บททั้งหมดของ วิวาห์รักร้าว: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ฮือ! ปรินซ์!!”“ปรินซ์อยู่ไหนลูก ช่วยแม่ด้วย”เสียงปรางทิพย์ร้องโวยวายเรียกหาลูกชายตลอดเวลาโดยไม่สนว่าสถานที่จะเหมาะหรือไม่เหมาะกับการส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นหรือไม่“ทางนี้ค่ะ คุณปรินซ์! คุณปรางร้องใหญ่แล้ว” ป้าสมจิตรวิ่งนำไปทางห้องปรางทิพย์ เปิดประตูเข้าไปก่อนตามด้วยปรินซ์ที่พุ่งตรงไปหาผู้เป็นแม่“ตาปรินซ์…ฮือ! ช่วยแม่ด้วยลูก ช่วยแม่ด้วย”“ผมอยู่นี่แล้วครับ คุณแม่ไม่เป็นอะไรแล้ว” ร่างสูงรีบเข้าไปกอดปลอบแม่“ฮือๆ ปรินซ์ต้องจัดการให้แม่นะ”“จัดการ จัดการอะไรครับ!?” ใบหน้าคมวางบนไหล่มารดา ไม่เห็นสีหน้าฟังแค่เสียงที่สั่นเทาไม่ต่างจากร่างที่สั่นไปหมดทั้งตัว“มันทำแม่!”“ใครครับ!?”“ก็ยัยเมียตัวดีของลูกไง มันทำร้ายแม่ ผลักแม่ตกสระน้ำ”“คุณแม่พูดอะไร!?” ปรินซ์ผละออกจากอ้อมกอดปรางทิพย์ สบตาอย่างไม่เข้าใจ“ฮืออออ! ละ ลูก ไม่เชื่อแม่ใช่ไหม ลูกรักเมียมากกว่าแม่ ปรินซ์ไม่เชื่อว่าแม่พูดจริง” ปรางทิพย์สะฮือร้องไห้จนตัวโยน หน้าดำหน้าแดงเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่หลั่งไหลมาเป็นสาย“ใจเย็นก่อนครับ แม่พูดช้าๆ ผมไม่เข้าใจ”“อึก!” ปรางทิพย์สะบัดหน้าไปทางอื่น สีหน้าท่าทางน้อยใจจนไม่ยอมพูดออกมา“แม่เล่าให้ผมฟั

“ทำไมต้องห้าม” อินขึ้นเสียงใส่พี่ชายที่เข้ามาขวางทางไม่ให้ออกจากคอนโดอาทิตย์หนึ่งที่คนในครอบครัวไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับน้องสาวว่าหย่ากับสามีแล้ว จนวันที่อันดาจัดการอารมณ์ตัวเองได้ดีกว่าวันแรก ๆ จึงติดต่อกลับไปหาพ่อแม่เพื่อบอกเรื่องทั้งหมดทั้งพ่อเอกแม่แอนและพี่ชายอีกสองคนจองตั๋วบินมาจากจังหวัดตรังขึ้นมากรุงเทพทันที ที่จริงจะมาทั้งครอบครัวแต่ไม่มีใครอยู่ร้านจึงให้อาร์มน้องชายทำหน้าที่แทนคนอื่นไปพลาง ๆ“แล้วจะไปทำไม” อัทธ์ถามเสียงสุขุม ดึงแขนน้องชายให้กลับไปนั่งเหมือนเดิม ถึงจะโกรธกับเรื่องราวทั้งหมด แต่ในเมื่อน้องสาวหย่ากับมันแล้ว ก็ขอให้จบเท่านี้และอย่าหวังว่าจะได้ยุ่งเกี่ยวกับน้องสาวเขาอีกในเมื่อมันเลือกแม่ก็ให้มันอยู่กับแม่มันนั่นแหละ!!“ก็ไปด่าสองแม่ลูกคู่นั้นไง แม่ง! เป็นเหี้ยไรวะ มีเมียคนเดียวเสือกดูแลไม่ได้ แล้วไอ้คนเป็นแม่ก็เป่าหูดีเหลือเกิน” อินข่มอารมณ์สุดขีด ทั้งที่แตกระเบิดไปหลายรอบแล้ว เริ่มตั้งแต่แม่เขามาบอกว่าน้องสาวหย่าขาดกับสามี ตอนนั้นก็พอจะเดาเรื่องราวต่าง ๆ ได้ว่าต้นเหตุมาจากอะไร แต่พอได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็หมดความอดทนอยากจะไปต่อยหน้าอดีตน้องเขยสักหมัดสองหมัด “โทษแ

เอี๊ยดด!รถบีเอ็มจอดหน้าบ้านเจ้าสัวอนันท์ สิริหงษ์ประภา ตามเวลาเริ่มงานพอดี ร่างสูงก้าวลงจากรถและเดินไปเปิดประตูให้มารดา“ไปครับ” เมื่อเห็นว่าแม่ยังยืนนิ่ง ปรินซ์หันกลับไปเอ่ยชวนอีกครั้ง“…” ปรางทิพย์สีหน้าไม่ค่อยดี ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงที่บ้านใหญ่ เธออยากหลีกเลี่ยงเสมอ ถ้าไม่กลัวว่าลูกชายจะไม่ได้หุ้นส่วนของกิจการ เธอก็พาลูกไปอยู่กันตามลำพังแล้วไม่มาให้คนที่นี่ดูถูก เหยียบย่ำหัวใจให้เจ็บครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่อย่างนี้แต่ทำไงได้ในเมื่อลูกชายเธอควรจะได้ในสิ่งที่เป็นของลูกอย่างถูกต้องทุกอย่างปรางทิพย์นึกสมเพชโชคชะตาที่เกิดมามีสามีรวยแต่ตายจากเร็วเกินไป ปล่อยเธอต้องอยู่รับหน้าในบ้านที่มีแต่คนรังเกียจ ไม่ชอบเธอ จนพาลไม่ชอบลูกชายของเราไปด้วย ทั้งที่ปรินซ์เป็นหลานชายแท้ ๆ และเป็นคนเดียวที่สืบทอดตระกูลสิริหงษ์ประภาอย่างแท้จริง เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขจากลูกชายเจ้าสัวอนันท์ แต่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นลูกหลานเลยสักนิดต่างจากกลทีป์และขวัญฤทัยที่ตอนแรกไม่ได้ใช้นามสกุลของเจ้าสัวอนันท์ แต่พอวันหนึ่งปรางทิพย์ตั้งครรภ์กับสารัชและคลอดหลานชายให้ เจ้าสัวอนันท์ก็ทำเรื่องเปลี่ยนนามสกุลของกลทีป์ทั

