Semua Bab ไอยคุปต์ มนตรา พันธนาการราคะ [PWP] + [NC30+] #จบแล้ว: Bab 31 - Bab 40

องค์ชายทรงครางทรงกระตุกสองสามทีสายธารเข้าไปในพระโอษฐ์บาง ไหลย้อนออกมาเป็นจำนวนมาก พระนางใช้พระดัชนีเกลี่ยที่ริมพระโอษฐ์เสวยดั่งพระสุธารสองุ่นชั้นดี ยิ่งเสวยยิ่งมึนเมา องค์รัชทายาทเมเนสใช้พระดัชนีเกลี่ยพระโอษฐ์ของพระนาง พระชายาทรงเอาพระดัชนีที่มีสายธารจากพระวรกายของพระองค์มาดูดดื่มทันที"หายเจ็บแล้วหรือ" พระองค์ตรัสถามด้วยความสงสัย"หายแล้ว""คืนนี้ของหนักๆ ได้ไหม" พระองค์ตรัสถาม แย้มพระโอษฐ์อย่างหื่นกระหาย"มีแรงแค่ไหน" พระนางตรัสด้วยสุรเสียงเร่าร้อนยิ่งนัก ทำให้พระองค์ทรงตื่นองค์มากยิ่งนัก"คืนนี้ข้าจะไม่ให้เจ้านอนเลยทีเดียว" พระองค์ตรัสแผ่วเบา พระนางแย้มพระโอษฐ์ แล้วจึงเสด็จขึ้นจากสระสรง ทว่าองค์ชายทรงผลักพระนางติดชิดผนัง"รีบร้อนจังเลยนะ" พระชายาตรัสด้วยพระสุรเสียงเร่าร้อนยิ่งนัก ทรงใช้พระหัตถ์จับพระองค์ที่รอจะเข้าเป็นส่วนหนึ่งกับพระนางเบาๆ"รู้ไหม เจ้าจะไม่ได้ออกจากห้องเป็นอาทิตย์เลยทีเดียวเชียว""กลัวที่ไหน" พระนางตรัสแผ่วเบา ทรงแย้มพระสรวล แล้วทรงจับความเป็นชายเข้ามาในพระโยนีทันที ไม่รอให้พระองค์ทรงเป็นผู้กระทำก่อน"อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ... "องค์รัชทายาทเมเนสทรงสอดใส่ความเป็น

"ตื่นไปเก็บองุ่นกับข้า" ลูเซียทูลบอกเช่นนี้ ขณะที่พระองค์บรรทมอยู่เช่นนี้ "อย่ามายุ่งกับข้า เดี๋ยวก็ส่งประหารหมดทั้งตำหนักหรอก" องค์ชายเมมฟิตตรัสเช่นนี้ ทรงหันทรงตะแคงข้างไปอีกฝั่ง "หน่อยคิดว่าตนเองเป็นเจ้าหรือ" ลูเซียทูลถามเช่นนี้ "ไม่ตื่นใช่ไหม" ลูเซียทูลด้วยน้ำเสียงดุดัน "โอ๊ย!!! ใครทำข้า" พระองค์ทรงร้องด้วยทรงพิโรธ เพราะพระองค์ถูกถีบตกจากโต๊ะ แล้วลืมพระเนตรมองลูเซียที่ยืนเท้าเอวด้วยสีหน้าบึ้งตึง "เจ้าจะนอนอีกนานไหม ไปเก็บองุ่นกับข้า" ลูเซียทูลบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน พระองค์จึงประทับยืน "ขอรับ" องค์ชายตรัสแผ่วเบา "ยื่นบื้ออยู่ได้ เอาตะกร้าตามมาเร็วๆ " "กำลังไป" องค์ชายเมมฟิตตรัสเช่นนี้ เสด็จไปทรงหยิบตะกร้า แล้วเสด็จตามหญิงสาวไปยังสวน "ดูแต่ตา มืออย่าต้อง" ลูเซียทูลบอก เพราะนางเห็นองค์ชายเมมฟิตกำลังจะใช้พระหัตถ์จับองุ่นพวงใหญ่ที่อยู่เต็มสวน "ขอรับ" องค์ชายเมมฟิตตรัสเช่นนี้ นำพระหัตถ์มาจับตะกร้าเสด็จตามนาง "วันนี้ไม่ไปตลาดหรือ" พระองค์ตรัสถามขึ้นมา "ไปบ่ายๆ วันนี้มีตลาดบ่ายด้วยเจ้าไม่รู้หรือ" "ข้าลืมไป" "ข้ายังไม่เคยถามเจ้าเลยเจ้าเป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหน" ลูเซียทูลถาม องค

