Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

“สรุปเรื่องเป็นไงกันแน่ ทำไมรุ่นพี่วิศวะคนนั้นบอกว่าพี่เดย์ไปส่งแกที่บ้าน” เอมถามด้วยสายตาจ้องจับผิด“แล้วไหนพี่เดย์บอกว่าจะโทรหาแกอีก แกมีซัมติงกับพี่เค้าช่ะ!” แก้มยุ้ยโพล่งถามสีหน้าไม่ต่างจากเอมเล่นเอาฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัวหลังจากพี่เดย์ทิ้งบอมลูกใหญ่เอาไว้ เอมกับแก้มยุ้ยก็ลากฉันมายังรถของเอมโดยมีพีชเดินตามหลังมาติดๆ พอสตาร์ทรถแล้วก็ยังจอดแช่ที่เดิมแต่กำลังซักฟอกฝันหวานคนนี้น่ะสิคะ!“ซัมติงอะไร...ไม่มีสักหน่อย พี่เดย์แค่ไปส่งฉันที่บ้านน้าเท่านั้น” ฉันอ้อมแอ้มบอกพลางยิ้มเจื่อนรู้สึกกรรมตามทันยังไงไม่รู้ ก่อนหน้านี้ฉันเคยซักพีชเรื่องเสื้อช็อปพี่เทมส์อยู่กับเพื่อนรักได้ไง ตอนนี้ตัวเองโดนบ้าง... เหงื่อแทบตกทั้งที่แอร์ในรถเย็นฉ่ำ!“ไหนบอกแค่พาหมาไปฉีดวัคซีนไง” พีชถามด้วยรอยยิ้มขำสายตารู้ทัน“แกรู้เหรอพีชว่าฝันไปกับพี่เดย์” แก้มยุ้มถามหน้าตื่น“รู้ดิ เย็นวันศุกร์ฝันบอกฉันว่าจะพาน้องหมาไปฉีดวัค ซีน” พีชบอกอย่างง่ายๆ ก่อนจะหันมายักคิ้วกวนใส่กัน “แต่ไม่ได้บอกว่าพี่เดย์จะไปส่งที่บ้านน้า... เนอะ”“อะไรเล่า” ฉันทำแก้มพองลมใส่พีช ก่อนจะให้เหตุผลยืดยาว “ตอนแรกน่ะพาน้องหมาไปฉีดวัคซีนจ

อ๊าย! หุบยิ้มแทบไม่ทัน ได้ทีหยอดตลอด หนูก็เขินไปเลยสิคะ! แต่เดี๋ยวก่อน ตอนแรกเสียงมาตามสายแต่ประโยคหลังเหมือนได้ยินมาจากใกล้ๆ หรือว่า...ขวับ! ฉันหันหลังตามสัญชาติญาณก็เห็นพี่เดย์ยืนยิ้มหวานห่างกันไม่ถึงห้าก้าว พอฉันยิ้มตอบพี่เค้าก็กดวางสายพลางเดินเข้ามาหา แถมยังฉวยถุงน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ไปถือไว้เอง“ทำไมมาอยู่แถวนี้ได้คะ” ฉันเอียงคอถามอย่างแปลกใจในเมื่อตอนเย็นพี่เดย์ไปส่งพี่เจมี่แต่ตอนนี้ดันมาโผล่แถวหลัง ม.“ส่งพี่เจมี่เสร็จก็กลับมาติวใน ม. ครับ ติวเสร็จเลยมาหาไรทาน”ช่วงใกล้สอบก็แบบนี้ล่ะเนอะ นักศึกษาแทบทุกคณะนัดติวกันใน ม. ขนาดเอกญี่ปุ่นของพวกเรายังนัดติวในห้องสาขาเลย...“แล้วเมื่อกี้พี่เดย์อยู่ไหนคะ หนูมองไม่เห็นเลย”“พี่ก็หลบอยู่ในใจน้องฝันหวานไงครับ” ว่าแล้วก็ยิ้มหวานขยิบตาให้กันหนึ่งกรุบ“..........” ฮึบไว้ฝันหวาน! เธอจะเขินต่อหน้าหนุ่มไม่ได้! ฉันสั่งตัวเองให้ทำหน้าเฉยทั้งที่แทบสะดุดขาตัวเองซะให้ได้“เอ้า! น้องไม่เขิน พี่เฟลนะครับเนี่ย” ว่าแล้วพี่เดย์ก็หัว เราะร่า ฉันรู้ดีว่าร่างสูงที่เดินข้างกันไม่ได้เฟลอย่างที่พูดหรอก ก็ดูตาพี่เค้าสิ... วิ้งวับขนาดนั้น“หนูรู้ค่ะว่าพี่เดย์เ

