Semua Bab ไอยคุปต์ มนตรา พันธนาการราคะ [PWP] + [NC30+] #จบแล้ว: Bab 51 - Bab 60

ในหมู่บ้านข้าวของกระจัดกระจาย "พวกเจ้าข้าต้องนำภาษีเข้าท้องพระคลังหลวงเอาให้หมด หรือจะจ่ายเป็นลูกสาวเจ้า" เสียงจากทหารของอัสซีเรีย แล้วทหารผู้นั้นมองหญิงสาวข้างหญิงชรา "ปล่อยข้าไปเถอะเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอก "เอาตัวกระผมไปก็ได้ขอรับปล่อยเมียกับแม่ข้าเถิด" ชายหนุ่มขอร้องทหารอีกคน เขากลับถูกทหารผู้นั้นถีบกระเด็น แล้วเขาจึงล้มลง "พวกเจ้าหยุดนะ ปล่อยพวกเขาไป" พระชายาลูเซียทรงตะโกนขึ้นดังลั่น "มีของเล่นใหม่แล้วพวกมึง" ทหารผู้หนึ่งเอ่ยบอก ทอดมองพระชายาที่แต่งอาภรณ์ชั้นสูงของอียิปต์ ทว่าทหารผู้นั้นไม่ได้สนใจว่านางคือใคร แล้วทหารคนเดิมก้าวเดินมาหาพระชายาทันที และคว้าพระหัตถ์ของพระนาง พระชายาทรงตกพระทัยทรงดิ้นรนให้ทหารผู้นี้ปล่อย "ปล่อยชายาข้าบัดเดี๋ยวนี้" องค์ชายเมมฟิตตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดันอย่างยิ่ง และทรงควบม้าเข้ามา "ใครอีกวะยุ่งวุ่นวาย" ทหารคนเดิมกล่าวขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ทหารที่อยู่ข้างทหารคนนี้เห็นองค์ชายเมมฟิต แล้วก้มลงกับพื้นทันที ทหารคนเดิมหันไปมององค์ชายต้องชะงัก ปล่อยพระชายาทันที แล้วก้มลงที่พื้น องค์ชายเมมฟิตลงจากม้า เสด็จมาหาพระชายาลูเซียที่ประทับยืนอยู่ "เจ็บตรงไหนหรื

องค์ชายเมมฟิตเสด็จไปยังทางเชื่อมหลังตำหนักใหญ่ ทรงทอดเห็นพระชายาลูเซียทรงประทับนอนอยู่บนแท่นบรรทมกว้างมีพระดำริว่า พระนางคงบรรทมไปแล้ว องค์ชายเมมฟิตถอดฉลองพระองค์ออกจากพระวรกายหมดสิ้น แล้วจึงขึ้นแท่นบรรทมให้เบาที่สุด"มาแล้วหรือเพคะ" พระชายาลูเซียตรัสถาม ขณะที่พระนางประทับนอนหันหลังอยู่"ยังไม่หลับอีกหรือ" องค์ชายเมมฟิตตรัสถามด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน และทรงสวมกอดพระนางด้วยความคะนึงหา"ฝ่าบาทขึ้นพระแท่นมาหม่อมฉันได้ยินแล้วเพคะ" พระนางตรัสแผ่วเบา"ขอโทษนะ..." องค์ชายเมมฟิตตรัสแผ่วเบา"หม่อมฉันเข้าใจว่านางก็เป็นหญิงงดงาม บุรุษใดได้เห็นก็หลงใหลเป็นธรรมดา" พระนางตรัสแผ่วเบา"เจ้าหึงข้าหรือลูเซีย" องค์ชายเมมฟิตตรัสถาม และทรงแย้มพระสรวล ทรงกอดพระวรกายเปลือยเปล่าของพระนาง"หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะหึงหวงฝ่าบาท อนาคตฝ่าบาทต้องมีนางสนมอีกมากมาย""ข้าสัญญาว่า ข้าจะมีเจ้าคนเดียวและตลอดไป" องค์ชายเมมฟิตตรัสด้วยพระสุรเสียงหนักแน่น จับแล้วทรงจับพระวรกายของพระนางหันหน้ามา ทรงทอดพระเนตรพระนางที่กำลังกันแสงอยู่"เจ้าร้องไห้ทำไม" องค์ชายเมมฟิตตรัสถามแผ่วเบา ตอนนี้พระนางกลับกันแสงอย่างไม่อายผู้ใด องค์ชายเมม

