Semua Bab ไอยคุปต์ มนตรา พันธนาการราคะ [PWP] + [NC30+] #จบแล้ว: Bab 81 - Bab 90

พระสนมเอกเมอร์อาร์ตรัสแผ่วเบา และเสด็จไปประทับนั่งลงบนพระแท่น แล้วทอดพระเนตรมองบนพระแท่นกว้างทางด้านซ้าย เหมือนกับขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง เพราะทุกค่ำคืนพระนางจะร่วมพระแท่นกับองค์ฟาโรห์ เสพสังวาสร่วมจนเกือบรุ่งสาง และประทับนอนสวมกอดกันไม่เคยแยกประทับนอน ถึงพระนางจะระดูพระองค์ก็ไม่รังเกียจที่จะร่วมพระแท่นด้วยกัน วันนี้ข้าไล่เขาไป ข้าคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่นะพระสนมเอกเมอร์อาร์ตื่นบรรทมตั้งแต่เทพรายังไม่มาเยือนบนฟากฟ้า นางกำนัลพาพระนางไปลงสรงน้ำนม ลงสรงน้ำหอม นางกำนัลนวดพระวรกายด้วยน้ำมันหอมระเหย แล้วปลดป่าดงดิบที่ชุ่มฉ่ำ โดยมีองค์หญิงเมริอังค์และองค์หญิงเมริเนสช่วยกันแต่งฉลองพระองค์วันนี้ใช้เครื่องทรงประดับประดับเศียรเป็นรูปดวงอาทิตย์ตัวแทนของเทพีไอซีส และฉลองพระองค์เป็นสีขาวแหวกกลางจนเห็นพระถันอวบอิ่มที่ล้นออกมาทั้งสองข้าง และด้านหลังแหวกถึงบั้นพระองค์ เอาผ้าคลุมพระอังสาทับไว้แค่เรื่องเสื้อผ้าจะตีกันตายกับเรเนสไม่รู้อะไรนักหนา โน้นก็ไม่เอานี่ก็ไม่เอา บอกเปลือยไปบ้างละ เห็นเรือนร่างบ้างละ แก้ผ้าเลยดีไหม"งดงามมาเลยเพคะ" องค์หญิงเมริเนสตรัสชื่นชมในพระสิริโฉมที่งดงามยิ่งนัก"ใช่แล้วเพคะ องค

สามวันต่อมา"อืม...อย่าเพคะ"องค์ราชินีทรงร้องครางด้วยความเสียวขณะที่ยังไม่เปิดพระเนตรขึ้นมาในยามเช้าเช่นนี้ เพราะว่าเมื่อคืนวานจนเกือบรุ่งสร่าง พระนางกลับไม่ได้ทรงบรรทมแม้แต่น้อย"เมอร์อาร์...ขนาดเจ้าหลับเช่นนี้...ข้ายังอยากร่วมรักกับเจ้า...โอ...องค์ราชินีของข้า...งดงามเหลือเกิน" องค์ฟาโรห์ทรงร้องด้วยพระสุรเสียงกระเส่าแผ่วเบายิ่งนัก ขณะที่สอดใส่พระวรกายไม่หยุดยั้ง"ฝ่าบาท...หม่อมฉัน...จะนอน...เพคะ...อา" องค์ราชินีทรงครางกระสัน ด้วยความวาบหวามองค์ฟาโรห์สอดใส่ตอกเข้าพระวรกายเปลือยเปล่า จนกระทั่งปลดปล่อยสายธารเข้าพระโยนีจนเอ่อล้นองค์ฟาโรห์ทรงร่วมแท่นพระบรรทมเช่นนี้ มาสองถึงสามวันแล้ว ให้องค์ราชินีพักเพียงครู่ แล้วเริ่มต้นใหม่ หลังจากนั้นพระองค์ก็ประทับนอนให้หายเหนื่อย แล้วเริ่มใหม่"ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าอ้วนขึ้น" องค์ฟาโรห์ตรัสแผ่วเบาขณะที่ทรงตะแคง ขณะที่ให้พระหัตถ์ขยำพระถันแผ่วเบา ทำให้พระนางเปิดพระเนตรมององค์ฟาโรห์ และมองพระวรกายที่อวบอิ่มต่างไปจากเดิมเล็กน้อย แต่ทว่ารอยรัก รอยสวาทบนพระวรกายนั้นอยู่มากยิ่งนัก"อาจอาหารที่กินก็ได้" พระนางตรัสแผ่วเบา ส่วนมากที่เสวยจะน้ำจัณฑ์ที่ทำมาจากอ