หลังจากได้ที่จอดรถแบบโคตรฟลุ๊คโดยไม่ต้องวนหา พวกผมก็เดินมาที่ข้าวร้าน สั่งเสร็จก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย ระหว่างนี้ผมหันไปมองหอฝั่งตรงข้าม ดันเห็นไอ้คนที่บอกว่ามีนัดเดินถือถุงไปยังประตูทางเข้าพอดี“มึงสองคนดูนั่น” ผมเรียกไอ้กัสกับไอ้เจมส์มองไอ้เทมส์ที่ตีหน้าเคร่งผลักประตูกระจกสีดำสนิทเข้าไปในหอ รู้เลยว่ามันมาหาใครในหอนี้“กูก็นึกว่าไม่มีไรมากเพราะเห็นมันนิ่งซะส่วนใหญ่ ที่ไหนได้... รุกชิบหาย” ไอ้กัสหัวเราะขำเมื่อรู้ความจริงว่าไอ้เทมส์มาหาน้องลูกพีช“มึงว่ามันจริงจังกับน้องลูกพีชมั้ย” ไอ้เจมส์ถามพวกผมสองคนด้วยสีหน้ายิ้มๆ“กูไม่แน่ใจว่าถึงขั้นจริงจังมั้ย แต่มันชอบน้องลูกพีช แล้วท่าทางจะชอบมากด้วย” ผมยักคิ้วอย่างมั่นใจ“กูว่ามันจริงจัง มึงสองคนจำช็อตเด็ดได้มั้ย... กูยังจำได้ติดตา คนดุฉิบหายอย่างมันเดินดุ่มๆ เข้าหาน้องลูกพีชตอนน้องโดนจีบในร้านก๋วยเตี๋ยว” ไอ้กัสว่าแล้วหัวเราะ“เออว่ะ แม่งเกินคาดชิบหาย พูดออกมาหน้าตาเฉยว่าเสื้อช็อปพี่รีดรึยัง ใครได้ยินไม่คิดว่ามันเป็นแฟนน้องบ้างวะ เห็นดุๆ นิ่งๆ แม่งกันซีนตัวพ่ออ่ะมันน่ะ” ไอ้เจมส์หัวเราะทำเอาไอ้กัสกับผมหัวเราะตามอย่างกลั้นขำไม่ไหว เอาตามตรงพวก

ความดีใจที่พี่เทมส์จัดการพี่เบียร์แอนด์เฟรนด์ที่กลั่นแกล้งพีชได้อยู่หมัดหายวับไปกับตา เมื่อฉันได้ทราบความจริงที่ว่า... พีชต้องย้ายไปอเมริกา!เมื่อคืนวานตอนที่คุณพ่อของพีชพูดมาทางวีดีโอคอลทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องพักคนไข้อึ้งกันหมด ส่วนฉันตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูก ยิ่งเห็นเพื่อนรักสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลไม่หยุด ตัวของฉันก็สั่นจนเกือบเผลอร้องไห้ตามแต่ต้องกลั้นไว้สุดพลัง เพราะรู้ดีว่าถ้าฉันร้อง... พีชต้องเศร้าหนักมากกว่าเดิมวันนี้ฉันต้องทำเป็นเข้มแข็ง ตั้งใจติวหนังสือทั้งที่แอบปาดน้ำตาอยู่หลายรอบ พอคิดว่าพีชต้องไปทำเรื่องลาออก เราสองคนจะไม่ได้เจอกันเหมือนทุกวัน หัวใจฉันดาวน์แทบไม่ไหว ได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์ขึ้น ขอให้พีชได้อยู่เมืองไทยต่อ ขอให้เราสองคนรวมถึงเพื่อนในเอกเรียนจบพร้อมกัน ขออย่าให้ฉันต้องแยกเพื่อนรักคนนี้เลย...“ถึงแล้วครับ” เสียงของพี่เดย์ที่ขับรถมาส่งทำให้ฉันที่มัวแต่นั่งคิดเรื่องพีชไม่หยุดรู้สึกตัว พอมองออกไปนอกรถก็เห็นว่าอยู่แถวหอแล้วจริงๆ“พี่เดย์จะทานก๋วยเตี๋ยวร้านไหนคะ หนูเก็บเสื้อผ้าเสร็จจะตามไป” ฉันถามพี่เดย์เสียงเบาตา

“ฮึก! พี่เดย์!” ฉันเรียกคนตรงหน้าอย่างต้องการที่พึ่งพิง “ทั้งที่หนูอยู่ใกล้พีชมากกว่าใคร แต่หนูกลับไม่เคยรู้เลยว่าพีชต้องเก็บอะไรไว้บ้าง อึก! หนูไม่เคยสงสัยว่าทำไมพีชต้องยอมโดนรุ่นพี่แกล้ง หนูคิดแค่ว่า... ที่พีชไม่บอกอาจารย์หรือรุ่นพี่เพราะไม่อยากมีปัญหา ถ้าหนูไม่ปล่อยผ่าน... ถ้าหนูถามเพื่อน หนูต้องรู้ความจริงว่าพีชให้สัญญากับคุณพ่อเอาไว้ และถ้าหนูรู้ ฮึก! หนูจะไม่ยอมให้พีชวิ่งรอบสนามเด็ดขาด เป็นเพราะหนูปล่อยผ่าน... เรื่องมันเลยออกมาแย่จนแก้ไขไม่ได้แล้ว ฮืออ!” วินาทีนี้ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย อะไรที่อัดแน่นอยู่ในใจก็ระเบิดออกมา“ไม่เอาครับไม่ร้อง” พี่เดย์ส่ายหน้า ล้วงผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูบนสองแก้มฉันอย่างอ่อนโยน “อย่าเอาแต่โทษตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นน้องฝันหวานไม่ผิด คนผิดคือรุ่นพี่ที่รวมหัวกันแกล้งน้องลูกพีชต่างหาก ถ้าพวกนั้นมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง รู้ว่าน้องลูกพีชไม่สบายก็คงไม่สั่งลงโทษขนาดนั้น แล้วไหนจะประจานน้องลูกพีชต่อหน้าปี 1 ทั้งสองคณะนั่นอีก คนดีๆ เค้าไม่ทำกันหรอก”“พี่เดย์! หนูไม่อยากบอกลาพีชเลย”“................”“ฮึก! หนูอยา