สระน้ำขนาดใหญ่ องค์ชายเมมฟิตลงไปในสระ แล้วทรงเข้ามาพิงขอบสระ ลูเซียก้าวเดินตามพระองค์"นวดให้หน่อย" องค์ชายเมมฟิตตรัสเรียบเฉย ขณะที่ลูเซียไม่พยายามมองพระองค์ต่ำไปกว่านี้"ให้หม่อมฉันยืนรอตรงหน้าประตูเถอะเพคะ" ลูเซียทูลบอก"ข้าสั่งคำไหนคำนั้นมาเดี๋ยวนี้" องค์ชายเมมฟิตตรัสดุดัน ทำให้นางสะดุ้งด้วยความตกใจ นางจึงก้าวเดินมาที่ขอบสระที่องค์ชายทรงประทับพิงที่ผนัง"ลงมา" องค์ชายตรัสอีกครั้งนางคิดในใจว่า ได้ทีสั่งจังนะเดี๋ยวแม่ก็จับกดน้ำเลยนี้นางก้าวลงลงมาในสระ ขณะที่องค์ชายยังประทับนั่งพิงผนังอยู่"ถอดชุดเจ้าออกด้วย ข้าไม่ชอบผ้ามาสีตัวข้า" องค์ชายตรัสเรียบเฉย ขณะที่ทอดพระเนตรมองนางด้วยความหลงใหล เมื่อชุดสีขาวนั้นลู่ไปตามตัว ในพระทัยทรงแย้มพระโอษฐ์แล้ว แต่ต้องทรงทำพระพักตร์เคร่งขรึมให้นางกลัว ลูเซียนางเองก็คิดในใจว่า ถ้าข้าถอดข้าจะเสียตัวในสระน้ำแห่งนี้ไหมใครก็ได้ช่วยลูเซียด้วยฮือๆ"เรื่องมาก" ลูเซียเอ่ยเบาๆ"ข้าได้ยินนะ ถอดเดี๋ยวนี้เลย" องค์ชายตรัสถาม ลูเซียเอ่ยในใจอีกครั้งถอดดีไหนเนี่ย คิดอีกทีเอาวะลูเซียถอดก็ถอดว่ะ แกล้งพระองค์ไวมากแล้ว สมควรที่จะโดนพระองค์แกล้งบ้างก็ไม่แปลกลูเซียถอดชุด

พระชายาเซเนร่า พระชายาขององค์ชายรัชทายาท ทรงประทับยืนจัดดอกไม้ใส่แจกันกับนางกำนัลสามคนในตำหนัก เรล่าที่ยืนใกล้พระนางจึงเอ่ยถามพระนางขึ้น เพราะพระนางชอบไปเสด็จเที่ยวคลายอิริยาบถที่อุทยานหลวงเป็นประจำ"วันนี้ไม่ออกไปอุทยานหลวงหรือเพคะ""วันนี้ไม่อยากออกไปไหน ตอนนี้เรเนสก็หลับแล้ว ข้าอยากจะจัดดอกไม้พรุ่งนี้ก็วันเกิดฝ่าบาท ข้าอยากจัดตำหนักด้วยตัวเอง" พระชายาตรัสอย่างอ่อนโยนอีกทั้งทรงแย้มพระโอษฐ์ มีพระดำริได้ว่าพรุ่งนี้วันประสูติองค์รัชทายาทเมเนส พระนางอยากจะทำด้วยพระองค์เองทุกอย่าง"ทำอะไรอยู่หรือ" องค์รัชทายาทเมเนสเสด็จเข้ามาสวมกอดองค์หญิงเซเนร่าจากด้านหลัง นางกำนัลจึงรีบออกจากตำหนักไปทันที"หม่อมฉันดอกไม้อยู่เพคะ" พระชายาตรัสและแย้มพระสรวล อีกทั้งยังคงจัดดอกไม้ต่อไป"ทำไมตำหนักข้ามันสวยกว่าทุกวัน" พระองค์ตรัสถามด้วยความสงสัยทรงทอดพระเนตรดอกไม้ตบแต่งทั้งตำหนัก คบไฟสว่างทั่วทั้งตำหนักด้วยเช่นกัน"พระองค์ลืมแล้วหรือว่าวันนี้วันอะไร" พระชายาเซเนร่าตรัสแผ่วเบา ทรงหันพระองค์มาหาพระองค์ แล้วจึงใช้พระหัตถ์บีบลงพระนาสิกบีบเบาๆ แล้วจึงเอาพระหัตถ์ออกพระองค์ องค์รัชทายาทใช้พระหัตถ์ลูบลงพระนาสิกเบาๆ

"เมเนสไปไหน"พระชายาเซเนร่าตรัสถามนางกำนัลในตำหนัก พระนางทรงไม่เห็นพระสวามีทรงอยู่หน้าตำหนักตั้งแต่เช้า"ไปประชุมเพคะ" นาบีทูลบอก"เมเนสปล่อยข้านะ" พระนางทรงร้องลั่น องค์รัชทายาทเมเนสตอกเข้าออกแรงๆ มีแต่เสียงครางและกลิ่นน้ำจัณฑ์คละคลุ้งไปทั่ว"เมเนส...อืม...""อา....."องค์ชายเมเนสทรงคราง ทรงปล่อยพระหัตถ์ของพระนาง แล้วจึงใช้พระหัตถ์จับพระเพลาของพระชายาพาดพระพาหาไว้สอง ทรงเข้าออกในพระวรกายของพระนางไม่ยอมหยุดหย่อน"เมเนส...พูดกับข้า...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ..."พระชายาทรงเสียวกระสันและเจ็บปวดไปในคราเดียว"อ๊ะ....อ๊ะ...อ๊ะ... ""โอ้ว..."องค์ชายเมเนสมีพระดำรินึกถึงภาพที่ทอดพระเนตรมองพระนางจากพระตำหนักเห็นพระนางกับองค์ชายไซคัสทรงสวมกอดกัน"นังผู้หญิงงามเมือง"พระองค์ตรัสเช่นนี้ พระนางทรงตบพระพักตร์พระองค์หนึ่งครั้ง องค์รัชทายาทจึงหันตามแรงของพระนางทันที"เมเนสปล่อยข้า""ใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้" องค์ชายตรัสดุดัน แล้วจับพระเพลาเรียวงามสอดใส่กระแทกไม่หยุด จนพระโลหิตในพระวรกายไหลออกมา"กรี๊ด...เจ็บ... "พระนางทรงกรีดร้องดังลั่นพระตำหนัก อีกทั้งพระอัสสุชลหลั่งไหลออกมาจากพระเนตรด้วยความเจ็บปวดยิ่งนั