นี่ เห็นไหม ๆ วันนี้ท่านประธานลงมากินข้าวกับเลขาคนใหม่ด้วยแหละ!”“จริงอ่ะ!? ปกติท่านประธานไม่เคยไปกินข้าวกับใครแบบนี้นี่!”“เออ ฉันเห็นกับตาเลย เลขาคนนั้นตัวเล็ก ๆ หน้าตาก็น่ารักด้วยนะ ท่านประธานนั่งข้างกันกับเขาเลย”“หรือว่า?”“อย่าบอกนะว่า ท่านประธานจะสนใจเด็กใหม่!?”เสียงซุบซิบพร้อมตาเป็นประกายทำให้ข่าวลือเริ่มแพร่เร็วอย่างกับไวรัส

หลังจากบ่ายวันที่ท่านประธานโยนประโยค “ดอกเบี้ยของ 5000 เดี๋ยวคิดทีหลัง” ใส่แบบหน้าตาเฉยนทีก็ทั้งทำงาน ทั้งมุดโต๊ะในจินตนาการไปสิบรอบจนในที่สุดการทำงานวันนั้นก็จบลงแต่เช้าวันรุ่งขึ้นสิ่งที่เขาเจอคือตารางงานที่เด้งขึ้นมาบนคอมของเลขาโดยตรง“ทริปตรวจงานโครงการสาขาใหม่ จังหวัดชลบุรี”ผู้ร่วมเดินทาง: อนาวิน / นทีนทีอ่านข้อความแล้วอ้าปากค้างหัวใจหล่นไปที่พื้นทันที“หะให้ผมไปด้วยเหรอ!?” เขายังงง ๆ อยู่แต่ก่อนจะคิดอะไรต่อ เสียงท่านประธานเรียกดังจากในห้อง“นที เข้ามาคุยเรื่องเดินทาง”โอ๊ยยย นรกมาเคาะประตูแล้วครับนที!ในห้องประธานอนาวินนั่งพลิกแฟ้มงานบนโต๊ะไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองตอนนทีก้าวเข้าไป“พรุ่งนี้เราจะออกแต่เช้า”เขาพูดเสียงเรียบ“คุณไปด้วยในฐานะเลขา ต้องจัดการเอกสารและบันทึกการประชุมทั้งหมด”“คะ ครับผม!” นทีกลืนน้ำลาย“เอ่อแค่เราสองคนเหรอครับ?”อนาวินหยุดพลิกแฟ้มเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าที่สุดนิ่งที่สุดและทำหัวใจเขาเต้นแรงที่สุด“มีปัญหา?”“มะไม่มีครับ!” เขารีบส่ายหน้า“คือแค่สงสัยเฉย ๆ ”“ดี ถ้าไม่มีปัญหา”ท่านประธานตัดบท“เตรียมของให้พร้อม ผมไม่ชอบให้ใครมาสาย”นทีพยักหน้ารัว ๆแต่ในหัวเต็

หลังจากนทีวิ่งเข้าห้องน้ำไปทั้งที่หน้าแดงเหมือนลูกมะเขือเทศ อนาวินก็นั่งลงบนปลายเตียงปลายนิ้วเคาะบนต้นขาช้า ๆ ในจังหวะที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตเขามองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทในหัวมีแต่ภาพเลขาตัวเล็กที่ตัวสั่นเพราะกลัวฝน กลัวฟ้าผ่าแล้วเผลอมาเกาะแขนเขาแน่นแบบนั้น“เฮ้อ”เสียงถอนหายใจเบามากแต่เป็นการถอนใจที่ไม่ใช่เพราะรำคาญกลับเป็นเพราะยั้งความรู้สึกของตัวเองไม่อยู่ต่างหากระหว่างรอนทีอาบน้ำ ท่านประธานที่ไม่เหมือนเดิมอนาวินยกน้ำดื่มขึ้นจิบแต่กลับรู้สึกว่าคอแห้งกว่าเดิมไม่ใช่เพราะร้อนแต่เพราะความคิดบางอย่างในหัวมันดันไม่ยอมหายภาพนทีที่หลับบนไหล่เขาภาพนทีหน้าแดงในรถภาพนทีที่กลัวฟ้าผ่าแล้ววิ่งเข้ามาขอความอบอุ่นทั้งหมดมันวนซ้ำไม่หยุดเขาถอนหายใจอีกรอบคราวนี้ยาวกว่าเดิมนี่มันอะไรฉันจะมาคิดเรื่องเด็กนี่ทำไมกันนักหนาไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดแต่ก็หยุดคิดไม่ได้เหมือนกันนทีออกมาจากห้องน้ำพร้อมความวุ่นวายในใจประตูห้องน้ำเปิดออกไอน้ำอุ่น ๆ ลอยออกมา และนทีเดินออกมาพร้อมผมเปียกนิด ๆ ใส่เสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้นเรียบ ๆ ท่านประธานที่นั่งอยู่บนเตียงหันไปมองเพียงครั้งเดียว แล้วหน้าก็สะดุดนิ่งไปครู่หนึ่