#บล็อก!นิ้วเรียวตัดสินใจแน่วแน่จิ้มลงไปที่คำว่าบล็อก ก่อนจะเข้าทุกแอปพลิเคชันเพื่อทำเหมือนกันทุกแอปพลิเคชัน บล็อกชื่อใครบางคนเพื่อ...“เพื่ออะไรวะ กูไม่เข้าใจ” โจ้มองการกระทำของปรินซ์ ไม่ห้ามเพราะโตพอจะคิดได้ แต่ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าต้องบล็อกอดีตภรรยาทำไมแถมเขาโทรมาก็ไม่รับสายอีก กลับมานั่งบล็อกช่องทางติดต่อซะงั้น“เพื่อลืมไงมึง ถามแปลกๆ” เบลเป็นคนตอบคำถาม “วิธีนี้ใครเขาก็ใช้กันทั้งนั้น เห็นแล้วปวดใจหรืออนาคตอาจจะบาดตา ก็บล็อกแม่งให้มันจบๆ ไป ยังไงมันก็ไม่คิดจะกลับไปหาเขาแล้วใช่ไหมวะ ไอ้ปรินซ์!?”“…” ปรินซ์ไม่ตอบ ทำเหมือนไม่ได้ยิน“อ้าว ใช่ไหมวะ!?”“ตกลงเลิกกันเพราะอะไรวะ ทำไมสภาพมึงเหมือนคนยังรัก” แต่โจ้ลากเข้าคำถามใหม่แทน“เออ สภาพอย่างกับคนถูกบอกเลิกเอง” ซึ่งเบลเห็นด้วยทุกประการ“ถ้ามึงไม่เล่า พวกกูไม่รู้จะปลอบยังไงแล้ว”“ไม่ต้องปลอบหรอก กูผ่านจุดนั้นมาแล้ว” จุดที่พังที่สุด จุดที่ไม่อยากทำก็ต้องทำ จุดที่ฝืนใจสุด ๆ แต่ต้องทำเพื่อทางเลือกของเรื่องทั้งหมด“ผ่านไม่จริงมากกว่า” เบลยักไหล่อย่างไม่เชื่อ“รู้ดีกว่ากู!?”“เออ ก็ถ้าผ่านมาได้แล้ว จะมาบล็อกทำไม กลัวใจอ่อนรับสายเขาอ่ะดิ”ปรินซ์ส

6 เดือนผ่านไป“สาขาทางใต้ ผมจะส่งปรินซ์ไปดูแล” กลทีป์ประชุมกันในครอบครัวซึ่งปรินซ์ก็นั่งร่วมวงอยู่ด้วย“ว่าไงปรินซ์” ปราณีถามหลานชายที่สภาพดูไม่ได้เลย จบเรื่องงานคงต้องคุยกันหน่อยแล้ว“ครับ” ฝั่งปรินซ์ไม่มีอะไรขัดข้อง จะให้ทำงานที่สาขาใหญ่หรือย่อยเขาก็ไม่เกี่ยง“งั้นวันนี้เท่านี้ก่อน” ทุกคนปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กเตรียมกลับห้องทำงานตัวเองทว่า…ร่างสูงของปรินซ์หยุดชะงักกับที่เมื่อเสียงจากด้านหลังเอ่ยเรียกไว้“ปรินซ์อยู่คุยกับป้าก่อนสิ”“…” กลทีป์ที่เดินคู่มากับปรินซ์ทำได้แค่ตบบ่าน้องชายเบา ๆ แล้วออกจากห้องไป“ป้ามีงานอะไรให้ผมทำเหรอครับ” เมื่อนั่งลงก็เอ่ยถามทันที นอกจากเรื่องงานก็ไม่เคยพูดคุยเรื่องอื่นกันเลย ทำให้ปรินซ์ไม่ได้นึกเป็นเรื่องอื่น“ไม่ใช่เรื่องงาน”“…” นัยน์ตาคมเงยหน้าขึ้นมาสบตาอย่างสงสัย“เป็นไงบ้าง”“ครับ!?“ เขาเลิกคิ้วมึนงง ไม่นึกว่าจะมีคนสนใจเขาด้วย“ยังตัดใจไม่ได้ใช่ไหม” ปราณีไม่อ้อมค้อม ในเมื่อเปิดทางให้พูดเอง แต่ดูเหมือนหลานชายจะเป็นคนเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวไม่เหมือนน้องชายเธอเลย สักนิด ถ้าปรินซ์ได้นิสัยพ่อเขามาบ้างก็คงจะดี“…” ปรินซ์ก้มหน้าหลบสายตาที่ซ่อนบางอย่างเอาไว้“เรา