All Chapters of บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นนทีลืมตาตื่นทันทีทั้งที่เมื่อคืนเขาหลับยากจนพลิกไปพลิกมาอยู่เป็นชั่วโมงเพราะคำทิ้งท้ายของท่านประธานยังวนอยู่ในหูไม่หาย “พรุ่งนี้เช้า ผมไปรับ” แค่ประโยคเดียวก็ทำให้เขานอนกอดหมอนกลิ้งไปกลิ้งมาจนเช้าเขานั่งลุกขึ้น ลูบหน้าเบา ๆ “โอ๊ยทำไมต้องเขินตั้งแต่ยังไม่เจอหน้าเขาด้วยเนี่ย”แต่ถึงจะเขินเขาก็ลุกขึ้นจัดการตัวเองอย่างรวดเร็วทั้งอาบน้ำ เป่าผม แต่งตัวจนกระทั่งมายืนหน้ากระจกมองดูตัวเองในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกางเกงสแลคทรงสุภาพแต่หน้าแดงเหมือนคนไปสารภาพรักใครมา“ใจเย็นนทีใจเย็น” แต่ยิ่งบอกก็ยิ่งแดงหน้าคอนโด รถคันหรูที่คุ้นตาเมื่อถึงเวลานทีก็ยืนรอหน้าคอนโดหัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไม่นาน รถสีดำหรูคันเดิมก็เลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าเขาเหมือนในซีรีส์โรแมนติกทุกฉากประตูกระจกฝั่งคนขับลดลงช้า ๆ และใบหน้าของคนที่ทำเขานอนไม่หลับทั้งคืนปรากฏขึ้น หล่อ นิ่ง และคมกริบเหมือนเคย“เช้า”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักเรียบ ๆแต่ในสายตา มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่แบบชัดมากนทีแทบตอบไม่ออกอ้าปากค้างนิด ๆ ก่อนรีบยิ้ม “ส-สวัสดีครับท่านประธาน”ประตูข้างคนขับปลดล็อก“ขึ้นมา”เพียงสองคำแต่ทำเอานทีเขินจนมือสั่นเ

หลังจากกลับมาจากร้านกาแฟแบบที่บรรยากาศหวานจนเหมือน “เดตแรก” นทีก็ยืนหน้าแดงอยู่หน้าลิฟต์นานสองนานเพราะหัวใจเขายังเต้นแรงไม่หยุดท่านประธานเองก็ แม้ทำหน้าเย็นเหมือนเดิมแต่หางตาแอบมองเขาเรื่อย ๆ จนพนักงานที่ยืนรอลิฟต์ด้วยกันมองความใกล้ชิดของทั้งสองแล้วแทบกลืนกาแฟผิดหลอด“นี่ฉันตาฝาดหรือเปล่า”“ท่านประธานเขา ยืนใกล้มาก เลยนะ”“เค้กติดมุมปากยังจะเอาผ้าเช็ดให้ แบบนั้นคืออะไร”“ท่านประธานไม่เคยทำแบบนี้กับเลขาคนก่อนเลย!”นทีได้ยินก็หน้าแดงกว่าเดิมรีบก้มหน้าแทบซุกพื้นติ๊ง ประตูลิฟต์เปิดท่านประธานเดินนำเข้าไปข้างในนทีกำลังจะเดินตาม ท่านประธานก็พูดเบา ๆ ชัดเจนว่า“เดินใกล้ ๆ”เหมือนคำสั่งแต่เป็นคำสั่งที่เต็มไปด้วยความห่วงมากกว่าอำนาจทั้งลิฟต์เงียบสนิทพนักงานชายสองคนแทบกลั้นหายใจพนักงานหญิงอีกคนมองสลับสองคนแบบไม่เชื่อสายตาบรรยากาศชัดเจนมากว่านี่มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ของเจ้านายกับเลขาปกติแน่ ๆถึงชั้นบริหาร สายตาทั้งชั้นเริ่มจับจ้องเมื่อทั้งคู่เดินออกจากลิฟต์พนักงานชั้นบริหารทุกคนแทบจะยืนตรงเพราะท่านประธานไม่เพียงก้าวเดินนำแต่ชะลอให้คนที่เดินข้างหลัง นทีเดินทันแบบไม่ รีบร้อนและจังหวะที่นทีเหมื

