All Chapters of วิวาห์รักร้าว: Chapter 21 - Chapter 30

ตึก!ตึก!ร่างสูงกลับมาห้องพักแล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาเอามือก่ายหน้าผากอย่างคนคิดไม่ตก ในหัวตอนนี้มีทั้งเรื่องแม่และเรื่อง…อันดานับวันเขาก็ยิ่งรู้ตัวเองว่าสิ่งที่ต้องการมากที่สุดคืออะไร แต่จะให้กลับไปตอนนี้เขาไม่มีหน้าจะสู้จริง ๆ เขาทำให้อันดาเสียใจไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง ปล่อยให้คนรักรับชะตากรรมคนเดียวมาโดยตลอดเพราะงั้นเขาต้องทำอะไรสักอย่างแบบที่ควรทำมานานแล้ว‘อึก!…แกทำให้แม่อาการกำเริบ’หลังจากทะเลาะกันครั้งใหญ่ ปรางทิพย์ก็ร้องไห้ฟูมฟายขาดสติ ปรินซ์ที่เข้าใจว่าเหมือนทุกครั้งที่ไม่ได้ดั่งใจก็จะใช้วิธีนี้ร่างสูงจึงทำเป็นไม่สนใจปล่อยให้ร้องอยู่อย่างนั้น ไม่เข้าไปปลอบเหมือนที่ผ่านมา ก่อนจะหันไปเห็นว่าแม่อาการไม่ดี เริ่มหมดสติและเป็นการหมดสติแบบที่ไม่ได้แกล้งทำ มันหนักหนาจนถึงเวลาที่เขาต้องพึ่งใครสักคนแล้ว“พี่ที…ว่างรึเปล่าครับ” ปรินซ์ต่อสายหากลทีป์เพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องครอบครัว(ว่ามาเลยปรินซ์)“ผมอยากได้จิตแพทย์ที่เป็นความลับที่สุด พี่ทีพอจะหาให้ผมได้ไหมครับ”(หืม?…จิตแพทย์)“ครับ”(ใคร?)“แม่ครับ” ไม่แปลกที่กลทีป์ถามว่าใครเพราะเขาก็มีเรื่องเครียดหนักไม่ต่างจากแม่(โอเค ได้เร

“อยู่ไหนอันดา” ณิรินหนีเข้าห้องน้ำเพื่อคุยโทรศัพท์โดยเฉพาะ หลังจากเบี่ยงเบนความสนใจให้ปรินซ์เดินตามมาด้วย แต่อีกฝ่ายเลือกที่จะเดินไปอีกทางในตอนนี้ณิรินถึงกับกุมขมับอย่างเครียดหนัก ถ้าพวกเขาเจอกันเธอจะแก้สถานการณ์ยังไงดีให้เพื่อนไม่เจ็บปวดกับเรื่องเดิมอีก แต่พอตามไปก็ไม่เห็นอันดาแล้ว เธอได้แต่หนีมาเข้าห้องน้ำเพื่อติดต่อเพื่อนจนลืมกล่องถุงเท้าที่ซ่อนที่ชั้นวางของ(กำลังจะโทรหาพอดีเลย) ปลายสายตอบกลับมาเสียงปกติ เดาอะไรไม่ได้เลย ก่อนประโยคต่อมาที่ทำเอาคนฟังหยุดหายใจไปชั่วขณะ(เมื่อกี้เจอ…)“แกเจอใคร!” หัวใจณิรินเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนจะหลุดจากอกเต็มทีที่เอ่ยถามกลับไป(หืม? ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น)“ป่าว! เสียงฉันก็ปกตินี่แหละ ว่าแต่แกเจอใครรีบบอกมาเลย” ณิรินกลบเกลื่อนเฉไฉให้ปกติที่สุด(อ๋อ เจอพี่อาร์มน่ะ)“พี่อาร์ม?”(ใช่ แล้วพี่อาร์มก็บังคับให้ฉันมานั่งรอในรถเนี่ย บอกว่าไม่ให้เดินแล้ว ส่วนที่เหลือพี่อาร์มจัดการเข็นไปจ่ายของให้เอง)ณิรินดึงโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหน้าพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกยังไงไม่รู้ โชคดีเหลือเกินที่พี่อาร์มมาได้ทันเวลาพอดี ถ้ามีเธอคนเดียวจะแก้สถานการณ์ยังไง(เนี่ยพอฉันเดิน

