All Chapters of วิวาห์รักร้าว: Chapter 31 - Chapter 37

ห้าวันผ่านไป…อันดากลับมาพักฟื้นที่บ้านพร้อมเจ้าแฝดโดยมีปรินซ์ดูแลไม่ห่าง ถึงความสัมพันธ์จะเหมือนเดิมเหมือนตอนที่ยังไม่คลอด ไม่ได้พัฒนาต่อ หยุดชะงักไว้แค่นั้น แต่ไม่ได้ปิดกั้นไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวกับเจ้าแฝดเหมือนปากว่า อย่างน้อยก็เห็นแก่น้ำใจที่ช่วยพาไปคลอดอุแว้!อุแว้!“โอ๋ๆ รอแม่แป๊บเดียวค่ะ” ปากร้องโอ๋ลูกน้อยมือเขย่าขวดนมไปด้วย เต้านมก็รู้สึกคัดเจ็บร้าวไปหมด ต้องรีบเอาลูกเข้าเต้าแล้ว“สามัคคีกันจังเลยนะคะ” ก็เจ้าแฝดพร้อมใจกันร้องแข่ง ไม่มีใครยอมใคร เสียงร้องดังไปเจ็ดบ้านแปดบ้าน“ไปดูลูกไปครับ เดี๋ยวพี่ทำให้” ปรินซ์ขึ้นมาบนบ้าน เห็นอันดากำลังชงนมอยู่ ส่วนเจ้าแฝดก็ร้องห่มร้องไห้ทั้งพี่ทั้งน้อง สามัคคีกันจริง ๆ ได้เชื้อใครมาเนี่ย“พี่เคลียร์ระบบหน้าร้านให้แล้วนะครับ” ปรินซ์รายงานไปด้วยระหว่างชงนม หลังจากอันดาคลอดปรินซ์ก็ทำหน้าที่แทนทุกอย่าง ร้านขนมยังเปิดเหมือนเดิมเพราะงานในร้านสามารถรันด้วยตัวมันเองได้แล้ว แค่เข้ามาดูแลระบบให้คงที่ทุกวันก็เท่านั้นร่างสูงเหลือบไปมองแม่ของลูกที่นั่งฟังไม่มีปากเสียงโต้ตอบ ถึงจะมีช่องว่างระหว่างกันแต่อันดาก็อ่อนลงมาก ยอมให้เขาขึ้นมาดูลูกถึงห้องนอน เท่านี

จุ๊บ!“ทะ ทำอะไร” คนตัวเล็กผละตัวถอยห่างจากร่างสูงที่เข้ามากอดแล้วจูบเรือนผมของเธอ หลังจากพวกเขาช่วยกันอาบน้ำให้เจ้าแฝดและกล่อมนอนจนหลับปุ๋ยไปทั้งคู่“พี่คิดถึงให้พี่กอดหน่อยนะ”“แต่เมื่อกี้…” เมื่อกี้เขาไม่ได้แค่กอด ทว่าเธอไม่กล้าพูดออกมายิ่งสบตาก็ยิ่งนึกสงสารแววตาคู่นั้น ยิ่งสภาพเขาตอนนี้ยิ่งหมดสภาพพี่ปรินซ์คนที่ดูดีหัวจรดเท้า“ความจริงพี่อยากจูบตรงนี้ด้วย” นิ้วเรียวแตะตรงริมฝีปากนุ่ม สบตาคู่หวานที่มีโอกาสได้เป็นเจ้าของอีกครั้งและแววตาคู่นี้จะไม่มีน้ำตาจากความเสียใจอีกอันขาดสายตาที่สบกันนำพาให้ร่างสูงโน้มลงมาทำในสิ่งที่ตั้งใจ“อย่าค่ะ” ทว่าอันดาหลบทันที ไม่ยอมให้เขาจูบง่ายๆ“เราคืนดีกันแล้ว” เขาโหยหาเธอเหลือเกิน ตั้งแต่ช่วงมีปัญหาจนถึงเลิกกัน เขาก็ไม่มีอารมณ์ทางเพศเลย เข้าใจว่าตัวเองมีปัญหา แต่เขายังหนุ่มยังแน่นยังต้องการสิ่งนี้ แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงใช้งานไม่ค่อยได้จนมารู้ว่าตัวเองไม่มีความคิดเรื่องนั้นก็เพราะคิดมากเรื่องอื่นจนสมองไม่สั่งช่วงล่างทำงาน จนได้อันดากลับมาทุกอย่างมันลงตัว แม้แต่ร่างกายก็ตอบสนองไปหมดทุกอย่าง คิดถึงกลิ่นหอม ๆ ที่คุ้นเคย คิดถึงรสจูบลิ้นเล็ก ๆ ที่ตวัดตอบรับก

“พี่ปรินซ์” อันดายิ้มหวานทันทีที่คนรักเปิดประตูห้องเข้ามา เกือบอาทิตย์หนึ่งแล้วที่เขากลับไปเยี่ยมแม่และวันนี้เขาก็ไม่ได้โทรมาบอกก่อนล่วงหน้าว่าจะกลับฟอดด!ใบหน้าคมโน้มลงหอมแก้มนิ่ม ๆ ด้วยความคิดถึง ชะโงกหน้าดูเจ้าแฝดในเปลคิดถึงไม่แพ้กันแต่เขาเพิ่งมาถึงยังไม่ได้อาบน้ำให้สะอาดจึงไม่หอมแก้มลูก“ทำไมพี่ไม่โทรบอกก่อนว่าจะกลับ”“อยากเซอร์ไพรส์ อยากรู้ว่ามีคนคิดถึงพี่รึเปล่า” ร่างสูงเอ่ยเย้าแล้วเขี่ยแก้มนิ่มไปพลาง อดใจไม่ไหวจึงหอมไปอีกฟอดใหญ่“อื้อ! อย่า พอแล้ว”“ตอบมาก่อน คิดถึงพี่ไหมครับ” เขานั่งลงซ้อนหลังกอดกระชับเอวแนบแน่น“ถ้าไม่พูด พี่จะทำไง”“จะทำงี้จนกว่าจะพูด” ว่าแล้วก็จับเธอพลิกตัวมาคร่อมบนตักแล้วหอมแก้มซ้ายหอมแก้มขวาสลับไปมา ซุกไซ้ซอกคอขาว ๆ สูดหอมด้วยความคิดถึงและรักใคร่หลงใหลในตัวแม่ของลูก“พะ พอแล้ว” อันดาจั๊กจี้จนขนลุก ผละร่างหนาออกห่างจากตัว “คิดถึง อันคิดถึงพี่ปรินซ์”“ดีใจนะครับที่เรามีความสุขกันอีกครั้ง”“งั้นก็ปล่อยได้แล้วค่ะ” พูดจบอันดาก็ลุกออกจากตัก ท่านั่งมันล่อแหลมเกินไป จนคนลูกสองแก้มแดงอย่างน่าอาย“หึ” ปรินซ์เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะชอบใจ หมายมั่นเอาไว้ว่าอดทนอีกนิดรอ