เช้าวันต่อมา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดีตอนนทีกำลังจะใส่นาฬิกาข้อมือติ๊ง ข้อความจาก “ท่านประธานอนาวิน”“ถึงแล้ว ลงมาได้”นทีหัวใจสั่นวูบเขารีบคว้ากระเป๋าแล้วลงลิฟต์ไปอย่างรวดเร็วพอเดินออกหน้าคอนโด รถคันหรูคันเดิมจอดรออยู่ ท่านประธานนั่งพิงพนักเบาะอย่างสงบนิ่ง แต่ดวงตาที่มองเขาผ่านกระจกรถ อ่อนลงทันทีที่เห็นเขาเดินออกมานทีรีบขึ้นรถคาดเข็มขัดเรียบร้อยแต่ก็หน้าแดงอยู่ดี“ส สวัสดีครับท่านประธาน”“เช้า”เสียงเรียบ แต่สายตานุ่มมากจนคนฟังใจละลายตั้งแต่ยังไม่ถึงบริษัทบนรถบรรยากาศเริ่มมีความค possessive เบา ๆ ขณะที่รถเคลื่อนออกบรรยากาศในรถเงียบแบบอุ่น ๆ เหมือนเดิมท่านประธานถามขึ้นเบา ๆ“เมื่อวานคิดอะไรจนหน้าแดงตอนลงรถ”นทีแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองรีบโบกมือปฏิเสธจนแทบสะบัดหู“ไม่ ไม่มีอะไรครับ!!”“หืม?”เสียงต่ำกำลังแกล้งกันชัด ๆ“แน่ใจ?”นทีหน้าแดงเป็นไฟรีบหันออกไปมองนอกรถทันที“แน่ใจมากครับ!”ท่านประธานหัวเราะหึในลำคอเสียงทุ้มต่ำที่ทำคนฟังใจอ่อนแทบตายถึงบริษัทเรื่องวุ่นวายค่อย ๆ เริ่มขึ้นเมื่อถึงบริษัทพวกเขาเดินเข้าด้วยกันเหมือนเคยแต่วันนี้มีบางอย่างไม่เหมือนเดิมหน้า ล็อบบี้ มีพนักงานชายคนหน

ช่วงพักกลางวันนทีนั่งกินข้าวกับท่านประธานในห้องทำงานเพราะอีกฝ่าย “ไม่อยากให้เขาไปเจอกับใคร” มากจนเกินไปนทีทานข้าวอย่างเกรงใจทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะนั่งกินข้าวตรงข้ามกับคนที่เพิ่งพูดว่า“ผมไม่ให้ใครมายุ่งกับคุณ”แม้ท่านประธานจะดูนิ่งเฉยแต่สายตาเขากลับมองนทีเป็นระยะจนคนตัวเล็กกินข้าวแทบไม่ลง“กินช้า เดี๋ยวข้าวเย็น”ท่านประธานทักขึ้นนิ่ง ๆ“คะ ครับ ผมกินอยู่ครับ”“คุณเขิน?”นทีสำลักลมแทบตาย ไอจนหน้าแดงกว่าเดิม“ปะ เปล่าครับ!”“โกหก”คนถูกจับได้หน้าแดงเป็นมะเขือเทศทันที ท่านประธานหัวเราะหึในลำคอชอบความน่ารักนี้มากจนห้ามยิ้มไม่ได้หลังพักกลางวัน เหตุเริ่มบานปลายหลังจากกินข้าวเสร็จ นทีเดินออกมาจัดการงานที่โต๊ะหน้าห้องไม่นานนัก พี่คิมก็เดินมาหาอีกครั้ง“นที พี่มีเอกสารจะคุยด้วยแป๊บหนึ่ง”คิมยิ้มเป็นมิตร“พอมีเวลาไหม?”นทีลังเลแต่เพราะเป็นเรื่องงาน เขาปฏิเสธไม่ได้“อ๋อ ได้ครับพี่ เดี๋ยว ”ยังไม่ทันเดินเสียงประตูห้องท่านประธานก็เปิดขึ้นพอดี อนาวินยืนอยู่สีหน้าสงบแต่สายตาเย็นจนชั้นบริหารอุณหภูมิลดลงทันทีท่านประธานพูดช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำจนหลังชา“นที”นทีสะดุ้ง“ค ครับ!?”“เข้ามาในห้อง

หลังจากเหตุการณ์ไฟดับในห้องเก็บเอกสาร และภาพของท่านประธานที่โอบเอวนทีในความมืดถูกเปิดเผยต่อหน้าพนักงานนับสิบ ข่าวลือก็กระจายเร็วกว่าไฟลามป่าทันทีที่กลับขึ้นชั้นบริหารนทีก็รู้ทันทีว่าทุกสายตาในออฟฟิศมองมาที่เขา ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้นทั้งคาดเดา“ตายแล้วฉันเห็นกับตา”“ท่านประธานกอดนทีไว้แน่นมาก!”“ขนาดไฟเปิดแล้ว เขายังไม่ปล่อยเลยนะ!”“นี่มันแบบในซีรีส์มากเวอร์”“หรือเขาคบกันจริง!?”นทีหน้าแดงจนแทบเดินไม่ตรง หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเต้นมาก่อนแต่ในทางกลับกันท่านประธานอนาวินเดินด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่มีความลำบากใจ ไม่มีความอาย ไม่มีความกังวลเหมือนกำลัง “ประกาศกลาย ๆ” ว่า เขาไม่ปฏิเสธสิ่งที่ทุกคนเห็นบนทางเดิน สิ่งที่ทำให้หัวใจนทีเกือบหยุดเมื่อเดินมาถึงประตูห้องประธานนทีกำลังจะเปิดประตูเข้าที่โต๊ะตัวเองท่านประธานเรียกเบา ๆ“นที”นทีหัน“ครับท่านประธาน?”อนาวินก้าวเข้ามาใกล้ใกล้จนคนที่เดินผ่านเริ่มกระซิบกันหนักขึ้นเขาก้มลงเล็กน้อยพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำชิดหู“เมื่อกี้คุณตกใจมากไหม”แค่น้ำเสียงก็ทำให้นทีหน้าแดงจนหูร้อนวาบ“น นิดหน่อยครับ แต่ตอนท่านจับไว้ผมก็ไม่กลัวแล้ว”ท่านประธานมองเขานิ่ง ๆ