“ไปเจอได้ไงว่ะ” อินบ่นอย่างเซ็งๆ กับเหตุการณ์วันนี้“นั่นดิ ซวยฉิบหาย” อาร์มเองก็มีอารมณ์ไม่ต่างกับพี่ชาย“ไม่ยากหรอก มันมาเฝ้าอยู่แบบนี้ สักวันก็คงเห็นเข้าอยู่ดี” ส่วนอัทธ์ก็เตรียมใจไว้แล้วว่าเหตุการณ์นี้ต้องเกิดขึ้นสักวัน“บอกแม่มา… นี่รู้กันนานแล้วเหรอว่าปรินซ์มาที่นี่” แม่แอนที่ได้ยินทุกอย่างขมวดคิ้วยุ่ง จับผิดเจ้าลูกชายตัวดี“เอ่อ…คือ” อาร์มสะกิดแขนพวกพี่ ๆ ให้เป็นคนตอบ ทว่าไม่มีใครปริปากสักคน“ว่าไงเจ้าอาร์ม” พ่อเอกจึงเป็นฝ่ายคาดคั้นและเลือกลูกชายคนที่สามที่ล้วงความลับง่ายสุด“ถามพี่อัทธ์เลยครับ พี่อัทธ์เป็นคนเจอมันคนแรก ผมเพิ่งเจอวันนี้เอง” อาร์มโยนให้พี่คนโตทันที“อ้าวไอ้อาร์ม!” เสียงเข้มของอัทธ์ดุน้องชายที่บังอาจโยนมาให้เขาคนเดียวส่วนอินก็รอดตัวไปเพราะไม่เคยเจอปรินซ์สักครั้ง...ด้านอันดาณิรินเข้ามาในห้องของเพื่อนสาวเท้าไปใกล้ๆ ซึ่งอันดาก็จัดของใช้ลูกเข้าที่ให้เรียบร้อย ชิ้นไหนที่ควรซัก ชิ้นไหนควรฆ่าเชื้อก็คัดแยกอย่างดี“แกโอเครึเปล่า” เห็นอันดาทำนู่นทำนี้ ไม่แสดงทีท่าใด ๆ ก็เป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก“โอเคสิ” อันดาหันมาตอบยิ้มๆ“จริงเหรอ” ณิรินถามไม่อยากเชื่อ“แล้วทำไมฉันต้อ

หลังจากแม่ของลูกขู่จะแจ้งความด้านปรินซ์ก็ไม่ได้กลัวจะเกิดเรื่อง ยังคงยืนยันที่จะขอโอกาสและปักหลักอยู่ที่บ้านอันดาตุบ!คนตัวสูงลงไปกองกับพื้นที่หน้าร้านเพราะโดนอินกับอาร์มลากไปโยนออกมาจากร้านขนมอันดารวมถึงโทษฐานที่ส่งคนของตัวเองมาบังหน้าซื้อขนมที่นี่ตั้งนานสองนาน“ว๊ายยย! ตาปรินซ์” เสียงกรีดร้องไม่พอใจกับสิ่งที่เห็นดังมาแต่ไกล ก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะวิ่งเข้ามาพยุงตัวลูกชายให้ลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ตวัดสายตาเอาเรื่องมาทางต้นตอ“แม่มาได้ไง” สายตาคมมองผู้เป็นแม่อย่างเซ็งๆ ลำพังตัวเขาเข้าหาอันดาก็ว่ายากแล้ว ถ้าแม่มาวุ่นวายเข้าอีก ก็เหมือนโดนปิดประตูถาวรเขาไม่อยากพลาดโอกาสหรือเสียโอกาสใด ๆ ทั้งนั้น เป้าหมายหลักก็คือเอาครอบครัวของเขากลับคืนมาให้เร็วที่สุดหรือจะนานแค่ไหนก็จะไม่ถอดใจ“กูโทรตามแม่มึงเอง” อินเป็นคนเฉลยด้วยใบหน้าอารมณ์ดีแสยะยิ้มสะใจ อีกเดี๋ยวเด็กติดแม่ก็จะถูกจูงจมูกเข้าคอกตามเคย คราวนี้บ้านก็จะไม่วุ่นวายไม่มีอะไรกวนใจน้องสาวพวกเขาได้อีก“พวกแก! ทำอะไรลูกฉัน” ปรางทิพย์ชี้หน้าเรียงคน ตวาดลั่นอย่างไม่สนว่าจะมีใครมามุ่งดูเหตุการณ์“ก็ดูหน้าลูกชายป้าดิ ว่าโดนอะไรไปบ้

เปรี้ยง!!คนตัวเล็กสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้อง ค่อยๆ ลุกจากที่นอนแล้วนั่งฟังเสียงฝนตก เหลือบไปมองนาฬิกาก็เป็นเวลาสี่ทุ่มเขาคงกลับไปแล้วไม่มีใครนั่งตากฝนเพื่อรออย่างไร้จุดหมายหรอกก๊อกๆ ก๊อกๆเสียงเคาะประตูพร้อมเอ่ยเรียกจากแม่แอนทำให้คนที่ตื่นนอนขานรับ“ยังไม่นอนเหรออันดา”“ได้ยินเสียงฟ้าร้องเลยตื่นค่ะ” อันดาเดินไปเปิดประตูเพื่อคุยกับแม่“ปรินซ์ยังไม่กลับไปเลย เอายังไงดี”“…” อันดานิ่งไปอย่างคาดไม่ถึง ต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ ทั้งที่เมื่อก่อนมีโอกาสมากมายแต่กลับมองข้าม“ถ้าอันดาไม่ยุ่งแล้ว งั้นแม่ให้พ่อจัดการเลยนะ”“ยังไงคะ” เธออยากรู้วิธีอยู่เหมือนกัน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเลิกกันแล้วก็เลยเอ่ยบางอย่างออกไป “งั้นแล้วแต่พ่อเลยค่ะ”แม่แอนได้แต่มองลูกสาวที่ใจแข็ง ไม่หวั่นไหวอะไรอีกแล้วที่เกี่ยวกับอดีต แต่ถ้าลูกต้องการจบแบบนั้นก็ปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของสามี“อันดาไม่ลงมา” แม่แอนบอกทุกคนที่มายืนกันครบเพราะอาร์มโทรไปบอก ทำให้อัทธ์กับอินกลับมาที่บ้านและเข้าทางประตูหลัง“จะมานั่งตากฝนทำไมว่ะ” อินบ่นอย่างอารมณ์เสีย“เรียกร้องความสนใจไง” อัทธ์ก็ตอบน้องชายทันที“แม่ว่าเปิดประตูแล้วคุยกัน