جميع فصول : الفصل -الفصل 280

Kabanata 13 Kimberly's POV Isang buwan na ang nakalipas mula nang iwan ako ni Michael. Hindi ko alam kung bakit ko binibilang. Siguro dahil sa tuwing dumadaan ang isang araw na hindi nagpaparamdam si Michael, pakiramdam ko ay may isang piraso ng puso ko na unti-unting nawawala. Isang buwan na simula nang huli kong marinig ang boses niya. Isang buwan na simula nang sabihin niyang hindi na siya uuwi. Isang buwan na simula nang sabihin niyang gusto na niyang makipaghiwalay. At sa loob ng isang buwan na iyon, ilang beses ko nang binuksan ang cellphone ko. Ilang beses ko nang tinitigan ang pangalan niya sa contacts ko. Ilang beses ko nang hinover ang daliri ko sa call button. Pero hindi ko pinindot. Kasi sabi ni Cameron, pigilan ko raw ang sarili ko. "Kim, makinig ka sa akin," sabi ni Cameron noong isang linggo habang kumakain kami ng hapunan. "Alam kong gusto mong tawagan siya. Alam kong miss mo siya. Pero kung ikaw ang laging naghahabol, hindi ka niya hahabulin." "Pero paano kung

Kabanata 15 Kimberly's POV Tumagal ako sa harap ng bintana ng condo. Tinitigan ko ang mga ilaw ng mga gusali sa labas. Ang mga sasakyan na dumadaan sa kalsada. Ang mga taong naglalakad sa bangketa. Ilang araw na siyang hindi umuuwi. Limang araw na walang Cameron sa condo. Limang araw na akong mag-isa sa kama. Limang araw na akong kumakain mag-isa. Limang araw na akong walang kausap. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ang tagal ng limang araw na iyon. Parang limang linggo. Parang limang buwan. Sinubukan kong tawagan siya. Ilang beses. Pero hindi niya sinasagot ang tawag ko. Baka naghanap na ang kumag ng ibang kliyente. Nakapagbayad na ako ng advanced sa kanya para sa susunod na limang session namin. Malaking halaga iyon. Hindi ko kayang masayang lang. Kinuha ko ang cellphone ko. Tiningnan ko ang tawag ko sa kanya. Sampung beses. Sampung beses ko siyang tinawagan sa loob ng limang araw. Walang sagot. Walang text. Walang kahit anong paramdam. "Bakit ka ba kasi nagpa-advance

Kabanata 17 Kimberly's POV Halos lahat ng kilalang pangalan sa legal industry ay nasa birthday celebration ni Attorney Miguel Reyes. Hindi na iyon nakapagtataka. Isa siya sa pinakamaimpluwensiyang abogado sa bansa. Ang law firm niya ang pinapangarap pasukan ng maraming bagong abogado, at karamihan sa mga kliyente niya ay mga negosyante, pulitiko, at sikat na personalidad. Kaya ang simpleng birthday party niya ay mistulang isang engrandeng social event. Ginaganap ang selebrasyon sa malawak na garden ng isang luxury hotel. Napapalibutan ng ilaw ang buong lugar, may live band sa gitna, at hindi nauubos ang pagkain at inumin sa buffet. Nakatayo ako sa isang sulok kasama ang mga kaibigan ko sa firm. May hawak akong baso ng wine habang tahimik na pinagmamasdan ang mga taong nagsasayawan. Simple lang ang suot ko. Isang black dress na hanggang tuhod, pares ng heels, at kaunting make-up. Hindi talaga ako mahilig sa magagarang kasuotan. Mas gusto ko ang komportable at malinis tingnan. P

Kabanata 19 Kimberly's POV Isa-isang nagsimulang magpaalam ang mga bisita ni Attorney Miguel Reyes. Unti-unting humupa ang ingay sa garden. Nagligpitan na ang catering staff, pinatay ang ilan sa mga ilaw na nakasabit sa mga puno, at nag-empake na rin ang live band ng kanilang mga gamit. Makalipas ang ilang minuto, kaming mga naiwan na lang ang naroon. Si Yumi ay abala sa pakikipagkuwentuhan sa boyfriend niyang si Marco. Si Alexa naman ay nakikipag-usap pa kay Attorney Reyes tungkol sa isang kasong hawak nila. Si Lyca ay nakaupo sa sofa habang may tinitingnan sa cellphone niya. Ako lang ang kusang lumayo. Umupo ako sa isang bakanteng mesa sa dulo ng garden. Gusto ko lang ng kaunting katahimikan. Pero kahit anong pilit kong umiwas, kusa pa ring napupunta ang tingin ko kay Cameron. Napapalibutan siya ng mga abogado mula sa firm. Madali siyang makisama. Paminsan-minsan ay tumatawa siya sa mga biro nila, at halatang komportable ang lahat sa presensiya niya. Kung hindi ko siya kilal

Kabanata 21Kimberly's POVDahan-dahan akong nagmulat ng mga mata nang tumama sa mukha ko ang sinag ng araw.Mabigat pa rin ang katawan ko. Kumakabog ang ulo ko, at pakiramdam ko ay tuyong-tuyo ang lalamunan ko.Napapikit ako at marahang hinilot ang sentido ko."Never again..." bulong ko sa sarili.Ngayon ko pinagsisisihan ang katigasan ng ulo ko kagabi. Hindi ako kumain. Tinanggihan ko ang sinigang na niluto ni Cameron, pati ang gamot na inilabas niya para sa akin. At ngayon, ako rin ang nagsa-suffer.Kumakalam na ang sikmura ko.Mabagal akong bumangon at inayos ang magulo kong buhok. Pagkatapos ay naglakad ako papunta sa pinto ng kuwarto.Pagkabukas ko nito, agad akong natigilan nang maamoy ko ang perfume niya.Tahimik siyang nakaupo sa may bintana. May hawak na paintbrush at nakapatong sa kandungan niya ang isang canvas.Mukhang kanina pa siya roon.Napalunok ako.Biglang bumalik sa isip ko ang nakita kong painting sa kuwarto niya kagabi.Ang babaeng mahaba ang kulot na buhok.Ang