Semua Bab เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อโลกละลายคลั่งรักฉัน: Bab 141 - Bab 150

ถ้าคุณพ่อไม่สงสัยก็แปลกแล้ว ฉันทำความลับแตกด้วยตัวเองสินะ! โอ๊ย! ทำไงดีล่ะ!“คะ... คือ... ว่า” ฉันตะกุกตะกักแทบไม่เป็นคำพูด ในหัวพยายามคิดคำแก้ตัวแต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก อาการผะอืดผะอมจุกอยู่ที่ลำคอ มือเท้าเย็นจนรู้สึกได้ ใจนี่สั่นด้วยความกลัว ค่อยๆ หันมาทางคุณพ่อที่กำลังมองมาแถมยังมองเลยไปถึงพี่เดย์ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์พี่เดย์ที่เห็นฉันทำอะไรไม่ถูก รีบออกหน้ารับแทน “ผมกับน้องฝันหวาน...”“น้องภพคะ” เสียงคุณป้ารดาที่ดังขึ้นเหมือนเสียงสวรรค์เลยทีเดียว... หนูจะรอดตายแล้วใช่มั้ย!“อ้าว! คุณพี่รดาสวัสดีครับ มาทานข้าวร้านนี้เหมือนกันเหรอครับ” คุณพ่อหันไปทางคุณป้ารดาพร้อมกับทักทายด้วยสีหน้าเป็นมิตร ฉันมองคุณป้าด้วยสายตาซาบซึ้ง ท่านอมยิ้มมองมาด้วยสายตาเอ็นดูและเข้าใจทุกอย่างแถมยังแอบขยิบตาให้อย่างรู้กัน“ใช่จ้ะ พี่พิสิทธิ์ชอบบรรยากาศร้านนี้ มาพัทยาทีไรต้องแวะตลอด อ้อ! จริงสิ นี่ตาเดย์ลูกชายของพี่เองค่ะ” คุณป้ารดาแนะนำพี่เดย์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ลูกชายคุณพี่” คุณพ่อมีสีหน้าแป

“ก็จริงค่ะแต่ถึงงั้นหนูก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี” ฉันบอกเสียงเบาพลางถอนหายใจ แต่พอเหลือบเห็นมือของพี่เดย์ก็คิดอะไรออก “เดี๋ยวหนูกลับไปเอาพลาสเตอร์ก่อน ฝากแอชตันกับออส ตินแป๊บนะคะ”ว่าแล้วฉันก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ไม่ใช่ไรหรอก ถึงมือจะแค่ถลอกแต่ยังไม่ได้ทำแผล ติดพลาสเตอร์กันไว้อย่างน้อยเชื้อโรคจะได้ไม่เข้าไงเล่า“แล้วออสตินล่ะลูก น้องอยู่ไหน ทำไมไม่กลับมาพร้อมฝัน” คุณแม่ที่หันมาทางนี้พอดีถามด้วยสีหน้าแปลกใจระคนเป็นห่วงขณะที่ฉันกำลังเปิดกระเป๋า“ออสตินกับแอชตันยังอยู่ที่ตู้ปลาค่ะ ฝันมาเอาของนิดหน่อยเลยฝากพี่เดย์ช่วยดูน้องให้” คำบอกเล่าของฉันทำให้คุณพ่อคุณแม่พี่เดย์ คุณพ่อคุณแม่ฉัน รวมถึงคุณอาและอาเขยหันไปทางตู้ปลากลางร้านเราได้เห็นพี่เดย์กำลังอุ้มแอชตันไว้ในมือซ้ายออสตินในมือขวา แถมยังคุยกับเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้มใจดี ไม่มีสีหน้าเบื่อหรือรำคาญแต่อย่างใด“ดูท่าจะกลายเป็นขวัญใจแอชตันกับออสตินเข้าแล้ว” อาเขยพูดภาษาไทยสำเนียงแปร่งพลางหัวเราะชอบใจทำให้ผู้ ใหญ่พากันคลี่ยิ้มตาม ไม่เว้นแม้แต่คุณพ่อที่มีรอยย

ขอสารภาพตามตรงการได้แยกตัวจากคุณพ่อคุณแม่ตอนมีพี่เดย์อยู่ด้วยทำให้ฉันหายใจโล่งขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ต้องวิตกกลัวว่าคุณพ่อจะสงสัยรึเปล่าเวลาฉันกับพี่เดย์พูดคุยกัน แต่เอาจริงฉันก็เข้าใจคุณพ่อนะ ว่ากันตามตรงฝันหวานคนนี้คือลูกสาวคนเล็กที่ค่อนข้างอ่อนต่อโลก... ท่านก็เลยห่วงและหวงเป็นธรรมดาระหว่างอยู่บนรถแอชตันกับออสตินซักถามเรื่องปลา โลมากับพี่เดย์ไม่หยุด คนโดนถามก็ตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีแถมยังเล่าเรื่องที่น้องๆ สนใจได้อย่างสนุกถึงขั้นอาเขยกับคุณอายังแปลกใจที่เจ้าตัวเรียนวิศวะ นึกว่าเรียนครุศาสตร์เพราะเข้ากับเด็กได้ดีเหลือเกินพอได้เข้ามาดูโชว์โลมาและแมวน้ำของจริง เด็กห้าขวบอย่างแอชตันกับออสตินต่างมีสีหน้าตื่นตาตื่นใจ ร้องว้าวร้องคูล แทบไม่พัก ยิ่งได้ยื่นมือไปสัมผัสโลมาตัวเป็นๆ รวมถึงถ่ายรูปคู่ด้วยแล้ว... สองแฝดพากันยิ้มและหัวเราะชอบใจไม่หยุด คุณอาและอาเขยต่างมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าในความสุขของลูกๆ ไม่ต่างกันไม่เว้นแม้แต่เด็กโข่งอย่างฉัน ที่นอกจากจะยิ้มกว้างตอนได้เห็นโชว์น่ารักๆ ของน้องโลมาแล้ว ยังล้วงมือถือออกมาถ่ายวีดีโอเก็บความประทับใจเป็นครั้งคราว พี่เดย์ที่

