The Billionaire’s Contract의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Ngumiti si Vivian at bahagyang tumawa nang makita ang gulat na mukha ni Alarich. Hindi niya akalain na magiging ganoon ang itsura ni Alarich."Hindi ba't sinabi mo na kailangan mo ng oras para muling mabuhay ang damdaming iyon? Sa tingin ko, mas mabuti kung mas madalas tayong magkasama," sabi ni Vivian na may matamis at mapang-akit na ngiti."Eh, pero bakit kailangang ganito?" tanong muli ni Alarich na medyo natataranta. Pakiramdam niya ay masyado itong mabilis. Bukod pa rito, kung gagawin niya ito kay Vivian, ibig sabihin ay kailangan niyang inumin ang gamot na iyon, samantalang pinayuhan siya ni Dave kanina na huwag uminom ng gamot sa loob ng 72 oras matapos itong inumin.Muli na namang tumawa nang mahina si Vivian. Para sa kanya, nakakatawa ang reaksyon ni Alarich.Mahigit 30 taon na ang edad niya, ngunit parang hindi pa siya nakasama ng isang babae.Oo, tila totoo ang mga bulung-bulungan. Nabalitaan ni Vivian na noong wala ang babaeng ito, isinara ni Alarich ang lahat ng ugnayan n

Binuksan ni Alarich nang kaunti ang pinto ng silid na gawa sa kahoy. Sumilip siya nang kaunti upang makita kung ano ang nasa loob nito."Nakatulog na po kanina si Binibini Irish, Ginoo, at kaunti lang din po ang kanyang kinain," ulat ng babaeng katulong na nagulat nang biglang dumating si Alarich sa ganyang kalagayan nang walang paunang abiso."Hmmm, umalis ka na," utos ni Alarich, na agad namang sinunod ng kanyang katulong.Binuksan ni Alarich ang pinto nang mas malawak at dahan-dahang pumasok sa silid. Buti na lang at natatakpan ng karpet ang buong silid kaya hindi makagugulo ng babaeng tila mahimbing nang natutulog sa kama na istilong Victoria na may apat na poste at kurtina na pampalamuti lamang.Inikot ni Alarich ang kama at tiningnan ang pigura ng babaeng may payapang mukha. Sa oras na ito, napagtanto ni Alarich kung gaano kaganda ang mukha ni Irish na tila walang muwang, parang isang bata.Sa ganitong sandali, hindi makikita sa kanyang mukha ang labis na bigat na laging ipinapa

"Binibini, hinihiling ng Ginoong Bata na asikasuhin ko ang inyong pag-alis sa susunod na linggo. Maaari ko bang makuha ang inyong pasaporte?" tanong ni Ben, na kinailangang tawagin si Irish na mukhang abala sa pagbabasa ng libro sa likod ng hardin."Ha? Wala akong pasaporte," sabi ni Irish, na noo'y medyo nagulat sa pagtawag ni Ben.Nang marinig iyon, kumunot ang noo ni Ben. "Wala kayong pasaporte? Hindi ba kayo kailanman nagbakasyon sa ibang bansa?" Medyo hindi makapaniwala si Ben. Karaniwan, ang mga batang labimpitong taong gulang sa kanilang bansa ay mayroong pasaporte dahil napakadaling maglakbay o magbakasyon sa mga katabing bansa. Gamit ang pasaporte at pera para sa bus o tren na tumatawid ng bansa, maaari na silang maglibot sa maraming bansa nang sabay-sabay.Umiling si Irish habang lumalabo ang kanyang mga mata.Para saan niya kailangan ang pasaporte? Habang naninirahan sa bahay ng mga Wright, hindi niya kailanman nalaman kung ano ang bakasyon.Kung mayroong walang pasok. Kapa

"Hindi pwede. Bumigay na sila ng pangako sa akin tatlong buwan na ang nakalilipas. Bukod pa rito, ito ay isang malaking tatak na makakapagpapataas ng kita ng kumpanya." Tumingin si Alarich sa kanyang Lolo na may matibay na tingin. Nananingkit ang mga mata ni Haring Theodore. Napakasuporta talaga ng apo niyang ito sa kanya. "Oh, wala namang problema iyon. Kung talagang kasinghalaga nito, mas mabuting unahin ang trabaho. Maaari namang ilipat ang pagpapakasundo sa susunod na Linggo." Pinasok ni Dion ang pag-uusap ng lolo at apo. Naiintindihan niya kung gaano kahalaga ang malaking kliyenteng iyon para sa kumpanya. "Oo naman, wala namang problema. Bukod pa rito, inihayag na rin naman ang pagpapakasundo. Isa pa, mas maraming oras ay mas mabuti para maipaghanda ang pagdiriwang, ano naman Vivian?" Sumagot si Danise sa mga salita ng kanyang asawa. "Wala naman pong problema. Ilang Linggo lang naman ang hihintayin, hindi ba Kuya?" Sinulyapan ni Vivian si Alarich na nakagigipit pa rin ng mga

Sinasilip ni Alarich ang kanyang gumagalaw na telepono. Inilapat niya ang kanyang katawan nang walang lakas sa sandalan ng kanyang upuan sa trabaho. Inabot niya ang telepono at tiningnan ang parehong numero na tinanggihan niya kahapon ng umaga, at ilang beses na rin itong tumawag sa kanya. Parang alam na niya kung kanino iyon. Bukod pa rito, hindi basta-basta makakakuha ng ganitong uri ng numero ang ibang tao. Parang nag-iisip si Alarich. Dapat ba niyang sagutin o hindi? Muli niyang tiningnan ang screen ng telepono at nagpasya na sagutin ito. Hanggang kailan ba niya haharapin ang pag-iwas kay Vivian? "Hello?" maikli niyang sagot na may walang paki na tono. "Hello? Kuya, nasaan ka po?" tanong ni Vivian na may palaging masiglang boses, natutuwa na sa wakas ay sinagot na siya ni Alarich. Hindi na niya nakita si Alarich mula noong kaninang umaga. Pagkatapos ng tanghalian na pinag-usapan nila ang kanilang pagpapakasundo, biglang nawala si Alarich na parang usok hanggang sa susunod