"อย่าวางใจชายมากนัก เดี๋ยวจะเสียใจโดยไม่รู้ตัว" คาเฟรทูลบอกแผ่วเบา"นี้มาเป็นกลอนเลยนะ ราชองครักษ์กลายเป็นกวีไปแล้วเหรอ" พระนางตรัสและแย้มพระสรวล"มันไม่ใช่เรื่องตลกพระเจ้าค่ะองค์หญิงเห็นแล้วไม่ใช่หรือว่า พวกเขาเหล่านั้นทำอะไรกันหลังพุ่มไม้นั้น" คาเฟรทูลบอก และชี้ไปพุ่มไม้ที่มีชายหญิงกำลังเสพสวาทกันอยู่กันอย่างเมามัน"มันเป็นเรื่องธรรมดา ข้าเห็นบ่อยไป เจ้านั้นละ ทำไมมายืนแถวนี้" พระนางตรัสถามเรียบเฉยราวกับว่าเป็นชินชาไปเสียแล้ว"กระหม่อมต้องเดินตรวจตราว่ามีผู้บุกรุกหรือไม่""เดินเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่" พระนางตรัสเรียบเฉยเช่นนี้ ทำให้เขาทอดสายตามองพระพักตร์ที่แย้มพระสรวล"เจ้าไม่ตอบแสดงว่าเจ้าตกลงแล้วนะ" พระนางตรัสเช่นนี้ และจับมือหนาของเขาทันที ทำให้เขาตกใจอยู่มาก"เจ้ามีเมียหรือยัง" พระนางตรัสถาม"กระหม่อมยังไม่มีเมีย""ถ้าใครเป็นเมียของท่านคงโชคดี""นางอยู่แถวๆ นี้นั้นละพระเจ้าค่ะ""นางคงโชคดีมากๆ เลยที่ได้ท่านเป็นสามี""แต่นางเหมือนเด็กไม่รู้จักโต""ต้องจับนางตีก้นเสียแล้วละ""ใช่แล้วพระเจ้าค่ะ ต้องตีก้นแรงๆ""บอกข้าได้ไหมว่านางชื่ออะไร""นางคงไม่รักข้าเหรอ บอกไปก็ไม่มีประโยชน์""

"น้องหญิงเจ้ายินยอมจะแต่งงานด้วยราชองครักษ์คาเฟรหรือไม่"องค์กษัตริย์คารอสตรัสถาม ขณะที่องค์หญิงประทับยืนอยู่ที่ระเบียงนอกตำหนัก เมื่อทอดพระเนตรลงไปด้านล่างนั้นคือ แม่น้ำไนล์ที่ไหลไปช้าๆ นำความอุดมสมบูรณ์มาสูงอาณาจักรอียิปต์"เสด็จพี่ ข้ารักและพร้อมจะแต่งงานกับท่านราชองครักษ์คาเฟร" องค์หญิงฮามาเทียตรัสด้วยพระสุรเสียงมั่นคง และหันพระพักตร์มาทอดพระเนตรกษัตริย์คารอส อีกทั้งยังแย้มพระสรวลอย่างมีความสุข"ข้าจะได้บอกอินโยเซฟได้ว่าเจ้ายอมแต่งงานกับราชองครักษ์คาเฟร ทีนี้ข้าก็หมดห่วงในตัวเจ้าแล้ว" องค์กษัตริย์ตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวล"เสด็จพี่ พระองค์จะกลับเลยหรือเพคะ ข้าอยากให้ท่านอยู่ต่อ" องค์หญิงตรัสถามแผ่วเบา"ฮามาเทียเจ้าก็รู้ว่าข้ามีราชการที่ต้องทำอีกมากนัก อยู่ที่นี้เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเถิด ข้าจะมาวันที่เจ้าแต่งงานพร้อมกับเมริเนส อัสซีเรียขาดผู้ดูแลมานานเกือบเดือนแล้ว""เพคะ" องค์หญิงตรัสแผ่วเบา องค์กษัตริย์แย้มพระสรวลใช้พระหัตถ์ลูบลงบนพระเศียรขององค์หญิงแผ่วเบา"เจ้าไม่ใช่เด็กอีกแล้วนะ ฮามาเทีย ต่อไปเจ้าจะเป็นชายาของราชองครักษ์แล้วนะ""เพคะ หม่อมฉันจะไม่ทำให้เสด็จพี่ขายหน้าเพคะ""ข้า

โจรชุดดำตายเกือบหมดสิ้น โจรบางคนวิ่งหนีเข้าป่า เมื่อมองไปโดยรอบตายหมด องครักษ์มุนนำชายชุดดำผู้หนึ่งเข้ามาหาองค์กษัตริย์ และราชองครักษ์แตะหลังเข่าทั้งสองข้า ให้โจรผู้นี้นั่งลงคุกเข่า "ฝ่าบาทเราจับมาได้หนึ่งคนพระเจ้าค่ะ" มุนทูลรายงานองค์กษัตริย์ องค์หญิงหันไปทอดพระเนตรมองชายชุดดำด้วยสีพระพักตร์นิ่งเฉย ทรงรับรู้ถึงความพิโรธของพระองค์ "ใครส่งเจ้ามา" องค์กษัตริย์คารอสตรัสถามด้วยพระสุรเสียงดุดัน ทหารจับมือชายชุดดำทั้งสองข้างที่กำลังดิ้นรนจากพันธนาการที่มัดมือทางด้านหลัง "ไม่มี" ชายชุดดำทูลบอกด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน "ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ใครส่งเจ้ามา" องค์กษัตริย์คารอสตรัสเช่นนี้ แล้วใช้พระหัตถ์จับใบหน้าของชายชุดดำ แล้วชายชุดดำก็กลืนอะไรสักอย่างลงไปในคอ และหลับตาลง พระองค์เห็นว่าชายผู้นี้แน่นิ่งไป ทหารจับใบหน้าที่คว่ำอยู่ใช้นิ้วอังจมูก จึงรู้ว่า "ฝ่าบาท มันตายแล้ว" ราชองครักษ์จับตัวชายชุดดำเพื่อหาสิ่งของในร่างกายตามเสื้อผ้า เขารู้สึกว่ามีอะไรแข็งๆ ในเสื้อจึงเอาออกมา เขามองเห็นว่าเป็นป้ายอะไรสัก คลายป้ายประจำเผ่า "หม่อมฉันคิดว่าว่ามันต้องเป็นคนของเผ่าใดเผ่าหนึ่ง ที่อยู่ใต้อาณัติของฝ่