"ใครส่งเจ้ามา ถ้าไม่อยากตายบอกมา"พระสุรเสียงดังลั่นขององค์ฟาโรห์ทรงตรัสถาม ขณะที่ทรงธนูขึ้นสายพร้อมยิงได้ทันที ทอดพระเนตรไปยังนักลอบสังหารด้วยสายพระเนตรเรียบเฉย แฝงไปด้วยรัศมีอำมหิตสามารถสังหารคนตรงหน้าได้ทันทีและขณะเดียวกัน นักลอบสังหารยังคงถูกพันธนาการยึดกับโซ่โลหะขนาดใหญ่ ทั้งมือทั้งสองข้าง และขาทั้งสองข้าด้วยเช่นกัน ทำให้นักลอบสังหารผู้นี้ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการนี้ออกไปได้"ถึงตายข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอก อินโยเซฟ" นักลอบสังหารทูลบอกด้วยน้ำเสียงดุดันไม่มีน้ำเสียงหวาดกลัวองค์ฟาโรห์แต่อย่างใด องค์ฟาโรห์ทรงน้าวคันธนูยิงไปที่มือข้างหนึ่งของนักลอบสังหาร ทำให้นักลอบสังหารผู้นี้ร้องด้วยความเจ็บปวด"อ๊าก...""เจ้าก็น่าจะรู้ว่า ข้าชอบทรมานนักลอบสังหารยิ่งนัก เจ้าจะบอกหรือไม่" องค์ฟาโรห์ตรัสถามด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย"ให้ตายข้าก็ไม่บอก" นักลอบสังหารทูลบอกแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด องค์ฟาโรห์น้าวธนูยิงไปที่มืออีกข้างของนักลอบสังหารผู้นี้ ทำให้นักลอบสังหารร้องอีกครั้ง องค์ฟาโรห์ทรงน้าวธนูยิงขาสองข้างของนักลอบสังหารอีกครั้ง"ข้าให้โอกาสอีกครั้ง ความอดทนข้าไม่มากพอ ที่จะถามเจ้า" องค์ฟาโรห์ตรัสด้วยพระ

องค์หญิงเมอร์อาร์เสด็จเข้ามาในอุทยานหลวง ทอดพระเนตรมองดอกกุหลาบสีแดงที่ทรงโปรดปรานยิ่งนัก แต่ทว่าก้านดอกไม่มีหนามทำให้พระนางแปลกพระทัย ทว่าพระนางกลับได้สดับเสียงฝีเท้าหนักๆ มาจากทางด้านหลัง พระนางจึงหันกลับไปทอดพระเนตรมอง กลับเห็นชายผู้หนึ่งที่ยืนหันหน้ามองพระนาง แต่กลับไม่เห็นใบหน้าของเขา เพราะมีเมฆหมอกปกคลุมเต็มไปหมด และเขาก็อยู่ห่างไกลเหลือเกิน"เจ้าเป็นใคร" องค์หญิงตรัสถามด้วยความสงสัย"จำข้ามิได้หรือ องค์ราชินีของข้า"ชายคนนี้เอ่ยบอกพระนาง ทำให้พระนางแปลกพระทัยยิ่งนัก ทั้งที่พระนางไม่เคยเห็นชายผู้นี้มาก่อน"ใครคือราชินีของเจ้า ข้ายังไม่อภิเษกกับผู้ใด" องค์หญิงตรัสถามเช่นนี้ และเสด็จเข้าไปหาชายผู้นั้น พอเสด็จเขาไปหา กลับทรงรู้สึกว่าช่างห่างไกลเหลือเกิน"แล้วเราจะได้เจอกันองค์ราชินีของข้า"เมื่อเขาเอ่ยบอกจบ เขากลับหายไปพร้อมกลับควันสีขาว พระนางจึงตรัสเรียกโดยทันที"อย่าพึ่งไปรอข้าก่อน" องค์หญิงตรัสด้วยพระสุรเสียงดังขึ้น ทรงลืมพระเนตรขึ้นทันที"มีอะไรหรือเปล่าเพคะ" นางกำนัลทูลถามด้วยความตกใจ"ไม่มีอะไรเจ้านอนเถอะ" องค์หญิงตรัสเช่นนี้ แล้วทรงทอดพระเนตรมองไปข้างนอก ที่ยังมืดอยู่จึงประ

ห้องรับรองราชทูต องค์หญิงเมอร์อาร์ประทับอยู่ในห้องบรรทมขนาดเล็กเพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยว่าพระนางคือองค์หญิงจากต่างอาณาจักร พระนางจึงมีรับสั่งตั้งแต่เดินทางออกจากมิโนอัน ให้ราชทูตเป็นในคณะเดินทางเช่นทุกครั้งที่ไปเจริญสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นอื่นเมื่อพระนางกำลังประทับนอนบรรทมลงบนพระแท่นนั้น พระนางกลับได้สดับเสียงของผู้หญิงที่ดังเข้ามาภายในห้องบรรทม"ตาฮารีเจ้าอยู่ไหม""มีอะไรหรือเจ้าค่ะ" องค์หญิงเมอร์อาร์นำมาคลุมมาทับพระภูษาสีขาวบางเบาทำมาจากผ้าลินิน แล้วเสด็จเปิดประตูออก เห็นนางกำนัลสาวผู้หญิงยืนอยู่ พระนางจึงใช้พระหัตถ์แนบพระอุระก้มพระเศียรเล็กน้อย"ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าตอนนี้" นางกำนัลทูลบอกเช่นนี้ ทำให้พระนางแปลกพระทัยชั่วครู่ แล้วแย้มพระสรวล"ขอข้าเตรียมตัวก่อน""เร็วๆ นะฝ่าบาทไม่ชอบการรอคอย" นางกำนัลเอ่ยบอกเช่นนี้"เจ้าค่ะ"องค์หญิงเมอร์อาร์เสด็จเข้าไปในห้องอีกครั้ง เสด็จไปที่หีบผ้าและทรงหยิบกริชทองคำออกมาจากหีบผ้าวางไว้ด้านข้างหีบ แล้วถอดพระภูษาออกจนหมดสิ้น ทรงสวมชุดสีขาวสะอาดตา ลักษณะเป็นผ้ายาวทั้งสองข้างปิดพระถันทั้งสองข้างมาถึงบั้นพระองค์ และท่อนล่างคือผ้าทิ้งพลิ้วยาวจรดพื้น ส