"พระชายาหม่อมฉันสงสารรัชทายาทจังเลยเพคะ" เรน่าทูลบอกเมื่อทอดสายตามองไปยังองค์รัชทายาทเมเนสจากตำหนัก"ทนได้ก็ทนไป" พระชายาตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เย็นชาหลังจากนั้นท้องนภาก็มืดครึ้มคล้ายฝนจะตก นาบีจึงรู้สึกกังวลยิ่งนัก"พระชายาเหมือนฝนจะตกนะเพคะ""ทนได้ก็ทนต่อไป" พระนางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย แล้วเสด็จขึ้นพระแท่นพระนางจึงเอนองค์ประทับนอน"พวกเจ้าไปได้แล้วข้าจะนอน" องค์หญิงตรัสเช่นนี้ นางกำนัลทั้งตำหนักออกไปหมดเหลือแต่พระนางผู้เดียว"จะทนได้ชักกี่น้ำ"เย็นใกล้ค่ำ พระชายาเซเรน่าทรงตื่นบรรทม ทรงทอดพระเนตรมองทั่วท้องนภา เมื่อฝนห่าใหญ่นั้นได้เบาลงไปแล้ว พระนางมีพระดำริว่าทรงลืมอะไรไปหรือไม่"นี้ข้าลืมอะไรไปหรือเปล่า" พระนางตรัสแผ่วเบา ทันใดนั้นก็มีพระดำริได้ว่า ทรงลืมพระสวามีไว้ที่หน้าพระตำหนัก"ตายแล้ว" พระชายาตรัสเช่นนี้ แล้วทอดพระเนตรมองพระสวามีจากพระบัญชร ทอดพระเนตรเห็นว่าองค์รัชทายาทเมเนส ใช้พระหัตถ์กุมไว้ด้านหน้าก้มพระเศียรลง พระชายาเซเนร่าเสด็จไปหน้าพระตำหนัก พระสวามียังประทับยืนอยู่ท่าเดิม พระนางเสด็จเข้าไปหาพระองค์ทันที ทรงทอดพระเนตรเห็นพระภูษาเบื้องล่างชุ่มน้ำฝนจนแนบพระวรกาย ทำใ
Terakhir Diperbarui : 2026-01-23 Baca selengkapnya