“มีคนขี่ม้าเล่นแถวริมหาดแต่ม้าดันเกิดพยศแล้ววิ่งมาทางฝันค่ะ โชคดีพี่เดย์กระโดดเข้ามาช่วยแต่เราดันล้มลงบนทรายด้วยกันทั้งคู่ รู้ตัวอีกทีฝันก็มีแผลแล้ว แต่คุณพ่อคุณแม่วางใจได้ค่ะ ฝันไม่เป็นไรมาก มีแผลที่เดียวนี่แหละ” ฉันรีบอธิบายเพราะอยากให้คุณพ่อคุณแม่หายร้อนรนด้วยกันทั้งคู่“โชคดีนะลูกที่ไม่เป็นอะไรมากกว่านี้ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” คุณป้ารดาว่าพลางมองกันด้วยสายตาเป็นห่วงทำให้ฉันรีบส่งยิ้มให้อย่างไว“แล้วเดินกลับมาเอง หนูไม่เจ็บกว่าเดิมเหรอลูก” ทั้งสายตาและน้ำเสียงของคุณแม่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงใยปนสงสารอย่างล้นเหลือ “มา! เดี๋ยวแม่ทำแผลให้”“ไม่หรอกค่ะ พี่เดย์ให้ฝันขี่หลังกลับมาเลยไม่ได้ใช้ขาเท่า ไหร่” ฉันส่ายหน้าพลางยิ้ม หวังใจให้ทุกคนคลายกังวล แต่ดูเหมือนคำตอบของฉันจะทำให้คุณพ่อคุณแม่นิ่งอึ้งไปพักนึง ทว่าท่านทั้งสองก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ“ผมขออนุญาตทำแผลให้น้องนะครับ” น้ำเสียงอ้อนวอนที่เจือไปด้วยความร้อนรนของพี่เดย์ทำให้เราทั้งหมดมองเจ้าตัว ก็เห็นมือซ้ายของร่างสูงถือขวดน้ำที่คงหยิบจากโต๊ะข้างสระ

“ตอนเย็นพี่ไปรับที่หน้าตึกนะครับ” ว่าแล้วพี่เดย์ก็ยื่นมือมาลูบหัว ส่งยิ้มหวานโลกละลายมาให้อย่างที่ชอบทำ แต่เล่นเอาสาวๆ ที่นั่งแถวหน้าตึกห้องสมุดกลางรวมถึงที่เดินผ่านไปผ่านมาร้องวี้ดว้ายไม่หยุดเลยทีเดียว“อื้อ งั้นหนูขึ้นไปหาเพื่อนแล้วนะคะ” ฉันพยักหน้าอย่างว่าง่ายพร้อมทั้งชี้ไปทางด้านหลังทั้งที่เราสองคนยังสบตากันอยู่พี่เดย์มานั่งเฝ้าฉันหาข้อมูลทำรายงานตั้งแต่ทานข้าวกลางวันเสร็จ อีกสิบห้านาทีต้องเข้าเรียนเลยขอตัวกลับคณะ ส่วนฉันมีเรียนอีกทีตอนบ่ายโมงครึ่งก็ว่าจะนั่งทำรายงานกับเพื่อนต่อ“พี่รอส่งน้องฝันหวานก่อนค่อยไปเรียน” พี่เดย์ยักคิ้วยิ้มมุมปากเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าฝันหวานคนนี้กำลังเขินสายตาคนรอบข้าง ฉันคลี่ยิ้มคืนก่อนจะหมุนตัวขึ้นตึกเพียงลำพังการมีแฟนเป็นหนุ่มฮ็อตไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไหนจะทั้งสายตาคนมอง ไหนจะเสียงซุบซิบ แต่ถามว่าอึดอัดจนถึงขั้นทนไม่ไหวรึเปล่า คำตอบก็คือไม่ขนาดนั้น...ขอแค่พี่เดย์อยู่เคียงข้างกันเหมือนทุกวันนี้ ฝันหวานรับมือไหวอยู่แล้วค่ะ!แทนที่จะเดินตรงไปยังห้องสมุด ฉันแวะเข้าห้องน้ำชั้น 2